Zanim jeszcze otworzyłam oczy po narkozie, wiedziałam, iż coś jest nie tak. Nie chodziło o ból ani o to obce, ciężkie ciało. Chodziło o ciszę. Leżałam w sali pooperacyjnej szpitala przy ulicy Lindleya w Łodzi, a obok łóżka stała tylko butelka wody i telefon. Nikt nie dzwonił. Nikt nie pisał.
Mąż napisał krótkie „żyjesz?” dopiero po trzech godzinach.
Oddychałam płytko, bo każdy głębszy wdech ciągnął szwy. Za oknem zapadał już listopadowy zmierzch, a ja patrzyłam na szare niebo i próbowałam sobie przypomnieć, jak to się stało, iż wylądowałam na stole operacyjnym prosto z pracy. Karetka zabrała mnie z biura przy Piotrkowskiej. W domu zostało wszystko: portfel, karty, ubrania, choćby ładowarka.
Na twardej szpitalnej poduszce śmierdzącej środkiem dezynfekującym leżał telefon. Wzięłam go do ręki i odpisałam mężowi, iż potrzebuję, żeby przyjechał wieczorem i przywiózł mi najpotrzebniejsze rzeczy: szczoteczkę, pastę, coś do jedzenia, bo stołówka już dawno zamknięta, a ja nie jadłam nic od dwudziestu czterech godzin.
Odpowiedź przyszła po minucie. Przeczytałam ją trzy razy.
„No to kup sobie w sklepie na parterze. Tam chyba jest jakiś kiosk.”
Zamrugałam. Czułam, jak robi mi się sucho w ustach — nie z głodu, tylko z tego, co właśnie zobaczyłam na ekranie.
Napisałam, iż nie mam przy sobie ani grosza, bo zabrało mnie pogotowie, nie zdążyłam zabrać portfela.
„Trzeba było myśleć wcześniej. Ja teraz nigdzie nie jadę, jestem padnięty.”
Zapytałam tylko: dlaczego.
„Magda, spałem w nocy pięć godzin. Pracuję od siódmej rano, nie mam siły jeździć po mieście z pastą do zębów. Jesteś dorosła, poradzisz sobie.”
Napisałam, iż jestem po operacji, leżę w szpitalu i nie chodzi o pastę. Wiadomość została odczytana. Bez odpowiedzi.
Leżałam i wpatrywałam się w sufit. W głowie zaczęły przewijać się ostatnie lata. Mój mąż, Michał, zawsze był zmęczony. Zawsze było mu nie po drodze. Kiedy miałam gorączkę, mówił, żebym wzięła aspirynę i nie przesadzała. Kiedy zepsuł się kran, powiedział, iż przecież mam dwie ręce. Kiedy umarła moja babcia, nie przyszedł na pogrzeb, bo akurat wyjeżdżał służbowo. Zawsze znajdował powód, żeby go nie było.
A ja zawsze go tłumaczyłam. Praca, stres, zmęczenie, ciężki dzień. Każde „nie” ubierałam w wyrozumiałość. Z czasem przestałam prosić go o cokolwiek. Sama wnosiłam zakupy, sama dzwoniłam do fachowców, sama pamiętałam o jego matce w dniu jej urodzin.
Teraz leżałam po operacji, głodna i bez rzeczy, a mężczyzna, który dziesięć lat temu przysięgał mi miłość, napisał, iż nie ma siły przywieźć mi pasty do zębów.
Wtedy drzwi sali skrzypnęły. Do środka weszła Anka — koleżanka z pracy, której choćby dobrze nie znałam. Pracowałyśmy w jednym dziale, ale nigdy nie wyszłyśmy razem na lunch. Stała teraz w progu z wielką papierową torbą.
— Cześć. Dowiedziałam się od Wioli, iż cię zabrali na ostry dyżur. Pojechałam po pracy do twojego mieszkania, ale nikogo nie było. No to skoczyłam do Rossmanna i Biedronki.
Postawiła torbę na łóżku. W środku: szczoteczka, pasta, mokre chusteczki, ciepły rosół w pojemniku termicznym, dwie kajzerki, banany i woda.
— Gdzie twój mąż? — zapytała, rozglądając się po sali.
— Pracuje — usłyszałam własny głos.
Nie dodałam nic więcej. Anka pomogła mi usiąść, otworzyła pojemnik z rosołem i mówiła o głupotach z biura. O nowej ekspresji do kawy, o tym, iż znowu zmienili system raportowania, o kliencie, który pomylił fakturę z paragonem. Nie pytała.
Zjadłam ciepłą zupę, a potem Anka pomogła mi dojść do łazienki. Umyłam twarz, umyłam zęby. Stałam przed lustrem, w szpitalnej koszuli, z rozpuszczonymi włosami. Patrzyłam na siebie i czułam, iż coś we mnie wraca. Może to zabrzmi głupio, ale ta szczoteczka do zębów od obcej kobiety zrobiła więcej niż wszystkie rozmowy ostatnich lat.
