Marta Walentyn wyszła do pracy wcześniej niż zawsze.
W weekendy młodzi ludzie zostawiali góry śmieci.
Przyszła o czwartej nad ranem, żeby nadrobić zaległości.
Sprzątała w tym miejscu od wielu lat.
Kiedyś jej życie wyglądało inaczej.
Chwyciła szczotkę i zamyśliła się o synu.
Urodziła go sama, mając trzydzieści pięć lat.
Z mężczyznami nie miała szczęścia.
Postanowiła całe życie poświęcić dziecku.
Ubóstwiała swojego Sławka.
Chłopak był mądry i przystojny.
Niepokoiło ją, iż nie znosił ich dzielnicy.
– Mamo, jak dorosnę, będę prawdziwym twardzielem! – mówił często.
– Oczywiście, synku, jakżeby inaczej – odpowiadała z uśmiechem.
Gdy miał szesnaście lat, przeniósł się do akademika.
Chciała go zatrzymać, ale on obiecał częste wizyty.
Na początku rzeczywiście przyjeżdżał regularnie.
Potem poznał dziewczynę i zaczął dzwonić rzadziej.
Aż wrócił do domu na zawsze.
Powiedział, iż jest śmiertelnie chory.
Marta nie rozumiała, czym zawiniła.
Zebrała całą siłę, żeby walczyć o niego.
Lekarz zaproponował leczenie w innej klinice.
Potrzebne były ogromne pieniądze.
Sprzedała mieszkanie bez chwili wahania.
Pewnej nocy zadzwonił telefon.
– Pani syn zmarł – powiedział lekarz krótko.
Marta przestała chcieć żyć.
Świat bez Sławka stracił dla niej sens.
Mimo to każdego ranka wychodziła sprzątać podwórko.
– Dzień dobry! – zawołał Szymon Leszczyński, prowadząc psa.
– Dzień dobry. Tak wcześnie dzisiaj? – odpowiedziała Marta.
– W domu nuda. Lepszy spacer z psem i rozmowa z panią – uśmiechnął się.
Szymon był samotnym kawalerem z sąsiedztwa.
Marta czuła się trochę skrępowana jego uwagą.
– Dobrze, nie będziemy przeszkadzać – powiedział i ruszył dalej.
Zabrała się do pracy, aż zauważyła coś na ławce.
Był to telefon, prawdopodobnie zapomniany.
Rozejrzała się – nikogo w pobliżu.
Podniosła go i włączyła ekran.
Pojawiły się zdjęcia nieznajomych ludzi.
Przyglądała się im z narastającym niepokojem.
Nagle zalała się łzami.
– Synku! Mój Sławek! – zaszlochała głośno.
W tym momencie telefon zaczął dzwonić.
Marta, drżąc, zdecydowała się odebrać.
– Halo, to mój telefon, mogę go odebrać? – zapytał kobiecy głos.
– Tak, znalazłam go na ławce w parku – odpowiedziała Marta.
Podała adres i poprosiła o przyjazd.
Czy dziewczyna zjawi się szybko?
Czy wyjaśni, skąd ma te zdjęcia?
Po chwili przyjechała, a za nią stał młody mężczyzna.
– Powiedzcie mi, skąd macie zdjęcia mojego syna? – zapytała drżącym głosem Marta.
Czy prawda okaże się większym ciężarem niż żal?









