Sąsiadka zaczęła pożyczać sól, cukier i jajka, ale nigdy nie oddawała. Kiedy przyszła po mąkę, przedstawiłam jej rachunek za wszystkie produkty.
Jest popularne powiedzenie: Głupota gorsza od kradzieży. Kiedyś wydawało mi się to przesadzone, ale życie pokazało mi, ile prawdy kryje się w tych słowach.
Około pół roku temu naprzeciwko mnie zamieszkała nowa sąsiadka. Kobieta koło czterdziestki, zadbana, zawsze z uśmiechem na twarzy. Mijałyśmy się w windzie, wymieniałyśmy uprzejme dzień dobry taka zwykła, neutralna sąsiedzka grzeczność.
Pierwszy raz zapukała do moich drzwi jakieś dwa tygodnie po przeprowadzce. Było około dziewiątej wieczorem. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Małgorzatę ze skruszoną miną i pustą filiżanką w rękach.
Przepraszam, iż przeszkadzam zaczęła ale wyobraź sobie, miałam smażyć naleśniki, już wszystko naszykowane, a tu… soli zabrakło! Dasz mi szczyptę? Jutro oczywiście oddam!
Jakżeby można było odmówić takiej drobnostki? Nasypałam jej prawie pół solniczki, podziękowała i wyszła.
Ale bardzo gwałtownie przyszedł kolejny raz. Kilka dni później zgłosiła zapotrzebowanie na cukier.
Zachciało mi się herbaty wyżaliła się, stłulona w ciepłym szlafroku. A na dworze deszcz, już późno… Pożyczysz szklankę? Kupię paczkę i oddam!
Nie żałowałam jej, ale poczułam niepokój. Przecież mieszka tu już prawie miesiąc jak mogła nie kupić podstawowych rzeczy? Sól, cukier, masło, zapałki rzeczy, które każdy ma w szafce. Jednak postanowiłam nie wyciągać wniosków.
Po tygodniu Małgorzacie zachciało się jajek. Potem trochę oleju, dalej cebuli, połówki cytryny, torebki herbaty, tabletki przeciwbólowej, a choćby rolki papieru toaletowego.
Schemat powtarzał się z niepokojącą regularnością: wieczór, skruszona mina, historia o zapomnianych zakupach i obietnica na pewno oddam jutro. Ale żadne z pożyczonych rzeczy nigdy do mnie nie wracały. Sąsiadka miała zdumiewająco wybiórczą pamięć doskonale wiedziała, iż często jestem w domu, natomiast całkiem zapominała o swoich długach zaraz po zamknięciu drzwi.
Pewnego dnia sama potrzebowałam marchewki do zupy. Wiedziałam, iż Małgorzata jest w domu, zadzwoniłam więc do niej. Otworzyła, wysłuchała i z robiła niewinną minę:
Oj, mam, ale sama będę gotować, kilka zostało. Nie mogę dać.
I zamknęła drzwi.
Wtedy mnie olśniło. Okazuje się, iż moje produkty są wspólne, a jej marchewka to nietykalna rezerwa strategiczna? Postanowiłam: koniec z pożyczkami.
Wzięłam notes i z pamięci spisałam wszystko, co sąsiadka ode mnie pożyczyła: cukier, jajka, kawę, olej, cebulę, tabletkę, cytrynę, proszek. Wyliczyłam, iż w przeliczeniu na złotówki wyszło około tysiąca.
Zostawiłam karteczkę na szafce w przedpokoju wiedziałam, iż niedługo się przyda. I nie pomyliłam się.
W sobotę akurat planowałam piec ciasto zadzwoniła do drzwi. W judaszu widzę Małgorzatę z miską w rękach.
Wzięłam głęboki oddech, przybrałam chłodny uśmiech i otworzyłam drzwi.
Hej! zagadnęła radośnie. Ratuj! Chciałam zrobić placuszki, a kefiry już prawie nie ma, mąka się kończy! Dasz mi trzysta gram? Potem wszystko oddam!
Mąka? upewniłam się. Oczywiście, mam.
Super! Wiesz, iż na pewno wszystko oddam!
Małgosiu, jasne. Ale zróbmy małe podsumowanie naszych dotychczasowych wymian.
Podałam jej przygotowaną wcześniej kartkę. Sąsiadka zamrugała z zaskoczeniem, wpatrując się bez zrozumienia. Zawsze bez słowa dawałam jej produkty, a tu nagle… rozliczenie!
Zobacz pokazuję jej pozycje. Spisałam wszystko, co wzięłaś przez dwa ostatnie miesiące. Sprawdźmy. Jajka piętnaście sztuk, zgadza się?
No… nie liczyłam wymamrotała, a jej uśmiech zgasł.
Ja policzyłam. Cukier cztery razy po filiżance. Olej, kawa, proszek, cytryna, cebula. Pasuje?
Małgorzata milczała, w jej oczach było już nie tylko zdziwienie, ale i złość. Jak śmiałam? Przecież wszystko po sąsiedzku!
Suma wyszła według średnich cen wyjaśniłam. choćby zrobiłam ci zniżkę. Razem: 950 złotych.
Wyciągnęłam dłoń.
Jak tylko się rozliczymy, nasypię ci mąki, choćby mogę przesiać.
Naprawdę? wyrzuciła z siebie w końcu. Wystawiasz mi rachunek? Za sól i zapałki? Jesteś poważna?
Bardziej niż myślisz przytaknęłam. Skoro pożyczyłaś i nie oddałaś to zakup. Chcę tylko zapłaty za towar.
Ależ ty jesteś drobna! machnęła ręką. Myślałam, iż rozumiemy się jak ludzie… a ty… Sknera!
Sknera to ktoś, kto ma pieniądze na sushi, a wyłudza papier toaletowy od sąsiadki odparłam zupełnie spokojnie.
Twarz Małgorzaty poczerwieniała.
Zatrzymaj sobie tę mąkę! krzyknęła. Nigdy więcej cię o nic nie poproszę!
Odwróciła się i głośno zatrzasnęła drzwi. Zostałam z kartką w ręku bez złości, raczej z ulgą.
Minęły dwa tygodnie. Małgorzata już się nie wita. W windzie odwraca głowę, udaje, iż coś czyta w telefonie. Słyszałam, jak żaliła się do dozorczyni, iż w tym bloku mieszkają skąpi i dziwni ludzie.
A wy, jak byście się zachowali na moim miejscu? Upieralibyście się dalej na uprzejmość, czy powiedzielibyście dość?
