Marek nie planował lądować w Krakowie w Wigilię. Planował, iż o dwudziestej trzeciej trzydzieści będzie w Katowicach, iż przywita Jimmy'ego z dwoma kulami w brzuchu w klinice, iż sprawa z ekipą Halickich na przejściu granicznym zostanie zamknięta, zanim ktokolwiek pomyśli, iż można próbować dalej. A stał teraz w kolejce do kontroli bezpieczeństwa na Balicach, bo lotnisko biznesowe pod Warszawą zamknięto z powodu oblodzenia, a on nie miał czasu czekać do rana.
Karol, jego zastępca, próbował go zatrzymać przy wejściu do terminalu.
— Prywatny hangar odblokują najwcześniej po świętach. Śnieg leje jak z cebra.
— Kup mi bilet na najbliższy lot do Katowic.
— To jest Wigilia, szefie. Ludzie lecą do rodzin.
— Ja też lecę do rodziny. W pewnym sensie.
Trzydzieści osiem minut później jakiś zdziwiony handlarz nieruchomości był bogatszy o cztery tysiące złotych, a Marek Wolański szedł rękawem do samolotu z jedną torbą podręczną i tak dużą złością, iż ludzie odsuwali się od niego bez pytania.
W kabinie pachniało mokrymi kurtkami, plastikiem podgrzewanym przez klimatyzację i piernikiem, który ktoś niósł w papierowej torbie z targu. Marek nienawidził tego zapachu tak samo jak kolejek i tłumu. Usiadł na 2A, wcisnął torbę do schowka nad głową i zamknął oczy. O północy sześciu ludzi mogło zginąć albo przeżyć — zależnie od tego, jaką decyzję podejmie ktoś w Katowicach w jego imieniu. To go nie martwiło tak, jak fakt, iż się spóźniał.
— Przepraszam, muszę przejść.
Głos dobiegł z przejścia. Nie słowa go zatrzymały. Ton. To lekkie zawahanie przed ostatnią sylabą, które słyszał przez pięć lat małżeństwa tysiące razy.
Otworzył oczy.
Naprzeciwko, w przejściu między fotelami, stała kobieta w szarym swetrze wytartym na łokciach, z kasztanowymi włosami związanymi w niedbały kok. Buty miała ubryzgane solą z chodnika. Na ramieniu wisiała jej znoszona torba na pieluchy.
Ewa.
Jego żona. Jego była żona. Kobieta, która zniknęła jedenaście miesięcy temu, kiedy on tłumaczył się z nalotu celników na magazynie przy Wrocławskiej. Bez słowa. Bez adresu. Marek wydał wtedy prawie milion złotych na to, żeby ją znaleźć — prywatnych detektywów, znajomych z lotnisk, kogoś z urzędu skarbowego, kto sprawdzał wypłaty. Pewien bukmacher z Bytomia spędził trzy dni w piwnicy, bo Marek był przekonany, iż coś wie. Nic to nie dało. Ewa przepadła jak kamień w Wiśle.
A teraz stała cztery kroki od niego.
— Ewa.
Nie zareagowała. Albo udawała, iż nie słyszy. Odwróciła się bokiem, i wtedy Marek zobaczył szarą chustę-nosidło zawiązaną na jej klatce piersiowej. W środku spało niemowlę. Dziewczynka.
Ewa nachyliła się nad fotelikiem stojącym na miejscu 2D i podniosła drugie dziecko, owinięte w żółty kocyk. Chłopiec. Oboje mieli te same ciemne włoski, te same okrągłe policzki, tę samą delikatną zmarszczkę między brwiami.
Bliźniaki.
Marek policzył w głowie, zanim serce zdążyło się obronić. Ewa zniknęła jedenaście miesięcy temu. Dzieci wyglądały na trzy miesiące.
— Ewa.
Tym razem usłyszała. Odwróciła się. Z jej twarzy odpłynęła cała krew. Objęła chłopca ramionami mocniej.
To nie było zdziwienie. To był strach.
