**27 maja, wtorek**
Stanąłem w drzwiach z kluczem w dłoni, gdy słyszę szmer i ciche mamrotanie z mieszkania. Kamil był w pracy, a ja wróciłam wcześniej, chcąc odpocząć po wyczerpującym tygodniu. Serce zaczęło mi walić. Złodzieje? Ostrożnie uchyliłam drzwi i usłyszałam znajomy głos:
Ojej, Krzysiu, Kamila, ale tu u was bałagan! Kurz na parapetach, firanki pogniecione! Powinniście zatrudnić sprzątaczkę, bo to nie porządek, tylko wstyd!
W przedpokoju stała ciocia Grażyna, nasza sąsiadka, z miotłą w ręku. Zamarłam.
Ciociu Grażyno? Jak pani tu się dostała? mój głos drżał z mieszanki zaskoczenia i irytacji.
A po sąsiedzku, kochanie! uśmiechnęła się promiennie, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była najnaturalniejsza. Zobaczyłam, iż drzwi uchylone, pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki nieład! No to postanowiłam posprzątać.
Drzwi były zamknięte odparłam chłodno, ściskając torbę. Pamiętam dokładnie.
Oj, daj spokój, zamknięte, nie zamknięte machnęła ręką, jakby odpędzała muchę. W naszym bloku wszyscy się znamy, czego się bać? Ważne, iż to ja, a nie jakiś chuligan!
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nasze nowe mieszkanie, pierwsze wspólne, nagle wydało mi się nie nasze. Wymamrotałam coś o dziękuję i wyprowadziłam sąsiadkę, ale w środku kipiała złość. Skąd ciocia Grażyna ma klucz? I dlaczego zachowuje się, jakby miała do tego prawo?
Wszystko zaczęło się pół roku temu, gdy razem z Kamilem wprowadziliśmy się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Wrocławia. Mieszkanie było naszą dumą trzy lata oszczędzaliśmy na wkład własny, braliśmy kredyt, odmawialiśmy sobie kawy i wakacji. Gdy w końcu dostaliśmy klucze, ledwo powstrzymywałam łzy, a Kamil, zwykle powściągliwy, kręcił mnie po pustym pokoju, śmiejąc się:
To nasz dom, Krzysiu! Nasz!
Urządzaliśmy się powoli kupiliśmy kanapę, zawiesiliśmy jasne firanki, postawiliśmy fikusa na parapecie. Najbardziej cieszyły nas drobiazgi: poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.
Drugiego dnia zadzwoniła ciocia Grażyna niska kobieta po sześćdziesiątce z idealnie ułożonymi włosami i koszykiem w ręku.
Witajcie, młode! Jestem Grażyna Nowak, wasza sąsiadka z drugiego piętra. Przyniosłam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!
Dziękujemy bardzo! przyjęłam koszyk, czując się niezręcznie. Może kawę?
Oj, tylko na chwilę weszła, rozglądając się ciekawsko. O, jaka u was interesująca aranżacja! Tylko ściany by odświeżyć, bo tapety już stare. I kuchnia ciasna, co?
Zakręciłam się niepewnie, ale skinęłam głową. Kamil, nalewając kawę, dodał:
W planach mamy remont, ale budżet na to nie pozwala. Pomału się uda.
No to dobrze, rozsądnie! klepnęła mnie po ramieniu. jeżeli coś, to pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie tanio kupić farbę.
Pierogi były pyszne, a ciocia Grażyna rozmowna. Opowiadała o sąsiadach, o tym, jak budowano blok jeszcze za jej młodości, i doradziła, jak namówić dozorę, by wcześniej odśnieżał. Wymieniliśmy spojrzenia mieliśmy sojusznika.
Ale niedługo zaczęła przychodzić zbyt często. Wpadła tylko się przywitać, przynosiła kolejne pierogi, chciała sprawdzić rury, bo w tym bloku stare, zaraz popękają. Choć wychowano mnie, by szanować starszych, jej uwagi zaczęły mnie denerwować.
Pewnego dnia zjawiła się, gdy malowaliśmy salon.
Krzysiu, dlaczego taki kolor wybraliście? skrzywiła się, patrząc na niebieską farbę. Zimny! Powinniście wziąć brzoskwiniowy. I wałek macie zły, będą smugi.
Lubimy niebieski odparłam, ściskając pędzel.
Lubić to można kiełbasę, a nie ściany! prychnęła. Mieszkam tu czterdzieści lat, wiem, co pasuje. Zmieńcie, póki można.
Kamil wtrącił się:
Dziękujemy za radę, ale już zdecydowaliśmy. Kawy?
Zacięła usta, ale została. Przy kawie oznajmiła, iż sąsiadka z czwartego piętra narzeka na hałas, a dozorca uważa, iż źle segregujemy śmieci. Zaczęłam się zastanawiać czy coś robimy nie tak?
Może mniej z nią rozmawiajmy zasugerował Kamil.
Ale ciocia Grażyna nie odpuszczała. Łapała mnie pod blokiem, wypytując o pracę, zarobki, plany na dzieci. Pewnego dnia znalazłam otwartą skrzynkę na listy, a rachunki ułożone na ławce.
Ciociu, brała pani nasze rachunki? spytałam.
Chciałam pomóc! zawołała. Skrzynka była pełna, pomyślałam, iż pogubicie. O, a ile płacicie za prąd? Ja mam taniej, mogę podpowiedzieć.
Krew uderzyła mi do głowy. To już było za dużo.
Podejrzenia wzrosły, gdy przyszedł mężczyzna w tanim garniturze, przedstawiając się jako agentura
