🍀

Astrologowie z Instagrama pieją od jakiegoś czasu o olbrzymich domknięciach u baranów w 2026 roku. Jak łatwo się domyślić, należę do nich. Jestem dumnym kwietniowym baranem, który dość flagowo wpisuje się w te wszystkie analizy.

Nie podążam jednak namiętnie tą szaloną astrologiczną ścieżką, co być może jest błędem, bo według astrologii wszystkie relacje, które istnieją w moim życiu - nie mają prawa działać z uwagi na błędne księżyce. Opcje są dwie: albo to jedna wielka bujda na resorach, albo finalnie zwycięży astrologia, pozostawiając w moim życiu spustoszenie. Co zresztą też jest możliwe, bo z punktu widzenia fizyki kwantowej absolutnie wszystko jest możliwe w tym samym momencie.

W tym roku wiele razy wracałam do rzutu choroby z 2022 roku...

I mogłoby się wydawać, iż mielę albo przeżywam w kółko dokładnie ten sam temat. W jakiś sposób nie jestem w stanie uciec od tematu SM. Choć jest stabilnie, to te momenty rozjazdów zdarzają się, bo w naturalny sposób wynika to z choroby. A jak się zdarzają, to mają bezczelny wpływ na moje życie. Ale myślę, iż to wcale nie dlatego ten temat wracał jak bumerang w moich wpisach.

W 2022 roku otworzyłam kilka furtek, które boleśnie zamknęłam dopiero w tym roku. Dokładnie cztery lata zajęło mi wychodzenie z kilku dotkliwych iluzji w moim życiu. W tym czasie dokonały się liczne roszady w różnych obszarach i jak teraz o tym myślę zbiorczo, to nie mogę się nadziwić temu… ile się adekwatnie wydarzyło.

Dodam, iż był to też czas, w którym kilkakrotnie solidnie się pogubiłam, a jednak siedzę tutaj względnie odnaleziona i piszę. Ostatnie cztery lata zrobiły bezwzględne czystki w moich znajomościach, totalnie wywróciły moją ścieżkę zawodową – okazało się, iż szczęście i równowagę odnalazłam w modelu pracy, od którego uciekałam przez całą moją zawodową historię. O, taki paradoks, jeden z wielu.

📌 Okazało się również, iż trawa jest po prostu trawą, również tam, gdzie wydawała się bardziej zielona.

Zdarzyło mi się też kilkakrotnie utonąć w cudzym potoku słów, żeby w końcu zdać sobie sprawę, iż słowa to wciąż tylko słowa, a prawdy naszych prababek są tak samo aktualne jak dawniej. Niezależnie od czasu i epoki.

Ostatnie cztery lata totalnie wywróciły moje myślenie o samej sobie i postrzeganie siebie. Mam wrażenie, iż wszystko, co mogło się wywrócić na drugą stronę, po prostu się wywróciło. I wyszłam z tego z nową, ale jakby starą mną. Bogatszą o te wszystkie rzeczy, których drugą stroną był po prostu kryzys. Kryzys, którego – jak zwykle – nie dawałam za bardzo po sobie poznać.

Więc… coś w tej astrologii chyba jednak jest.

Pojawiło się też to całe myślenie o kosztach, o którym napomknęłam w poprzednim wpisie

Przez te wszystkie rewolucje, które miały miejsce w ostatnich czterech latach, zaczęłam wreszcie dostrzegać, na co mnie już po prostu nie stać. I nie mam tu na myśli spraw finansowych. Chodzi o koszt energetyczny. O te wszystkie nierównowagi w znajomościach, sytuacje, w które pakowałam się niesiona trybem przygodowym, a które potem pozostawiały mnie w takim czy innym stresie. Boże, one się działy chyba tylko po to, żebym dowiedziała się o sobie, iż nie chcę tego przechodzić już nigdy więcej. A równocześnie mam tę wielką świadomość, iż sama sobie jest zgotowałam swoimi decyzjami.

Do tego worka dorzucam również tracenie czasu w czynności totalnie niekonieczne, które zabierały godziny tym sprawom, którym należał się znacznie wyższy priorytet. W międzyczasie zaakceptowałam też niektóre takie rzeczy, które nie układały się od lat – i paradoksalnie, zaczęły się układać dokładnie w tym momencie.

Najdziwniejszy moment tego roku...