Spojrzała w stronę drzwi samolotu. Wciąż wpuszczano pasażerów. Do wyjścia miała może sześć metrów.
— Ewa.
— Nie. — Szept ledwo doszedł do niego.
Wstał. Ona zrobiła krok w tył, aż ramię oparło się o okno.
— Proszę.
To jedno słowo zatrzymało go skuteczniej niż wycelowana broń.
Za nim odezwał się mężczyzna w swetrze z migającymi choinkami:
— Przepraszam, to moje miejsce, 2B.
Marek nie odrywał oczu od Ewy. Wyjął z kieszeni spinacz do pieniędzy, odliczył osiem stówek.
— Znajdzie pan inne miejsce.
Mężczyzna spojrzał na banknoty, potem na jego twarz — i coś w tej twarzy przekonało go szybciej niż pieniądze. Zniknął w stronę tyłu kabiny.
Marek przeniósł pusty fotelik dziecięcy przez przejście i usiadł koło Ewy.
— Popatrz na mnie.
— Nie chcę robić scen w samolocie.
— Popatrz na mnie.
W końcu podniosła twarz. Oczy miała podpuchnięte, przekrwione po bokach. Zmęczenie. Strach. I coś gorszego — przygotowanie. Jakby ćwiczyła tę rozmowę w głowie setki razy.
— Jak się nazywają?
Cisza.
— Ewa.
— Zosia. — Głos jej się załamał.
Popatrzył na dziewczynkę, potem na chłopca.
— A on?
— Antoś.
Powtórzył sobie te imiona w myślach. Zosia. Antoś.
— Moje?
Twarz Ewy stężała.
— Są moje.
Nachylił się.
— Nie kryj się za gramatyką, bo się boisz odpowiedzieć.
Odwróciła twarz w stronę okna.
— Wyjechałaś jedenaście miesięcy temu. Mają trzy miesiące.
— Prawie cztery.
Coś ścisnęło go pod żebrami. Prawie cztery miesiące. Popatrzył na chłopca — miał kosmyk ciemnych włosów nad uchem, taki sam, jaki Marek widział na swoich zdjęciach z dzieciństwa.
— Byłaś w ciąży.
Ewa zacisnęła powieki.
— Byłaś w ciąży, kiedy odeszłaś.
— Musiałam.
— Zabrałaś moje dzieci.
— Uratowałam je.
Zamarł.
— Przed czym?
Otworzyła oczy i popatrzyła mu prosto w twarz.
— Przed tobą.
Kabina wokół nich zniknęła — muzyka świąteczna z głośników, ogłoszenia o kolejnych rzędach, trzaskanie schowków na bagaż. Wszystko to przestało istnieć. Marek słyszał w życiu przekleństwa umierających ludzi. Nazywali go mordercą, bandytą, zwierzęciem. Nic nie zabolało tak jak te dwa słowa.
— Nigdy cię nie skrzywdziłem.
— Wnosiłeś krew innych ludzi do naszej kuchni.
Szczęka mu drgnęła.
— Pamiętasz tę noc?
Pamiętał każdą sekundę. Kuchnia na Salwatorze. Druga siedemnaście w nocy. Biała koszula z rdzawą plamą na mankiecie. Różowa woda spływająca w odpływie zlewu z marmurowym blatem. Ewa w progu, patrząca, jak myje ręce. Nie powiedział jej nic. Wziął prysznic. Poszedł spać.
— Byłam w łazience, kiedy zmywałeś krew z rąk. — Głos się jej łamał. — Zrobiłam test ciążowy.
Wstrzymał oddech.
— Był pozytywny. — Poprawiła kocyk Antosia. — Stałam z tym plastikowym paskiem w ręku i słyszałam, jak mówisz Karolowi przez telefon, iż kogoś trzeba usunąć przed świtem.
— Ewa…
— Wyobrażałam sobie synka, który słucha takich rozmów. Córkę, która się uczy, które okna są kuloodporne. Urodzinowe przyjęcia z ochroniarzami koło tortu. Nie mogłam tego zrobić dzieciom.
