Jagodo, pomyśl jeszcze raz! nalegała jej osiemnastolatek matka, Lidia. On przecież dorosły człowiek! Ma dwa razy więcej lat niż ty. Co wiesz dobrego w takim związku, córeczko? Proszę, odwołaj ten ślub. Zrozumiesz wkrótce, jak wielki błąd popełniłaś Tylko będzie już za późno.
Jagoda rosła w tempie ekspresowym. Zanim rodzice zdążyli się obejrzeć, ich niepozornie niezdarny maluch zamienił się w wysoką, piękną dziewczynę. Właśnie skończyła osiemnaste urodziny. Impreza była huczna, a jagódka promieniała szczęściem. Kurier zostawił przed drzwiami bajeczny bukiet i stertę prezentów. Gdy rodzice zapytali, kto jest tym hojny szczęściarzem, Jagoda uśmiechnęła się tajemniczo i machnęła ręką:
O, dajcie spokój! To po prostu młody chłopak. Wszystko w swoim czasie
Rodzice postanowili nie wywierać presji. ale nie trwało to długo
Kilka miesięcy po przyjęciu, przy spokojnej kolacji, rozmowa zamieniła się w prawdziwy skandal. Jagoda ogłosiła, iż wychodzi za mąż. Rodzice byli w szoku, ale pragnienie szczęścia córki było silniejsze niż wszystko, więc zapewnili ją o swojej poparciu, mimo nagłości wieści. Euforia gwałtownie ustąpiła niepokojowi, gdy dziewczyna przedstawiła swojego przyszłego męża. Okazało się, iż nie jest to przystojny chłopczyk, a 38letni pan Artur Kowalski prawie rówieśnik jej rodziców.
Napięcie w salonie dało się odczuć jak ciężki koc. Lidia, walcząc o uśmiech, zwróciła się do córki:
Jagodo, kochanie Cieszymy się, ale czy ten pan naprawdę jest twoim wybrańcem?
Jagoda, nie zrażona, wzięła Artura za rękę i powiedziała:
Mamo, tato, to jest Artur, mój narzeczony. Kochamy się i postanowiliśmy wziąć ślub. Razem już od roku, tak w ogóle!
Ojciec, Jan Nowak, który dotąd milczał, z trudem powstrzymywał gniew:
Artur, prawda? Wydaje mi się, iż mamy podobny wiek. Ja mam 38 lat. Czy zdajesz sobie sprawę, iż jesteś dwadzieścia lat starszy od naszej córki?
Artur, zadowolony i pewny siebie, skinął głową:
Tak, panie Janie. Rozumiem. Ale wiek to tylko liczba, kiedy mowa o prawdziwych uczuciach. My z Jagodą mamy identyczne poglądy i plany.
Plany?! wtrąciła Lidia. Jagodo, jesteś dopiero pełnoletnia. Co to za relacja, która zaczęła się, kiedy miałaś siedemnaście?
Jagoda zmarszczyła brwi, czując, iż rozmowa przybiera niepożądany obrót:
Nie zamierzam dyskutować, kiedy zaczęliśmy się spotykać. Decydujemy się na ślub i nie ma co się kłócić.
Jan westchnął ciężko:
Arturze, powiedz szczerze, rozumiesz, iż za dwadzieścia lat, kiedy Jagodzie będzie 38, to ty będziesz miał 58? A ona chce dużo dzieci. Kto podtrzyma rodzinę w twoim wieku?
Artur uśmiechnął się, jakby to był najgłupszy pytanie świata:
Panie Janie, jestem finansowo stabilny. Mam środki, aby zapewnić przyszłość jej i dzieci. I, jeżeli pozwolicie, nie będziemy rozmawiać o mojej starości. Liczy się nasze szczęście tu i teraz.
Lidia spróbowała zmienić taktykę, zwracając się do córki łagodnie:
Córeczko, może poczekajmy chwilę? Sprawdźmy te uczucia? Właśnie zaczynacie naprawdę żyć razem. Po co od razu biec do Urzędu Stanu Cywilnego?
Mamo, nie chcę czekać ani niczego sprawdzać odpowiedziała Jagoda stanowczo. Kocham Artura i on mnie. jeżeli nie możecie tego zaakceptować, bardzo mi przykro.
Jan nie wytrzymał i wstał gwałtownie:
To nie jest pośpiech, Arturze! To wygląda, jakbyś wykorzystał niewinność i młodość naszej córki. Dziewczyna w osiemnaście nie widzi wszystkich pułapek, które dostrzeże w dwudziestu pięciu!
Artur nie podniósł głosu, a spokój tylko bardziej denerwował rodziców:
Nie korzystałem z niczyjej młodości. Zajmowałem się pełnoletnią kobietą, zdolną do samodzielnych decyzji. Moje uczucia są szczere. Kocham Jagodę i każdy dzień dowodzę tego. Czyż nie o to prosicie o swoje dzieci o miłość?
