Trzy godziny wcześniej Robert stał obok mnie przed urzędnikiem w ratuszu przy Rynku i mówił „tak, chcę" tak pewnie, iż nikt na sali nie miał wątpliwości. A ja, Kasia Wróblewska, trzydzieści cztery lata, księgowa z biura rachunkowego na Mokotowie, wierzyłam mu bardziej niż komukolwiek w życiu.
Mayę, jego córkę, poznałam, gdy miała trzy lata. Matka dziewczynki zmarła przy porodzie i Robert wychowywał ją sam, z pomocą swojej mamy i niani, którą zmieniał trzy razy, zanim trafił na taką, która potrafiła upleść jej warkocz bez płaczu. Nigdy nie chciałam zająć miejsca matki. Po prostu byłam tam — na basenie, na wywiadówkach, przy gorączce w środku nocy. Kiedy Robert oświadczył mi się w restauracji na Powiślu, Maya zapytała pierwsza: „To teraz naprawdę będziesz moją mamą?". „Naprawdę" — odpowiedziałam.
Na weselu w sali bankietowej pod Wilanowem to ona niosła koszyczek z płatkami róż i mówiła gościom, iż to ona nas „pobiera". Przez całe przyjęcie nie mogłam zetrzeć uśmiechu z twarzy. Aż poczułam, jak dwa małe palce ciągną mnie za tiul sukni.
— Teraz, jak jesteś moją mamą, mogę ci powiedzieć sekret taty?
Uklękłam przy niej, na tyle nisko, iż firanka sukni oparła się o parkiet.
— Jaki sekret?
Zerknęła przez moje ramię. Robert stał kilka stolików dalej, śmiał się z bratem przy stole z winem, kieliszek w dłoni, obrączka błyszczała w świetle żyrandola.
— Tata kazał mi obiecać, iż nigdy ci nie powiem.
— To czemu mi mówisz?
Popatrzyła na mnie tak, jakby to było najbardziej oczywiste zdanie świata.
— Bo teraz jesteś moją mamą. Mamom przecież mówi się sekrety.
Przełknęłam ślinę.
— Powiedz mi.
Podeszła bliżej do mojego ucha.
— Tata w każdą sobotę jedzie do jednej pani.
— Do jakiej pani?
— Do Doroty.
— Znasz ją?
— Byłam tam raz.
Spojrzałam na Roberta. Nic się nie zmieniło w jego twarzy, wciąż rozmawiał z bratem, jakby ten dzień był najzwyczajniejszy na świecie.
— Gdzie byłaś?
— W nowym domu.
— Jakim nowym domu?
— Takim ładnym. Pani Dorota wybiera do niego rzeczy.
— Jakie rzeczy?
— Drzwi. Kolory. Meble. — Zamilkła na chwilę. — I mój pokój.
Muzyka jakby ucichła, choć zespół grał dalej.
— Ty masz tam pokój?
Pokiwała głową, uradowana.
— Pokazała mi go. Tata powiedział, iż jak będzie gotowy, to przewiozę tam zabawki.
— A kto tam będzie mieszkał?
Wzruszyła ramionami.
— Nie wiem. Tata mówił, iż to tajemnica.
Objęła mnie za szyję.
— Ale teraz mogę ci powiedzieć, prawda?
— Tak, kochanie.
To nie była jej wina. Dla sześciolatki właśnie zrobiła mi prezent ślubny — podzieliła się największym skarbem, jaki miała. Pobiegła do stołu z ciastem. Ja zostałam na miejscu, w bucikach, które uwierały mnie od trzech godzin i nagle przestały mieć znaczenie.
Robert podszedł, pocałował mnie w skroń.
— Wszystko dobrze, żono?
— Wszystko super.
Tańczyliśmy tego wieczoru. Kroiliśmy tort od cukierni na Mokotowskiej, za który zapłaciłam połowę z własnej kieszeni. Uśmiechałam się do zdjęć fotografa. Nic nie powiedziałam. Bo jeżeli sześciolatka coś pomyliła — nie chciałam rujnować sobie wesela przez dziecięcą wyobraźnię.
