Sama sobie na głowę sprowadziłam — Tato, co to za nowe zdobycze? Okradłeś antykwariat? — Z niedowierzaniem uniosła brwi, oglądając białą, szydełkową serwetkę na swoim komodzie. — Nigdy bym nie pomyślała, iż lubisz takie starocie. Gust masz jak babcia Zośka… — Oj, Krystynko? Co Ty tu robisz bez zapowiedzi? — pan Olek wyszedł z kuchni. — My… tzn. ja, nie spodziewałem się Ciebie… Ojciec wyraźnie próbował wyglądać na pogodnego, ale jego spojrzenie zdradzało jakąś winę. — Tak, widzę, iż się nie spodziewałeś — Krystyna nadąsana zacisnęła usta i ruszyła do salonu, gdzie czekały ją nowe odkrycia. — Tato… Skąd to wszystko? Co tu się dzieje? Krystyna nie poznawała już własnego mieszkania. …Gdy tylko dostała lokal od babci, wnętrze wyglądało ponuro. Stare meble PRL, wypukły telewizor na obdartej szafce, zardzewiałe grzejniki, miejscami odklejające się tapety… Ale to była jej własna kawalerka. Do tego czasu Krystyna miała już trochę oszczędności. Wrzuciła je w remont i nie byle jaki – wybrała styl skandynawski: jasne kolory i minimalizm sprawiły, iż dwupokojowe mieszkanie wydawało się przestronniejsze. Z taką miłością dobierała akcenty, szukała odpowiednich zasłon, rozkładała puszyste dywany… Teraz zamiast jej ciężkich, niemal nieprzepuszczających światła zasłon wisiał zwykły nylonowy tiul, a włoska sofa była zasypana syntetycznym kocem w tygrysa. Na ławie do kawy stała jaskraworóżowa plastikowa waza ze sztucznymi różami w tym samym kolorze. I to jeszcze pół biedy. Najbardziej niepokoiły Krystynę zapachy. Z kuchni dochodziło smażenie na oleju i rybia woń. Śmierdziało tytoniem. A przecież jej ojciec nie palił… — Krystynko, wiesz… — w końcu odezwał się Olek. — Sprawa jest taka… Nie jestem tutaj sam. Chciałem Ci powiedzieć wcześniej, ale no… wyszło jak wyszło. — Jak to „nie sam”? — zbaraniała Krystyna. — Tato, tak się nie umawialiśmy! — Krystynko, przecież rozumiesz, iż z mamą życie mi się nie skończyło. Jestem jeszcze młody, choćby na emeryturę się nie kwalifikuję. Nie mam prawa do prywatnego życia? Krystyna zaniemówiła ze zdumienia. Ojciec miał prawo spotykać się z innymi kobietami, ale przecież nie w jej mieszkaniu! …Rodzice rozwiedli się rok temu. Mama zniosła zdradę spokojnie, jakby pozbyła się ciężaru, i rzuciła się w wir samorozwoju. Przyjaciółki miała tłumy, więc na smutki nie było czasu. Ojciec za to skowyczał. Wrócił do swojej kawalerki sprzed małżeństwa i przeraził się. Przez dziesięć lat wynajmował ją studentom, aż w końcu jeden z nich zasnął z papierosem. Nie miał kasy na remont i w rezultacie zapomniał o tym mieszkaniu. Dla bezpieczeństwa nie sprzedawał, ale też nie planował tam zamieszkać. Szczerze mówiąc, tam nie dało się żyć. Ściany pokryte sadzą, wybite szyby, pleśń na parapetach… Wyglądało to bardziej na kryptę z horroru niż na mieszkanie. — Oj, Krystynka, nie wiem, jak mam tu żyć… — żalił się wtedy ojciec, ciężko wzdychając. — Tu przebywać to niebezpieczne, a przed zimą z remontem nie zdążę. I tyle pieniędzy nie mam, by wszystko naraz zrobić. No trudno, zamarznę… Widać taki mój los. Krystyna nie wytrzymała. Nie mogła pozwolić, by człowiek, który ją wychował, mieszkał w takich warunkach. A gdyby coś mu się stało? Tym bardziej, iż jej mieszkanie teraz stało