Siedziałam przy stole i trzymałam w rękach zdjęcia, które właśnie wypadły z prezentowej torebki od mojej teściowej. To nie były kartki. Ani życzenia. To były wydrukowane zdjęcia – takie jak z telefonu, specjalnie wywołane na papierze, jakby ktoś chciał, żeby zostały na zawsze. Serce mi zamarło. W mieszkaniu panowała cisza – słyszałam tylko tykanie zegara w kuchni i cichy szum piekarnika, który próbował utrzymać temperaturę. Dziś miała być zwykła rodzinna kolacja. Spokojnie. Uroczyście. Wszystko przygotowałam perfekcyjnie: obrus wyprasowany, identyczne talerze, najlepsze kieliszki, a serwetki – te na „gości” – choćby je wyciągnęłam. Wtedy właśnie weszła teściowa z torbą i swoim charakterystycznym spojrzeniem, w którym zawsze czułam ocenę. – Przyniosłam drobiazg – rzuciła i odłożyła torbę na stół. Nie było uśmiechu. Nie było ciepła. Przyniosła to, jakby chciała zostawić dowód. Otworzyłam torbę z grzeczności… a wtedy zdjęcia spadły na stół jak policzki. Pierwsze — mój mąż. Drugie — znowu mój mąż. Na trzecim już nie wytrzymałam. W głowie mi zawirowało — to był mój mąż… a obok niego kobieta. Widać ją było tylko z profilu, ale wystarczająco dobrze, żeby zrozumieć, iż to nie „przypadek”. Cała zesztywniałam. Teściowa usiadła naprzeciwko i starannie poprawiła rękaw, jakby właśnie podała herbatę, a nie zrzuciła bombę. – Co to jest? – zapytałam, a głos zabrzmiał mi dziwnie cicho. Nie spieszyła się z odpowiedzią. Upiła wody i spokojnie odpowiedziała: – To jest prawda. W myślach policzyłam do trzech, bo czułam, iż zaraz się rozpłaczę. – Prawda o czym? Teściowa oparła się na krześle, założyła ręce na piersi i dokładnie mi się przyjrzała – jakby oceniałam ją swoim wyglądem. – Prawda o tym, z kim mieszkasz – odpowiedziała. Poczułam łzy w oczach – ale nie z bólu, ale z poniżenia. Z tonu głosu. Z tego, iż ona to mówiła z satysfakcją. Sięgnęłam po zdjęcia jedno po drugim. Palce mi się spociły. Papier był zimny i ostry na brzegach. – Kiedy były robione? – zapytałam. – Wystarczająco niedawno – odparła. – Nie udawaj naiwnej. Wszyscy widzą, tylko ty nie chcesz zobaczyć. Wstałam. Krzesło zaskrzypiało głośno, aż w mieszkaniu rozległo się echo. – Po co mi to przyniosłaś? Dlaczego nie rozmawiałaś z moim mężem? Teściowa przechyliła głowę. – Rozmawiałam – odparła. – Ale on jest słaby. Żal mu ciebie. A ja… nie znoszę kobiet, które ciągną mężczyzn w dół. I wtedy zrozumiałam – to nie było ujawnienie. To był atak. Nie „akcja ratunkowa” – tylko okazja, by mnie upokorzyć. Sprawić, żebym się zmniejszyła. Żebym poczuła się niechciana. Nie patrząc na nią, odwróciłam się w stronę kuchni. W tej chwili piekarnik zapikał – kolacja była gotowa. Ten dźwięk sprowadził mnie na ziemię. Do rzeczywistości. Do tego, co zbudowałam. – Wie pani, co jest najbardziej obrzydliwe? – powiedziałam, dalej jej nie patrząc w oczy. – Powiedz mi – odpowiedziała sucho. Zaczęłam wykładać danie na talerze, ręce mi drżały, ale zajęłam je, żeby się nie rozpaść. – Najbardziej obrzydliwe jest to, iż przynosi