Tylko iż była jedna rzecz, o której nie mogłam zapomnieć. Rok wcześniej firma Roberta — mała hurtownia materiałów budowlanych pod Piasecznem, którą prowadził po ojcu — przechodziła najgorszy okres, jaki pamiętam. Dwóch kontrahentów zerwało umowy, ZUS przysłał wezwanie do zapłaty, dostawcy grozili wstrzymaniem towaru. „Jak w ciągu dwóch miesięcy nic się nie zmieni, będę musiał zamknąć firmę" — powiedział mi kiedyś przy kuchennym stole, trzymając w ręku fakturę z czerwonym stemplem.
Miałam wtedy odłożone dwieście dziewięćdziesiąt tysięcy złotych. Oszczędzałam je jedenaście lat, odkąd zaczęłam pracować, myśląc o wkładzie własnym na mieszkanie. Pożyczyłam firmie sto siedemdziesiąt pięć tysięcy. Spisaliśmy umowę u notariusza przy ulicy Puławskiej, żeby było wszystko jasne. „Oddam ci każdą złotówkę" — obiecał. Nie naciskałam. Kiedy pytałam, jak idzie, odpowiadał prawie zawsze tak samo: „Powoli się odbijamy".
Po weselu coś, co powiedziała Maya, nie dawało mi spokoju. Dorota. W papierach, które co miesiąc dostawałam jako współwierzycielka pożyczki, przejrzałam wyciągi z konta firmowego. Znalazłam nazwisko. Nie kobiety — firmy projektowej „Wnętrza D." prowadzonej przez niejaką Dorotę Kamińską. I nie był to jeden przelew. Było ich kilka. Duże kwoty, wszystkie z ostatnich trzech miesięcy.
Czytałam dalej i odkryłam coś gorszego. Firma Roberta nie była już w takim stanie, w jakim była, gdy dawałam mu pieniądze. Podpisał dwa duże zlecenia z gminą pod Piasecznem. Zaległości spadły niemal do zera. Sytuacja poprawiła się wyraźnie — i to od trzech miesięcy. A Robert nic mi nie powiedział. Zamiast tego, dokładnie w tym samym czasie, zaczęły się przelewy do firmy Doroty.
Popatrzyłam na obrączkę, którą włożył mi na palec trzy godziny przed tym, jak dowiedziałam się o pokoju Mai w domu, o którym nie wiedziałam, iż istnieje.
Nie skonfrontowałam się z nim od razu. W kolejną sobotę Robert powiedział, iż musi zajrzeć na budowę. Odczekałam kilka minut i pojechałam za nim. Nie jestem z tego dumna, ale musiałam zobaczyć na własne oczy.
Zatrzymał się przy kawiarni na rogu, tej z żółtym szyldem, gdzie zawsze kupowaliśmy kawę na wynos w drodze na działkę teściów. Wysiadła z niej kobieta i wsiadła do jego auta. Brunetka, elegancka, mniej więcej w naszym wieku. Sprawdziłam zdjęcie ze strony firmy na telefonie. Dorota Kamińska.
Jechali około czterdziestu minut. Śledziłam ich aż na obrzeża miejscowości pod Grójcem. Auto Roberta wjechało na posesję ze starym domem w remoncie, rusztowanie jeszcze stało przy elewacji. Dorota wysiadła. Robert podszedł do niej. Weszli razem do środka.
Zostałam w samochodzie. Godzinę. Dwie. Prawie trzy. Powtarzałam sobie, iż to może być zwykły projekt — może firma Roberta robi tam remont, a Dorota jest po prostu architektką. Może Maya widziała pokój przygotowany dla kogoś innego i coś pomyliła.
Potem wyszli. Dorota powiedziała mu coś, roześmiał się. Objęła go ramionami. On odwzajemnił uścisk.
Odłożyłam telefon na fotel pasażera. Odjechałam, zanim mnie zauważył.
W domu Maya była u babci, matki Roberta. Tego wieczoru też nic nie powiedziałam. Otwierałam usta z dziesięć razy — i za każdym razem przypominał mi się ten pokój z zabawkami, który miał być gotowy „na wiosnę".
Następnego dnia teściowa przywiozła Mayę z pełną torbą zabawek. Dziewczynka usiadła na dywanie w salonie, po chwili podeszła do mnie z pluszowym misiem.
