Natalia i ja zaprzyjaźniliśmy się już pierwszego dnia szkoły, a Michał dołączył do naszego grona pod koniec roku szkolnego. Od razu zauważyłem, iż Michał żywił uczucia do Natalii. choćby oświadczył jej się w Sylwestra. Natalia jednak go odrzuciła, tłumacząc, iż skupia się na nauce i nie jest gotowa na związek.
Michał nie stracił jednak nadziei i pozostał wiernym przyjacielem Natalii. Pod koniec drugiego semestru próbował raz jeszcze, ale Natalia delikatnie mu odmówiła, mówiąc, iż powinni zostać przyjaciółmi. Później wyznała mi, iż woli chłopaków, którzy są wysportowani i mają stabilną sytuację finansową.
Mimo tego, co mówiła Natalia, wiedziałem, iż Michał naprawdę jest dobrym i życzliwym człowiekiem, choćby jeżeli nie był bogaty. Później moja przyjaciółka wyszła za mąż za mężczyznę spełniającego jej wymagania i zaprosiła nas na swój ślub. Niestety nie mogłem pojawić się ze względu na chorobę, a Michał również odmówił zaproszenia, czując się urażony okolicznościami.
Tego dnia Michał szukał pocieszenia u mnie, dzieląc się swoimi uczuciami smutku, iż kobieta, którą kochał, wyszła za mąż za kogoś innego. Po ślubie Natalii spędzaliśmy wspólnie coraz więcej czasu i nasza przyjaźń pogłębiła się. Największa próba tego przyszła, gdy moja babcia zachorowała, a mama musiała się nią opiekować. Michał powiedział mi wtedy, jak bardzo tęsknił za mną w tym okresie, a nasza relacja przerodziła się ostatecznie w coś więcej.
Rok później pobraliśmy się i zaczęliśmy budować wspólne życie. Nasze szczęście przerwała Natalia, która została matką dzieci trzy lata po ślubie. Została wdową, gdy jej mąż burmistrz miasta zmarł. Natalia zapytała nas, czy może zamieszkać u nas, dopóki nie znajdzie sobie nowego mieszkania.
Patrząc dziś na wszystko, co się wydarzyło, nauczyłem się, iż w życiu liczy się nie popularność czy zasobność portfela, ale lojalność i szczere uczucia.
