Zosia zamarła w progu, trzymając klucz w dłoni. Z mieszkania dobiegał szelest i ciche mamrotanie. Tomek był w pracy, a ona wróciła wcześniej, postanawiając sobie zafundować pół dnia wolnego po wyczerpującym tygodniu. Ale teraz serce waliło jej jak młot. Złodzieje? Ostrożnie uchyliła drzwi i usłyszała znajomy głos:
Ojej, Zosiu, Tomku, ależ u was bałagan! Kurz na parapetach, firanki pogniecione! Powinniście zatrudnić sprzątaczkę, bo co to za dom?
W przedpokoju, z miotłą w ręce, stała ciocia Bronia, ich sąsiadka. Zosia oniemiała.
Ciocia Bronia? Jak pani się tu dostała? głos Zosi drżał z mieszaniny zdziwienia i irytacji.
A no po sąsiedzku, kochanie! ciocia Bronia rozpromieniła się, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była zupełnie naturalna. Widziałam, iż drzwi uchylone, no to pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki nieład! No to postanowiłam posprzątać.
Drzwi były zamknięte zimno odcięła Zosia, ściskając torbę. Pamiętam dokładnie.
Oj, daj spokój, zamknięte-niezamknięte ciocia Bronia machnęła ręką, jakby odpędzając muchę. W naszym bloku wszyscy swoi, czego się bać? Ważne, iż to ja, a nie jakiś chuligan!
Zosia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Jej nowy dom, ich pierwsze wspólne mieszkanie z Tomkiem, nagle wydał się obcy. Wybełkotała coś o dziękuję i wyprowadziła sąsiadkę, ale w środku kipiało oburzenie. Skąd ciocia Bronia miała dostęp do ich mieszkania? I dlaczego zachowywała się, jakby miała do tego prawo?
Wszystko zaczęło się pół roku temu, gdy Zosia i Tomek, młode małżeństwo, wprowadzili się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Warszawy. Mieszkanie było ich dumą: trzy lata oszczędzali na wkład własny, wzięli kredyt, cięli koszty, od kawy po wakacje. Gdy w końcu dostali klucze, Zosia omal nie płakała z radości, a zwykle powściągliwy Tomek kręcił ją po pustym pokoju, śmiejąc się.
To nasz dom, Zosiu! Nasz! mówił, a jego oczy błyszczały.
Urządzali się powoli: kupili kanapę, powiesili jasne firanki, postawili na parapecie doniczkę z fikusem. Ale najbardziej cieszyły ich drobiazgi poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.
Na drugi dzień po wprowadzeniu się zadzwonili do drzwi. Na progu stała niska kobieta koło sześćdziesiątki, z uczesanymi włosami i koszykiem w ręce.
Dzień dobry, młodzieży! Jestem Bronisława Kowalska, wasza sąsiadka z trzeciego piętra. Ciocia Bronia, po prostu uśmiechnęła się tak szeroko, iż Zosia mimowolnie odpowiedziała uśmiechem. No to przyniosłam wam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!
Och, dziękujemy bardzo! Zosia wzięła koszyk, czując się niezręcznie. Wpadnie pani na herbatę?
A no tylko na chwilę ciocia Bronia weszła, rozglądając się po mieszkaniu z ciekawością. Ojej, jaka u was interesująca aranżacja! Tylko ściany by pomalować, bo tapety już stare. I kuchnia trochę ciasna, co?
Zosia była zaskoczona, ale uprzejmie skinęła głową. Tomek, zaparzając herbatę, dodał:
Planujemy remont, ale na razie budżet nie pozwala. Powoli się ogarniemy.
No to dobrze, brawo! ciocia Bronia klepnęła Zosię po ramieniu. Jak co, to pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie taniej kupić farbę.
Pierogi były pyszne, a ciocia Bronia gadatliwa. Opowiadała o sąsiadach, o tym, jak budowano blok za jej młodych lat, i choćby poradziła, jak namówić dozor