— Więc uciekłaś.
— Tak.
— Bez słowa, iż istnieją.
— Tak.
Głos mu spadł do szeptu.
— Myślałem, iż jesteś martwa. Wróciłem do domu, paszportu nie było, sejf otwarty, biżuteria zniknęła. Myślałem, iż to ktoś ci to zrobił.
— Potrzebowałam pieniędzy na start.
— Przetrząsnąłem cały Kraków.
— Wiem.
Zamarł.
— Skąd wiesz?
Odwróciła twarz w stronę okna. Ta jedna odpowiedź zmieniła wszystko między nimi.
— Skąd wiedziałaś, co robiłem po twoim zniknięciu? Nie miałaś telefonu, konta, kontaktu z nikim. Moi ludzie nic nie znaleźli.
Jej ręka nieświadomie przesunęła się w stronę torby na pieluchy. Marek to zauważył.
— Co jest w tej torbie?
— Pieluchy.
— Ewa.
— Mleko w proszku.
— Co jeszcze?
Przytuliła torbę bliżej. Drzwi samolotu zatrzasnęły się z hukiem, który przeszedł echem przez całą kabinę. Ewa zerknęła tam. Za późno. Byli już zamknięci wewnątrz.
— Powiedz mi.
— Znalazłam pracę w Katowicach. W cukierni.
— Jakiej cukierni?
Zawahała się o pół sekundy dłużej, niż powinna.
— Kłamiesz.
— Nie wszystko musi dotyczyć ciebie.
— To dotyczy.
— Nie.
— Tak. — Popatrzył na bliźniaki. — Te dzieci sprawiają, iż wszystko dotyczy nas obojga.
— Nie ma żadnego "nas".
Samolot ruszył od bramki. Marek zapiął pas. Za oknem wirowała biała ściana śniegu.
— Dobrze — powiedział. — Powiedz mi wtedy, przed kim uciekasz teraz.
Coś w jej twarzy się zmieniło. Niewiele. Ale tyle wystarczyło. Poczuł, jak zimno rozlewa się pod żebrami.
— Już ci powiedziałam.
— Powiedziałaś mi, czemu odeszłaś. Nie powiedziałaś, czemu wciąż uciekasz.
Silniki zawyły. Marek sięgnął ku torbie, zanim zdążyła go zatrzymać. Rozpiął boczną kieszeń.
— Marek!
Coś wypadło na podłogę między ich butami. Nie pieluchy. Zdjęcie.
Podniósł je. Fotografia zrobiona z odległości, przez przednią szybę samochodu. Ewa stojąca przed marketem, z Zosią na rękach. W rogu — data. Cztery dni temu. Na odwrocie ktoś napisał czarnym flamastrem trzy słowa:
ON JUŻ WIE.
Twarz Marka zbladła. Ewa przestała walczyć o zdjęcie.
Samolot nabrał prędkości na pasie startowym.
— Kto to wysłał?
— Nie wiem.
— Kto wie?
— Nie wiem, Marek. Przysięgam.
Samolot poderwał się gwałtownie w burzę. Ewa przytuliła obie dzieci mocniej. Marek wpatrywał się w zdjęcie — a potem zobaczył coś w tle. Czarne BMW, widoczne tylko częściowo. Znał ten model. Kupił sześć identycznych dla swoich ludzi w Krakowie. A na przedniej szybie, ledwo widoczna pod odbiciem śniegu — srebrna naklejka parkingowa z jego biura na Zabłociu.
Ktoś z jego własnych ludzi znalazł Ewę. Ktoś na tyle bliski Markowi, żeby wiedzieć, gdzie się ukrywała.
Samolot wylądował na Muchowcu z dwugodzinnym opóźnieniem, w gęstym śniegu, który zasypywał pas tak szybko, iż pługi nie nadążały. Marek nie dał Ewie czasu w wahanie — kazał kierowcy podjechać pod same schodki, wsadził oboje dzieci i ją do opancerzonego Range Rovera i przez całą drogę na Wrocławską trzymał telefon w ręku, dzwoniąc do Karola.
