Siostry Anny wyszły za mąż młodo.
Rozjechały się po całej Polsce.
Założyły rodziny, a w ich domach było pełno dzieci.
Anna została sama, w rodzinnym domu pod Białymstokiem.
Z roku na rok wierzyła coraz mniej, iż spotka kogoś.
Sąsiedzi mówili wprost: „Kto by chciał taką, i to na wsi?”
Anna nie dała się zniechęcić.
Prowadziła gospodarstwo sama.
Trzymała kury, kozy, sadziła warzywa.
Zbierała plony i wysyłała siostrom dla ich dzieci.
Jej chleb na zakwasie znała cała okolica.
Goście prosili o bochenek, a ona nigdy nie odmawiała.
Nie narzekała na swój los.
Radość znajdowała w siostrzeńcach, gdy przyjeżdżali na lato.
Dom ożywał od ich śmiechu.
Po ich wyjeździe cisza była jeszcze głośniejsza.
Anna wciąż miała nadzieję, choć w duchu godziła się na samotność.
Los jednak zdecydował inaczej.
W lipcu do sąsiada przyjechali robotnicy budować altanę.
U Anny też było co naprawić.
Dach szopy przeciekał, komin wymagał wymiany.
Anna umiała obsługiwać młotek i siekierę, ale męska pomoc się przydała.
Jeden z robotników, Krzysztof, zgodził się pomóc.
Był po rozwodzie, bez dzieci.
Miał zmęczone oczy, ale dobre serce.
Najpierw tylko rozmawiali.
O życiu, o wsi, o samotności.
Potem zaczął przychodzić częściej.
Pomagał w gospodarstwie, a Anna gotowała mu obiady.
Z rozmów zrobiła się bliskość.
W wieku czterdziestu lat Anna wyszła za mąż.
Ślub był skromny.
Nikt tego dnia nie powiedział, iż jest brzydka.
Krzysztof, starszy o trzy lata, patrzył na nią z zachwytem.
„Nie wierzę, iż to się dzieje” – powiedział przy ołtarzu.
„Ja też nie” – odpowiedziała Anna, uśmiechając się przez łzy.
Rok później urodziła Wojtka.
Krzysztof, mimo wieku, miał energii jak młody ojciec.
Trzy lata później przyszła na świat Zosia.
Dzieci stały się ich największym szczęściem.
Pierwsze kroki, pierwsze słowa, pierwsze rysunki cieszyły ich bez końca.
„Zmęczona jesteś, kochanie?” – pytał Krzysztof każdego wieczora.
„Tylko troszeczkę” – odpowiadała z uśmiechem.
„To odpocznij, ja posprzątam” – mówił, całując ją w czoło.
„Dobry z ciebie mąż” – szeptała.
„A ty dobra żona” – odpowiadał.
Minęło dwadzieścia lat.
Wojtek dorósł i się ożenił.
Zosia studiowała w Warszawie.
Anna i Krzysztof czekali na wnuki.
Krzysztof zbudował w ogrodzie huśtawkę i piaskownicę.
Dom był ciepły, choć niebogaty.
Anna już nie myślała o sobie źle.
Kto mógłby, gdy codziennie słyszy słowo „kochanie”?
Czasem jednak wracały dawne wątpliwości.
Nie dała im już miejsca w swoim życiu.