to pani nie jako matka. Przynosi to pani jak wróg. Teściowa cicho się zaśmiała. – Jestem realistką – powiedziała. – I ty też powinnaś być. Równo ustawiłam talerze na stole. Jednym przesunęłam przed nią. Teściowa uniosła brwi. – Co robisz? – spytała. – Zapraszam panią na kolację – powiedziałam spokojnie. – Bo tego, co pani dziś zrobiła, nie pozwolę sobie odebrać wieczoru. I wtedy się zdezorientowała. Zobaczyłam to. Nie tego się spodziewała. Czekała na łzy, na sceny, na to, iż zadzwonię do męża. Czekała, aż się rozpadnę. Ale tego nie zrobiłam. Usiadłam naprzeciwko niej, zdjęcia ułożyłam w kupkę i przykryłam białą, czystą serwetką. – Pani chce, żebym się złamała – powiedziałam. – Ale to się nie stanie. Teściowa zmrużyła oczy. – Stanie się – odpowiedziała. – Kiedy on się zjawi i zrobisz mu scenę. – Nie – odparłam. – Kiedy wróci, dostanie kolację. I szansę, żeby wytłumaczyć się jak mężczyzna. Cisza między nami zgęstniała. Słychać było tylko brzęk sztućców, które porządkowałam bardzo uważnie, jakby to było najważniejsze na świecie. Po dwudziestu minutach usłyszałam klucz w drzwiach. Mąż wszedł i jeszcze z korytarza rzucił: – Ale pachnie… Potem zauważył teściową przy stole. Jego twarz się zmieniła. Poczułam to, zanim na niego spojrzałam. – Dlaczego tu jesteś? – zapytał. Teściowa się uśmiechnęła. – Przyszłam na kolację – powiedziała. – Przecież twoja żona to pani domu. Rzuciła to jak nóż. Spojrzałam na niego bez teatru, bez dramatu. Mąż podszedł do stołu. Zobaczył zdjęcia. Serwetka się lekko przesunęła – jedno zdjęcie wystawało. Zamarł. – To… – szepnął. Nie pozwoliłam mu uciec. – Wytłumacz mi. Przy mnie i przy twojej mamie. Ona tak wybrała. Teściowa pochyliła się do przodu, czekając na spektakl. Mąż westchnął ciężko. – To nic takiego. To stare zdjęcia. Kiedyś na firmowej imprezie koleżanka mnie złapała, ktoś zrobił zdjęcie… Spojrzałam na niego bez słowa. – Kto je wydrukował? – zapytałam. Rzucił spojrzenie na teściową. Teściowa nie mrugnęła, uśmiech na jej twarzy zrobił się złośliwy. I wtedy mąż zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Wziął zdjęcia, podarł je na pół. Potem jeszcze raz. I wrzucił do kosza. Teściowa zerwała się z krzesła. – Zwariowałeś?! – wykrzyknęła. Spojrzał na nią stanowczo. – To ty zwariowałaś. To nasz dom. To jest moja żona. o ile chcesz truć – wyjdź. Siedziałam bez ruchu. Nie uśmiechałam się, ale coś we mnie się odblokowało. Teściowa chwyciła torebkę, wybiegła, zatrzaskując drzwi – jej kroki na klatce schodowej brzmiały jak obraza. Mąż podszedł do mnie. – Przepraszam – wyszeptał. Spojrzałam mu w oczy. – Nie chcę przeprosin – powiedziałam. – Chcę granic. Chcę wiedzieć, iż następnym razem nie zostanę z nią sama. Skinął głową. – Nie będzie następnego razu – obiecał. Wstałam, sięgnęłam po strzępy zdjęć, wrzuciłam do reklamówki i mocno zawiązałam. Nie bałam się zdjęć. Po prostu nie pozwoliłam już nikomu zostawiać „dowodów” w moim domu. To było moje ciche zwycięstwo. A wy co byście zrobili na moim miejscu? Poradźcie mi…