puste. Niedawno wyszła za mąż i przeprowadziła się do męża. Mając na uwadze złe doświadczenia ojca z wynajmowaniem, nie miała zamiaru go powtarzać. — Tato, zamieszkaj u mnie — zaproponowała. — Wszystko gotowe, wszystkie wygody są. Remont u siebie zrobisz na spokojnie, potem się przeprowadzisz. Ale jeden warunek — żadnych gości. — Naprawdę mogę? — zdziwił się ojciec. — Córeczko, dziękuję Ci ogromnie! adekwatnie mnie uratowałaś. Obiecuję, będzie cicho i spokojnie. No cóż. Spokojnie… Gdy Krystyna przypominała sobie tę rozmowę, drzwi do łazienki otworzyły się, wypuszczając obłok zapachowego pary. Z wnętrza wyszła kobieta około pięćdziesiątki. W jej własnym frotowym szlafroku. Ulubionym. Teraz ledwo zakrywał pełne kształty nieznajomej. — O, Olesiu, mamy gości? — zapytała tubalnym, przepalonym głosem dama, pokpiwając. — Mógłbyś uprzedzić, bo jestem w domowym… — Przepraszam, kim Pani adekwatnie jest? — zmrużyła oczy Krystyna. — I czemu ma Pani na sobie mój szlafrok? — Jestem Żaneta, ukochana Twojego ojca. Czemu się tak denerwujesz? No wzięłam szlafrok. I tak wisiał nieużywany. Serce Krystyny zadrżało ze złości. — Proszę go natychmiast zdjąć — syknęła. — Krystyna! — zapłakał ojciec, stając między nimi. — Nie zaczynaj cyrku! Żaneczka tylko… — Żaneta tylko wzięła cudzy ciuch w cudzym domu! — przerwała Krystyna. — Tato, oszalałeś? Wciągnąłeś tu swoją kochankę, pozwoliłeś jej grzebać w moich rzeczach bez pytania?! Żaneta wywróciła ostentacyjnie oczami i przeszła do salonu, ciężko siadając na koc w tygrysa. — Ale z Ciebie niewychowana dziewucha — oznajmiła. — Gdybym była Olkiem, dałabym Ci lanie, mimo Twojego wieku. Jak Ty się odzywasz do ojca? To, iż mieszka z inną kobietą, nie powinno Cię obchodzić, kochanieńka. Krystyna zaniemówiła. Jakaś obca kobieta, siedząca na jej sofie, próbowała ją pouczać. — Nie powinno — zgodziła się. — Dopóki nie dzieje się to w moim domu. — W Twoim? — Żaneta uniosła brwi i spojrzała pytająco na Olka. Stał pod ścianą, wciśnięty w ramiona, przenosił wystraszone spojrzenie z rozjuszonej córki na bezczelną kochankę. Liczył chyba, iż burza sama się rozejdzie, ale prognoza właśnie się pogorszyła. — Aaa… Tata zapomniał Pani o tym powiedzieć? — Krystyna zimno się uśmiechnęła. — No to ja powiem. On tu jest nikim. Gość. To moje mieszkanie i wszystko tu, do ostatniego garnka, kupiłam ja. Pozwoliłam mu się tutaj zatrzymać, ale nie przypuszczałam, iż zacznie sprowadzać swoje… wybranki. Żaneta spłonęła rumieńcem. — Olek?.. — jej głos stał się lodowaty. — Co ona plecie? Przecież mówiłeś, iż to Twoje mieszkanie. Kłamałeś? Ojciec wcisnął się w ścianę, prawie stapiając się z tapetą. Uszy mu płonęły ze wstydu. — No… Żaneczko, nie o to mi chodziło. Źle mnie zrozumiałaś — mam swoje mieszkanie, tylko inne, nie to. Nie chciałem Cię obarczać szczegółami. — Nie chciałeś obarczać?! No, dzięki! Przez Ciebie słucham tutaj niemiłych uwag! Krystynie skończyła się cierpliwość. — Proszę wyjść — powiedziała cicho. — Co? — zdziwiła się Żaneta. — Wynocha. Oboje. Macie godzinę. o ile nie opuścicie mieszkania, porozmawiamy formalnie. Wpuściłam, nazywa się, do mojego domku… Krystyna ruszyła do drzwi, ale Olek nagle oderwał się od ściany i rzucił do niej. — Córeczko! Chcesz własnego ojca