Pracowałam w domu, wykonując obowiązki podczas mojego zasłużonego dnia wolnego. Nagle zadzwoniła do mnie znajoma i poinformowała, iż ona i jej syn zaraz przyjdą. Bez względu na to, jak próbowałam wyjaśnić, iż właśnie sprzątam mieszkanie, zdawało się, iż wcale mnie nie słyszy.
Dziesięć minut później byli już u mnie. Nie byłam zachwycona obecnością Marka, bo to był bardzo niesforny chłopiec.
Siedziałyśmy w kuchni przy kawie, a jej syn oglądał bajki. Po kilku minutach usłyszałam potworny hałas. Weszłam do pokoju i zobaczyłam rozbite akwarium. Wszystkie rybki były rozsypane po dywanie, a woda wylewała się na wszystkie strony.
Moja koleżanka natychmiast podbiegła do Marka, sprawdzając, czy nic mu się nie stało. Ja zaczęłam wycierać wodę szmatą, żeby nie zalać sąsiadów. Gdy już sprzątnęłam, znajoma oznajmiła, iż wychodzą.
Może pomożesz mi zanieść dywan do pralni? zapytałam. Nie, mój syn jest bardzo przestraszony, musimy go uspokoić.
Gdy zapytałam Marka, dlaczego był przy akwarium, odpowiedział, iż papierowy samolot wleciał do środka i próbował go wyciągnąć. Najzabawniejsze, iż żadnego samolotu nigdzie nie było. Mark wskazał na szafę, twierdząc, iż stamtąd go wyciągnął. Zorientowałam się, iż zrobił go z aktu małżeństwa.
To sobie zrobisz kopię. To przecież nie problem.
Oczywiście, nie powinnam się denerwować kupię nowe akwarium, odtworzę akt, zapłacę za naprawę u sąsiadów. Jakby tego było mało, koleżanka jeszcze mnie obwiniła powinnam była nie trzymać go w widocznym miejscu.
Kiedy goście wyszli, poszłam do sąsiadki sprawdzić, czy wszystko w porządku. Posprzątałam i wreszcie mogłam odpocząć. Wieczorem dostałam wiadomość od koleżanki, iż jestem jej winna pieniądze. Napisała, iż byli u psychologa, bo Mark był przestraszony. Nic nie odpisałam, tylko zablokowałam jej numer.
Na koniec zrozumiałam, iż czasem trzeba się nauczyć mówić nie, choćby znajomym. Granice są ważne, bo inaczej inni będą je przekraczać bez skrupułów.