— Kto miał dostęp do listy pracowników z parkingu na Zabłociu w zeszłym tygodniu?
— Szefie, jest Wigilia…
— Kto.
Odpowiedź przyszła po trzydziestu sekundach ciszy: Tadek Miros, ten, który od dwóch lat prowadził księgowość firmy transportowej będącej przykrywką dla całej operacji.
Tadek czekał na nich w mieszkaniu przy Wrocławskiej, w rozpiętej kurtce, z rękami, które nie mogły znaleźć miejsca — to w kieszeniach, to na blacie kuchennym.
— Nie ja wysłałem tę kartkę, Marek. Przysięgam na dzieci.
— To kto?
— Nie wiem. Ale wiem, kto ją widział, zanim trafiła do koperty.
Marek postawił zdjęcie na stole między nimi.
— Mów.
— Osiem miesięcy temu byłem na targu w Katowicach. Po towar dla ciotki, na Boże Narodzenie. Zobaczyłem ją. — Skinął głową w stronę Ewy, stojącej w progu kuchni z Antosiem na ręku. — Z wózkiem. Sama. Nie powiedziałem nikomu. Ale w zeszłym tygodniu ktoś z ludzi Halickiego podszedł do mnie na stacji przy Wielickiej. Spytał wprost, czy wiem, gdzie mieszka twoja żona. Powiedziałem, iż nie wiem. Skłamałem.
— I nic mi nie powiedziałeś.
— Bałem się. Halicki płaci trzydzieści tysięcy za taki adres, Marek. Trzydzieści tysięcy za jedno słowo. — Głos mu się łamał. — Zrobiłem to zdjęcie tydzień temu, sam, żeby mieć dowód, gdybym musiał ci to udowodnić. Trzymałem je w portfelu. Musiało wypaść, kiedy pomagałem jej z bagażem na lotnisku w zeszłym tygodniu — nie wiem, kto je znalazł, kto dopisał te trzy słowa i podłożył jej do torby. Ale przysięgam, to nie ja.
— Kto wiedział, iż miałeś to zdjęcie?
Tadek zamilkł. Patrzył w podłogę.
— Karol widział je w moim portfelu. W zeszły czwartek. Pytał, kto to.
Marek nie odpowiedział od razu. W kuchni Ewa kołysała Antosia, patrząc na nich znad jego głowy.
— Wyjedziesz z rodziną z Krakowa na tydzień — powiedział w końcu. — Sam to załatwię. Karol dziś nie wraca do domu.
Ewa siedziała w fotelu, patrząc, jak Marek trzyma córkę tak, jakby się bał, iż ją stłucze.
O trzeciej w nocy, kiedy dzieci już spały, a Tadek dawno wyszedł, Ewa położyła na stole między nimi to samo zdjęcie.
— Nie wrócę do ciebie, Marek.
Spojrzał na nią. Nie zaprotestował.
— Nie proszę cię o to. — Wyjął z kieszeni marynarki kopertę z dokumentem. — Mieszkanie przy Karmelickiej. Kupiłem je tydzień temu, na twoje nazwisko, na wszelki wypadek, gdybym cię znalazł. Jest twoje. Bez warunków.
Ewa spojrzała na kopertę, potem na niego.
— A jeżeli powiem, iż nie chcę żadnych pieniędzy od ciebie?
— To weźmiesz je dla nich. — Wskazał głową w stronę pokoju, gdzie spały bliźniaki. — Nie dla mnie.
Podał jej długopis leżący na stole. Ewa trzymała go chwilę nad papierem, nie patrząc na Marka, tylko na drzwi pokoju dzieci, uchylone na szerokość dłoni. Podpisała.
Marek wziął od niej długopis, jeszcze ciepły od jej ręki, i podpisał się niżej, nie odrywając wzroku od jej podpisu — pierwszej rzeczy, jaką od niej dostał od jedenastu miesięcy.