na ulicę wyrzucić? Przecież wiesz, co tam u mnie się dzieje! Przecież tam zamarznę! Ojciec złapał ją za rękaw, a serce Krystyny na moment zadrżało. Dziecięce wspomnienia, poczucie obowiązku, współczucie dla niemal już starszego rodzica… Poczuła gulę w gardle. Ale spojrzała na Żanetę. Siedziała tam, w cudzym szlafroku, patrząc na Krystynę z tak straszną wrogością, iż wszystkie wątpliwości zniknęły. Gdyby Krystyna teraz odpuściła, jutro ta kobieta zmieniłaby zamki i tapety. — Tato, jesteś dorosły. Wynajmij sobie mieszkanie — powiedziała, uwalniając rękę. — Sam sobie winien. Umawialiśmy się, iż będziesz mieszkał sam, a Ty wziąłeś tutaj obcą kobietę, pozwoliłeś jej nosić moje rzeczy i zasyfiłeś mój dom… — Oj, brzydko tak się cieszyć swoim domem! — przerwała jej Żaneta. — Chodź Olek. Nie poniżaj się przed nią. Wychowałeś niewdzięcznicę… Po pół godzinie pakowania sprawa była załatwiona. Ojciec odchodził milcząco, zgarbiony, jakby postarzał się o dekadę. Na zawsze zapamiętała jego wzrok — wzrok bitego psa, którego wyrzucono na deszcz. Ale Krystyna wytrzymała to dzielnie, nie drgnęła nawet. Gdy wyszli, pierwsze co zrobiła, to otwarła okna, by pozbyć się smrodu ryby, fajek i tanich perfum. Zebrała szlafrok, koc i wszystko, co zostawiła Żaneta. Wszystko trafiło do śmietnika. Następnego dnia wezwała firmę sprzątającą i ślusarza do wymiany zamków. Brzydziła się dotykać czegokolwiek, czego używała tamta kobieta. Zwłaszcza tej. …Minęły cztery dni. Teraz w mieszkaniu Krystyny nie było nic zbędnego. Żadnych sztucznych kwiatków, żadnych przykrych „aromatów”. Mieszkała już oczywiście u męża, ale i tak czuła ulgę. Z ojcem nie rozmawiała już więcej. Na czwarty dzień to on do niej zadzwonił. — Halo, — odebrała niechętnie, odkładając wzrok. — No i co, Krystyna… — zaczął ojciec chrypiącym głosem. — Jesteś zadowolona? Szczęśliwa? Żaneta odeszła. Zostawiła mnie i poszła… — Ale niespodzianka — nie wytrzymała córka. — Pozwól, iż zgadnę. Stało się to, gdy zobaczyła Twoje prawdziwe mieszkanie i zrozumiała, iż trzeba będzie harować? Ojciec pociągnął nosem. — Tak… Postawiłem farelkę. Spałem na dmuchanym materacu. Wytrzymała trzy dni… Rano powiedziała, iż jestem gołodupiec i oszust, zabrała rzeczy i wyjechała do siostry. Powiedziała, iż strata czasu… A my się przecież kochaliśmy! — Jaka to tam miłość? Ty szukałeś wygody, ona — też. Po prostu się przeliczyliście. Zapadła cisza. Ojciec ewidentnie nie skończył. — Źle mi tu samemu, córeczko… — w końcu powiedział. — Tu jest strasznie… Mogę wrócić? Będę sam, przysięgam! Naprawdę! Krystyna spuściła wzrok. Jej ojciec siedział gdzieś tam, w ruinie i zimnie. Ale tę ruinę zbudował sam: najpierw zdradził matkę, potem oszukał córkę, a potem okłamał Żanetę. Tak, było jej żal ojca. Ale to współczucie mogłoby zniszczyć ich oboje. — Nie, tato. Nie wpuszczę Cię — odpowiedziała Krystyna. — Zatrudnij ekipę, zrób remont. Naucz się żyć w warunkach, które sam stworzyłeś. Jedyne, czym mogę pomóc, to polecić solidnych fachowców. Przepraszam. Jak będziesz chciał, daj znać. Po tym rozłączyła się. Okrutne? Może. Ale Krystyna nie chciała już, by ktoś zostawiał plamy na jej szlafroku i duszy. Nie każdą brud da się usunąć, czasem trzeba go po prostu do siebie nie wpuszczać…