Kwadrans po dzwonku
Ten dzień pamiętam nie przez to, co się stało, tylko przez to, co mogło się stać. A to, uwierzcie, siedzi w człowieku dużo głębiej.
Pierwszego września. Uroczysty apel. Wszędzie białe kokardy, balony przywiązane do płotu, dzieciaki odświętnie ubrane, rodzice z telefonami w górze. Ja stałem z boku, bo nie chciałem pchać się w tłum. Córka — pierwsza klasa. Miała iść do klasy, którą prowadzi ta młoda nauczycielka. Nazywała się, zdaje się, Klimczak. Ewa Klimczak.
Oddałem jej dziecko z ręki do ręki piętnaście po ósmej. Specjalnie przyszedłem wcześniej, żeby ominąć ścisk przy szatni. Ona stała przy drzwiach z listą w ręku, uśmiechała się do dzieci, mówiła coś do każdego. Wyglądała na taką, co wszystko ma poukładane. Ja kiedyś też taki byłem, zanim zostałem ojcem. Teraz jestem zmęczony i wszystko robię na ostatnią chwilę.
O ósmej trzydzieści zaczęło się ustawianie klas na boisku. Poszedłem do samochodu po wodę, bo córka powiedziała, iż jej się chce pić. Auta nie wolno było zostawiać przy samej szkole, więc zaparkowałem kawałek dalej, na Wiejskiej. Wracam, a mojej córki nie ma.
Nie ma.
Miejsce, gdzie stała, puste. Obok jacyś obcy ludzie, obce dzieci. Wołam. Nic.
Najpierw pomyślałem: poszła do łazienki. Zajrzałem do budynku — pusto. Szatnia pusta. Korytarz na piętrze pusty. Wychodzę z powrotem, a tu już robi się poważnie. Serce tłucze się gdzieś w gardle, ale w środku powtarzam sobie: ogarnij się, na pewno jest gdzieś obok.
Podchodzę do tej nauczycielki. Ona akurat przestawiała dzieci, żeby równo stały. Drgnęła, jak się odezwałem, bo nie zauważyła, iż podchodzę.
— Szukam córki — mówię. — Zuzia. Ciemne włosy, białe kokardy. Była w pani grupie.
— Zuzia… Proszę chwileczkę. — Przesunęła palcem po liście. — A tak, jest. Był pan z nią rano?
— Byłem. Zostawiłem ją tu na dziesięć minut. Wróciłem — nie ma.
— Może poszła po coś do klasy?
— Właśnie stamtąd wracam. Szatnia pusta, korytarze puste.
Ona nic nie odpowiedziała. Poprawiła listę w dłoni, złożyła ją na pół, potem znowu rozłożyła. Czułem, iż próbuje coś wymyślić szybko, żeby nie spanikować przy dzieciach.
— Sprawdzę raz jeszcze u siebie — powiedziała i obeszła grupę, licząc po cichu. Wróciła blada.
— W mojej grupie jest dwadzieścia dwoje dzieci. Pańska córka… nie ma jej tutaj.
— To gdzie jest? — zapytałem i za głośno to wyszło. Kilkoro rodziców się obejrzało.
— Proszę się nie denerwować. Wspólnie poszukamy.
— Może wezwać policję?
— Od razu policję? Najpierw rozejrzyjmy się po terenie. Ze szkoły dziecko raczej nie wyjdzie, przy bramce stoi woźny. Widziałby.
— A jak nie widział?
Nie odpowiedziała. Poszliśmy wzdłuż boiska, sprawdziliśmy za bramką, przy placu zabaw, przy wiacie na rowery. Nic. Wtedy ona stanęła jak wryta.
— A jak wygląda plecak Zuzi?
— Różowy — powiedziałem i aż mnie coś ścisnęło, bo zdałem sobie sprawę, iż nie wiem dokładnie. — Znaczy, taki… z brokatem. Sama go wybierała.
— To pomoże.
— A pani myśli, iż jakby stała w tłumie, to bym nie zauważył? Że oczu nie mam?
— Nie o to chodzi. Ale jak ktoś na przykład ją gdzieś widział, to od plecaka będziemy zaczynać. Proszę zostać tu, zapytam innych nauczycieli.
Stałem i patrzyłem na te wszystkie dzieci w galowych strojach. Podobne kapelusze, podobne buty, podobne fryzury. Dwadzieścia minut temu córka trzymała mnie za rękę, a teraz nie potrafiłbym powiedzieć, w co dokładnie była ubrana. W kurtce? Nie, kurtki nie miała, było ciepło. Sukienka w kratę? Chyba. Do cholery, chyba.
Nauczycielka wróciła po paru minutach. Za nią szedł dyrektor, niski mężczyzna w okularach, z plakietką na piersi.
— Pan jest ojcem Zuzanny? — zapytał, a ja już wiedziałem, co powie dalej. Że trzeba zawiadomić rodziców. Że jest procedura. Że szkoła nie odpowiada za dziecko przed rozpoczęciem zajęć.