Kiedy Anka wyszła, wzięłam notes, który zostawiła mi razem z jabłkiem. Otworzyłam go na pierwszej stronie i napisałam: „Zabrać rzeczy. Znaleźć mieszkanie. Adwokat.”
Przez trzy dni Michał zadzwonił raz. Zapytał, kiedy mnie wypiszą. Nie zapytał, jak się czuję, czy coś mi przywieźć, czy potrzebuję pomocy w domu.
W dzień wypisu, rano, znowu zadzwonił.
— Odbierzesz się sama, prawda? Bo ja mam spotkanie o trzeciej.
— Sama — powiedziałam. — Będę za pół godziny.
— To czemu od razu nie powiedziałaś? Nie zjeżdżałbym z trasy.
Rozłączył się pierwszy.
Kiedy weszłam do mieszkania, siedział na kanapie z laptopem i kubkiem herbaty. Na stoliku obok leżało pudełko po pizzy. Spojrzał na mnie znać ekranu.
— I po co było to całe zamieszanie? Widzisz, żyjesz. Rak to nie był.
Nie odpowiedziałam. Zdjęłam buty, odstawiłam torbę pod wieszak i przeszłam do sypialni.
Usłyszałam, jak wstaje.
— Co robisz?
— Pakuję się.
— Znowu jakieś fochy? Ja naprawdę nie mam dziś siły na awantury.
Otworzyłam szafę i zaczęłam wkładać ubrania do dużej torby. Z szuflady zabrałam dokumenty, akt notarialny, umowę o pracę. Mój paszport. Nasz akt małżeństwa zostawiłam w szafce.
— Magda, co ty wyprawiasz? — stanął w drzwiach sypialni. — Gdzie ty się wybierasz?
— Do wynajętego mieszkania. Twoje rzeczy zostają. Moje zabieram.
— Co?
Zapięłam torbę i podniosłam na niego wzrok.
— Michał, dziesięć lat. Przez dziesięć lat twoje zmęczenie było ważniejsze ode wszystkiego. Od mojej choroby, od mojego pogrzebu babci, od mojej operacji. Nie przyjechałeś do szpitala, bo spałeś za mało. Napisałeś, iż nie masz siły przywieźć mi rzeczy. Wiesz, kto mi je przywiózł? Koleżanka z pracy, z którą nigdy nie rozmawiałam poza biurem. Obca osoba wzięła urlop, pojechała do mojego mieszkania, a potem do sklepu. A mój mąż choćby nie raczył zapytać, czy żyję.
— Bo przyjeżdżanie z pastą do zębów to nie powód do rozwodu! — krzyknął.
— A co jest powodem? — zapytałam. — To, iż jestem dobra, kiedy niczego nie potrzebuję?
Chciał coś powiedzieć, ale ja już podniosłam torbę i skierowałam się do przedpokoju. Przy drzwiach odwróciłam się na chwilę.
— Zadzwoń do adwokata. Albo nie dzwoń. Za dwa tygodnie i tak dostaniesz papiery.
Trzasnęłam drzwiami.
Kiedy zeszłam po schodach, poczułam chłodne listopadowe powietrze. Zadzwoniłam po taksówkę i podałam adres — małe studio przy Narutowicza, umówione przez Ankę.
Siedziałam na tylnym siedzeniu, torba obok, telefon w dłoni. Michał pisał. Wiadomości przychodziły jedna po drugiej: „przesadzasz”, „to chore”, „zostawiłem ci całe mieszkanie, a ty tak?”.
Nie czytałam ich. Wjechałam na nowy adres i wyjęłam klucze.
Dwa tygodnie później w kancelarii przy Legionów podpisałam wniosek o rozwód bez orzekania o winie. Adwokat zapytał, czy chcę walczyć o mieszkanie. Odpowiedziałam, iż chcę tylko jednego: odejść.
Michał przyszedł na pierwszą rozprawę. Był oburzony, ale nie z powodu straty mnie. Chodziło mu o to, iż musiał wziąć urlop w pracy.
— Nie mogłaś tego załatwić przez pełnomocnika? — syknął na korytarzu.
Nie odpowiedziałam.
Dwa miesiące później rozwód był prawomocny. W dzień, w którym dostałam wyrok, poszłam do sklepu. Kupiłam nową szczoteczkę do zębów. W domu zdjęłam z niej opakowanie, odkręciłam pastę mięta-mięta, taką jak lubię, i położyłam obok kubek.
Stałam w łazience i myłam zęby w ciszy. Właścicielka mieszkania zapukała, bo chciała dać mi nowy kaloryfer. Spojrzałam w lustro i zobaczyłam swoją twarz. Po raz pierwszy od dawna wyglądała na czyjąś.