— Mamo? — Pierwszy raz powiedziała tak bez pytania, czy może.
Uklękłam i pocałowałam ją w czoło.
— Tak, kochanie?
— Myślisz, iż mogę zabrać tam Bruna?
— Dokąd?
— Do nowego domu.
Coś ścisnęło mi żołądek.
— Tata mówił ci, kiedy tam pojedziecie?
— Nie. Powiedział, iż musi jeszcze coś skończyć.
— A powiedział, kto tam zamieszka?
Pokręciła głową.
— Nie. Tylko iż jak będzie gotowe, to będziemy tam mieszkać.
— Będziemy?
— Tak.
— Kto to „my"?
Wzruszyła ramionami, wzięła misia i wróciła do zabawek. Za plecami usłyszałam klucz w zamku. Robert wszedł, zobaczył nas na dywanie i uśmiechnął się.
— Co robią moje dziewczyny?
Nie odpowiedziałam. Bo po tym, jak widziałam go z Dorotą w ramionach, i po tym, co odkryłam w papierach firmy, nie wiedziałam już, czy w ogóle jestem jedną z „moich dziewczyn".
Nie krzyczałam. Nie płakałam. Wieczorem, kiedy Maya już spała, usiadłam z nim przy stole kuchennym i wyłożyłam wszystko po kolei: wyciągi z konta, datę pierwszego przelewu do „Wnętrz D.", zdjęcie z kawiarni, adres domu pod Grójcem. Robert milczał długo, potem powiedział, iż to nie to, na co wygląda, iż Dorota to tylko architektka, iż dom kupił dla siebie i Mai „na przyszłość", bo firma wreszcie stanęła na nogi. Że o mnie nie powiedział, bo „chciał zrobić niespodziankę po ślubie".
Poprosiłam o księgę wieczystą tego domu następnego dnia. Był wpisany wyłącznie na niego, kupiony sześć tygodni przed naszym ślubem — za pieniądze, które według wyciągów pochodziły z tych samych kontraktów, dzięki którym firma miała spłacić mój dług. Zamiast spłaty stu siedemdziesięciu pięciu tysięcy — dom, remont, architektka przyjeżdżająca w każdą sobotę i pokój dla Mai, o którym żona miała się dowiedzieć od sześciolatki.
Nie robiłam sceny. Zadzwoniłam do notariusza od naszej umowy pożyczki i poprosiłam o wystawienie wezwania do zapłaty z terminem trzydziestu dni, zgodnie z zapisem w akcie. Założyłam osobne konto, na które przelałam swoją pensję i drobne oszczędności, jakie jeszcze miałam. Zabrałam z domu segregator z dokumentami pożyczki, umowę przedślubną, którą podpisaliśmy tydzień przed ślubem na żądanie mojej mamy, i kopię wyciągów. Włożyłam to wszystko do jednej teczki i zaniosłam do kancelarii adwokackiej przy Marszałkowskiej.
Robert przyjechał tam dwa tygodnie później, wezwany przez swojego prawnika na spotkanie ugodowe. Usiadł naprzeciwko mnie przy tym samym stole, gdzie kiedyś podpisywaliśmy umowę pożyczki, i zapytał, czy naprawdę chcę to zrobić — sprzedać dom pod Grójcem, żeby odzyskać pieniądze, skoro „to i tak miało być dla Mai".
Otworzyłam teczkę, wyjęłam wydruk księgi wieczystej i położyłam go na blacie między nami.
— Sto siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Nie dla ciebie. Nie dla domu z pokojem, o którym nie wiedziałam. Dla mnie, bo je odkładałam jedenaście lat.
Dom sprzedano trzy miesiące później za kwotę pokrywającą całą pożyczkę z odsetkami umownymi. Mayę zabieram co drugi weekend — nie jako matkę, tylko jako osobę, którą wciąż nazywa mamą i którą, mimo wszystko, zostałam dla niej na dobre. Robert przy odbiorze dokumentów z kancelarii stał przy oknie i patrzył, jak wychodzę z teczką pod pachą, bez słowa, bo tym razem to nie było już nic, co dałoby się załatwić uśmiechem przy skroni.