Najdziwniejszym momentem było chyba zaakceptowanie tego, iż nigdzie nie czuję się „jak w domu”, zupełnie jakbym była organicznie pozbawiona tego uczucia. Jestem człowiekiem, który nigdy w swoim życiu nie poczuł: „to jest moje miejsce”. Chodzi mi o te sprawy dotyczące życia ogólnie, wtedy kiedy gasną wszystkie światła i odchodzą różne role.

Pamiętam mój spacer z T., kiedy po raz pierwszy powiedziałam jej na głos, iż właśnie tak mam. Nie mówiłam tego nikomu, a w każdym razie nie tak wprost, bo te najgłębsze rzeczy zwykle trzymam dla siebie. To, iż nikt mnie nie wiadomo jak dogłębnie nie zna, to też jest efekt moich świadomych decyzji. I poniekąd, wynikająca z tego samotność pośród ludzi też jest efektem moich decyzji i doskonale zdaję sobie z tego sprawę. I to też przestałam sobie wyrzucać, kiedy zdałam sobie sprawę z tego, iż to jest coś, co ja wybieram z takich, czy innych powodów.

Kiedy powiedziałam to na głos T., dotarło do mnie, iż dobra… trzydzieści cztery lata już szarpię się za fraki z tym durnym poczuciem, iż powinnam wreszcie poczuć „to jest moje miejsce”. I może czas już w końcu odpuścić to oczekiwanie. Nie wyobrażam sobie żyć kolejne trzydzieści cztery lata na poszukiwaniu czegoś takiego. Bo... Bez przesady, ile można. I jak gdyby nigdy nic, przyszła mi myśl, iż czas już to zaakceptować.

W końcu przyjęłam do wiadomości, iż być może ja naprawdę nigdy tak się nie poczuję. I iż może nie ma co się biczować, iż tak jest. Fajnie, jak ludzie mają to poczucie i wiedzą, jak to smakuje. Ja nie mam. Może dlatego, iż moja głowa jest pełna różnych możliwości czy scenariuszy równoległych, a może po prostu to jakiś dziecięcy deficyt, który mógłby być rozwiązany, gdyby przeszłość wyglądała inaczej. Ale przeszłość już się wydarzyła, siedzenie w niej do niczego nie prowadzi, a przyszłości jeszcze nie ma. I też trochę szkoda tracić życie na rozkminianie jej.

Ciekawe jest to, ile mamy w sobie samych durnych oczekiwań, które nie pozwalają nam żyć tak, jak chcemy? I z których choćby nie do końca zdajemy sobie sprawę!

Na zdrowy rozum: co to adekwatnie zmienia, czy ja gdzieś poczuję, iż „to jest moje miejsce”, czy nie? No nic to nie zmienia. Dalej lubię to, co lubię, jestem tym, kim jestem i spędzam czas tak, jak go spędzam. I raczej by to niczego nie zmieniło, może tylko tyle, iż miałabym w sobie mniej organicznej pustki, z którą i tak, już na tym etapie żyję w zgodzie. Żyję z tą pustką całe moje życie, więc adekwatnie możemy się w końcu zaprzyjaźnić i chyba przez te różne rzeczy, które się wydarzyły, przestałam próbować ją czymś zapełniać. I w efekcie... Zrobiło się jakoś tak pełniej.

Ale czy zrobiłabym coś inaczej? Nie. Zawsze wychodziłam z założenia, iż lepiej jest żałować tego, co się zrobiło, niż wzdychać do tego, „co mogłoby się zrobić”. Ostatecznie niczego nie żałuję, bo absolutnie wszystko doprowadziło do czegoś dobrego. choćby moja diagnoza. Uważam, iż to jest moment, w którym zaczęłam wreszcie zdrowieć, choćby jeżeli brzmi to dla kogoś śmiesznie.

Dlaczego my mamy tak wdupione w głowy, iż powinniśmy się w ogóle jakoś czuć? Albo oczekujemy od świata, tudzież otoczenia, iż będzie nas kochać w taki sposób, w jaki byśmy tego chcieli?

A jak ktoś nas pyta, w jaki adekwatnie sposób miałoby się to odbywać – to nie umiemy odpowiedzieć. Może to jest po prostu ta pustka, z którą da się żyć dobrze.

Czy ma sens robienie takiego podsumowania, kiedy rok się jeszcze nie skończył? Oczywiście, iż ma, no bo... Co się jeszcze może wydarzyć? Odpowiedź brzmi: absolutnie wszystko ;)

Masz dosyć kosztów energetycznych i wywracania się na drugą stronę?

Zobacz moje pozostałe książki, w których absurd miesza się z dziecięcą finezją.