Lidia, chcąc wtrącić słowo, zwróciła się do męża:
Janie, uspokój się. Nie potrzebujemy kłótni. Artur, po prostu to wszystko jest niespodziewane i martwimy się o przyszłość Jagody. To nasza jedyna córka, wielka odpowiedzialność.
Odpowiedzialność jest piękna przerwał Artur. Jestem na nią gotowy. Wydaje wam się, iż Jagoda sama tego nie chce. Czy naprawdę chcecie trzymać ją przy sobie bardziej niż pozwolić jej wybrać własną rodzinę?
Jan, zaciskając pięści, kontynuował, ignorując żony próbę powstrzymania go:
Wiecie co? Myślę o zgłoszeniu sprawy na policję. Złożę zeznania o nadużyciu
Jagoda podskoczyła z krzesła:
Tato! Czy ty zwariowałeś? Chcesz zniszczyć moje życie i swoją reputację przez jakieś domysły?!
Artur stanął naprzeciw przyszłego teścia, zachowując zimną twarz:
Panie Janie, rozumiem wasz gniew. jeżeli podejmiecie taką decyzję, stracicie zaufanie córki na zawsze. Jestem gotów na wszelkie kontrole. Nie mam nic do ukrycia, ale nie pozwolę, by nieuzasadnione oskarżenia zrujnowały nasze życie. Ślub odbędzie się za trzy miesiące.
Po wyraźnym określeniu swoich zamiarów napięcie nieco opadło, przeszło w etap wzajemnej oceny. Lidia podeszła do Jana i delikatnie dotknęła jego ręki:
Janie, usiądź proszę. Jagodo, Arturze, potrzebujemy trochę czasu, by to przemyśleć. My też musimy się z tym pogodzić.
Jagoda uśmiechnęła się do matki:
Mamo, nie musisz nic przyjmować. Potrzebuję waszego błogosławieństwa. Tylko błogosławieństwa, mamo. Resztę Artur załatwi. Czyż nie, kochanie?
Porozmawiamy jeszcze z Arturem, ale w cztery oczy powiedział Jan, patrząc prosto w przyszłego zięcia. Bez dramatów, łez i scenicznej histerii. Chcę zrozumieć, jak zamierzacie żyć po ślubie. Jagoda wciąż studiuje, nie skończyła jeszcze pierwszego roku
Artur skinął:
Jestem gotów do poważnej rozmowy. Podkreślam jeszcze raz: moja decyzja jest ostateczna i nie zrezygnuję z Jagody.
Rodzice, widząc nieugiętą postawę córki i pewność Artura, zrozumieli, iż ultimatum nie pomoże. Groźba skandalu i zerwania relacji wystraszyła ich bardziej niż różnica wieku.
Po tygodniu, po licznych, szczegółowych rozmowach, w których Jan i Lidia dokładniej omówili z Arturem jego stabilność i plany na przyszłość Jagody, sytuacja się nieco rozluźniła. Dostrzegli, iż mężczyzna naprawdę troszczy się o ich córkę i zdaje się zapewnić jej godne życie. Zaprosili Artura ponownie na kolację.
Jagodo, kochamy cię i chcemy, żebyś była szczęśliwa rozpoczęła Lidia, patrząc na córkę. Wciąż martwimy się o przyszłość, ale kochasz go i nie odrzucasz?
Mamy nadzieję, iż nie pożałujesz tej pochopności dodał Jan. Arturze, witamy w rodzinie, jeżeli naprawdę kochasz naszą córkę. Pamiętaj, iż będziemy cię obserwować. uśmiechnął się życzliwie.
Jagoda rzuciła się w ramiona rodzicom, obejmując ich mocno:
Dziękuję wam! Kocham was tak bardzo! Będziemy bardzo szczęśliwi, obiecuję.
Ślub odbył się po trzech miesiącach. Lidia i Jan, patrząc na szczęśliwą twarz córki, mieli szczerą nadzieję, iż wszystko ułoży się pomyślnie.
Młode małżeństwo żyło razem pół roku, a Jan i Lidia nie mieli zastrzeżeń do zięcia. Artur naprawdę nosił Jagodę na rękach, spełniał każdy kaprys. Uwolnił teściową i teścia od wszelkich kosztów: płacił za studia, ubierał i kupował buty. choćby nowy samochód zakupił. Jagoda była szczęśliwa.
Pierwsze dziecko przyszło na świat tego samego dnia, w którym Artur obchodził urodziny. Ojciec nie powstrzymał łez na wypisie. Do tego czasu rodzice Jagody całkowicie zmienili zdanie o zięcie: widzieli w nim solidnego mężczyznę, gotowego przenosić góry dla swojej córki.
Drugi synek przyszedł po trzech latach. Jagoda skończyła studia i zdobyła dyplom. Artur wspierał jej decyzję, by zostać domową mamą: zapewniał rodzinie wszystko, czego potrzebuje. Jan i zięć zacieśnili przyjaźń poza różnicą wieku mają mnóstwo wspólnych tematów. Tak wygląda niebanalna opowieść.