— Tak, jestem — powiedziałem. — I nie chcę słuchać o odpowiedzialności. Chcę znaleźć córkę.
— Właśnie to robimy. Proszę z nami.
Poszliśmy w stronę tylnego wejścia. I tam ją zobaczyłem.
Zuzia wychodziła zza rogu, trzymając pod szyją… coś. Najpierw pomyślałem: szalik. A to ruszało się i piszczało. Kocur. Rude kocię, przestraszone, wczepione jej w rękaw jak w gałąź.
— Tato! — krzyknęła na mój widok. — Popatrz, on spadł z drzewa. Siedzi podrapany, chyba się uderzył.
— Zuzanna, co ty robisz? — Podszedłem szybko, kucnąłem jej do twarzy. — Gdzie ty byłaś? Szukam cię kwadrans!
— Byłam za szkołą. Ten kot siedział na gałęzi i nie mógł zejść. Mówiłam mu: zeskakuj, złapię cię, ale się bał. A potem sam spadł, jak już szedł pan Bartek z dzwonkiem.
— Jaki Bartek?
— Pan woźny. On dzwoni w ten stary dzwon przy szatni. Wystraszył się tego dzwonka i zleciał.
Nauczycielka podeszła bliżej. Zuzia popatrzyła na nią i dopiero teraz zrozumiała, iż coś jest nie tak, bo staliśmy we troje, a ja miałem chyba wszystkie kolory na twarzy.
— Miałam wrócić, ale on tak płakał… — powiedziała cicho i podniosła kota wyżej. — Tato, on ma złamaną łapkę. Zobacz.
I wtedy zobaczyłem. Przednia łapa zwisała kociakowi tak, jakby trzymała się tylko na skórze.
— Trzeba z nim do weterynarza — powiedziałem, a sam nie wiedziałem, czy mówię to na serio, czy tylko po to, żeby nie zacząć krzyczeć.
— Teraz? — Zuzia podniosła na mnie oczy.
— Teraz.
Nauczycielka kiwnęła głową, jakby dawała pozwolenie. Dyrektor cofnął się o krok. I całe to napięcie osiadło na dole, w nogach. Zostało zmęczenie. Zwykłe, potworne zmęczenie po kwadransie szukania własnego dziecka.
Zuzia nie szła na apel. Pojechaliśmy do przychodni weterynaryjnej przy Dąbrowskiego. Pamiętam, iż zarejestrowałem ją jako „pacjent bez karty". Kociak miał sześć tygodni, złamanie z przemieszczeniem i pchły. Weterynarz powiedział, iż musi zostać do jutra, a potem wrócimy i zdecydujemy, co dalej.
— Jak to, „zdecydujemy"? — zapytała Zuzia i złapała mnie za nadgarstek. — Tato, przecież my go weźmiemy.
— Najpierw niech wyzdrowieje.
— Weźmiemy. On nie ma nikogo.
— Skąd wiesz?
— Bo był sam. I nikt go nie szukał oprócz mnie.
Wieczorem siedzieliśmy w domu. Zuzia w piżamie w słonie, ja z herbatą, której nie piłem. Na stole leżał różowy plecak. Przekładałem go z miejsca na miejsce, bo nie chciałem, by cokolwiek dzisiaj zginęło.
— Tato, a dzisiaj byłeś na mnie zły? — zapytała, nie odrywając oczu od talerza z kanapką.
— Wiesz, iż nie. Ale się bałem.
— Ja też się bałam. Jak on spadł, to myślałam, iż umarł.
— Zuzka. — Odstawiłem kubek. — Ja dziś nie wiedziałem, gdzie jesteś. Piętnaście minut nie wiedziałem, gdzie jest moje dziecko. Rozumiesz?
Kiwnęła głową. Powoli, poważnie.
— Rozumiesz, iż tak się nie robi?
— Ale tato, on by tam został. Nikt by mu nie pomógł.
— Zuziu, nie możesz ratować każdego kota przez pierwsze dwa miesiące szkoły.
— A wiesz, iż znalazłam go dokładnie wtedy, kiedy dzwonek zadzwonił?
— Co?
— No, sekretarka powiedziała, iż apel się zaczął. A ja usłyszałam go, jak miauczał. Pod drzewem przy trzecim oknie, tam gdzie jest taki bluszcz.
Zamilkłem. Bo zrozumiałem, iż ona wróciłaby tam. Gdybym jej kazał nie ruszać się z miejsca, gdybym krzyczał, gdybym zabrał jej tego kota — ona jutro znalazłaby następnego.
— Jak wyzdrowieje, wrócimy po niego — powiedziałem.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
Trzy dni później kociak miał szynę na łapie i nowe imię: Dzwonek. Bo przyniósł go właśnie dzwonek, ten stary, na szkolnym korytarzu. Zuzia chodzi teraz do szkoły i dalej zamiast prosto na apel przystaje przy każdym płocie, pod którym coś się rusza. Tylko teraz najpierw podchodzi do mnie i mówi: „Tato, tam coś jest" — i czeka, aż razem pójdziemy sprawdzić.
