Roszczeniowe dorosłe dzieci – skąd się biorą i dlaczego wszystko im się należy?

kobietytomy.pl 59 minut temu

Gdy piszę o toksycznej matce, czytam a gdzie o toksycznym tatusiu? Jest i taki artykuł. Toksyczna babcia była toksyczną matką, ale tego przecież nie wolno zauważyć. I czemu nie ma artykułów o toksycznych dziadkach?! Ależ są. Tutaj.

Podobno uparłam się na kobiety i je krytykuję. Gdy z kolei piszę o mężczyznach, to czytam, iż mam z nimi problem. Po latach zauważam jedno: są tematy, które rozgrzewają do czerwoności. A im bardziej człowiek się na nie oburza, tym więcej jego reakcja mówi o nim samym. Więcej niżby chciał.

Niektórzy idą o krok dalej i krzyczą w komentarzach i w wiadomościach prywatnych, iż pisanie o problemach rozbija rodziny, bo taki jest mój cel. Chcę skłócić wszystkich. Trzeba robić coś innego: milczeć, uśmiechać się i cieszyć się tym, co się ma.

Zanim znowu obrzuci mnie ktoś jajkami, byle nie zgniłymi, znowu zaryzykuję. Bo mój cel jest zgoła inny niż zarzucają mi osoby, które są za niemówieniem o tym, co jest trudne.

Samo mówienie o problemie nie tworzy go. To ignorowanie kłopotów, zamiatanie ich pod dywan i pozwalanie im rosnąć sprawia, iż z czasem mogą stać się trudne do rozwiązania. Udawanie, iż wszystko jest w porządku, gdy nie jest, nie stanowi recepty na szczęśliwą rodzinę.

Powód jest prosty. Problemy rodzinne często przechodzą z pokolenia na pokolenie. Nie zawsze w identycznej postaci. Czasami zmieniają tylko bohaterów i okoliczności.

Z matki na córkę, z babcią w tle, która pamięta, jak było, i chce wierzyć, iż było lepiej, niż wskazują fakty. Z nieobecnym ojcem, trudnym dziadkiem, z mężczyznami, którzy uważają, iż nic od nich nie zależy, i takimi, którzy wygodnie siadają na kanapie, zostawiając cały ciężar rodziny innym.

W takich rodzinach problemy nie kończą się wraz z dzieciństwem. Powracają w dorosłych relacjach, w sposobie traktowania bliskich, w oczekiwaniach i przekonaniu, iż odpowiedzialność zawsze spoczywa na kimś innym.

I właśnie tutaj pojawia się kolejny problem: roszczeniowe dorosłe dzieci. Kolejny temat do narzekań!

Skąd się biorą niedobre dorosłe dzieci? Dlaczego niektóre uważają, iż rodzice wciąż są im coś winni? Dlaczego pomoc traktują jak obowiązek, a granice innych ludzi jak osobistą zniewagę? I dlaczego ich postawa nie zawsze jest niespodzianką, ale może być kolejnym elementem rodzinnej układanki? Bo wszystko tu się doskonale ze sobą przecież łączy.

Skoro jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle?

Wszyscy narzekają na wszystkich?

W komentarzach czytam, iż dorosłe dzieci są dzisiaj nie do zniesienia, iż uważają, iż wszystko im się należy. Chcą mieć wszystko od razu, od ręki, iż mają wysokie wymagania, iż ich rodzice tacy nie byli. Dodatkowo, iż nie wiadomo, co się porobiło dzisiaj z ludźmi.

Po prostu jest fatalnie. Wszyscy są niezadowoleni. Dziadkowie narzekają na wnuki, dorosłe dzieci na rodziców, a wszyscy czują się coraz bardziej samotni.

Roszczeniowe dorosłe dzieci – kiedy wszystko się im należy?

O co w tym wszystkim chodzi? Czy choćby w rodzinach nie umiemy się dogadać?

Bo rzeczywistość wygląda tak, iż wielu dorosłych oczekuje pomocy od rodziców. I to nie takiej od czasu do czasu, w potrzebie, gdy dziecko chore, współmałżonek ma problemy, i nie ma opcji poradzić sobie samodzielnie, ale pomocy na co dzień.

Oczekuje się, iż babcia będzie wychowywała dziecko, opiekowała się nim każdego dnia, iż będzie pomagała finansowo, bo czasy ciężkie i wszystko drożeje. Niektóre dorosłe dzieci oczekują pełnej dyspozycyjności od swoich rodziców, opieki nad wnukami całymi dniami. Niekiedy sugerują choćby rezygnację z pracy zawodowej seniorów, bo ktoś młode pokolenie musi przecież wychować….a rodzice pracują w pocie czoła.

Są dzieci, które sugerują, iż rodzic ma sprzedać duże mieszkanie, bo po co mu takie, iż niech kupi mniejsze. Pada czasami propozycja, iż my z rodziną wprowadzimy się do Twojego mieszkania, a Ty pójdziesz do naszego, mniejszego. Starszym rodzicem dysponuje się jak rzeczą. Brutalnie, ale prawdziwie.

W takim układzie dorosłe dzieci odmowę traktują jako coś nie do pomyślenia. Gdy rodzic nie chce pomóc, to po drugiej stronie jest bunt i obraza. Potrzeby dorosłych dzieci są zawsze ważniejsze niż potrzeby rodziców.

Czasami wymagania są ogromne, nie ma wzajemności. Każdy problem dorosłego dziecka to nie jego wina. Odpowiedzialność zawsze leży w rodzicach lub w innych czynnikach.

I teraz ważna rzecz, oczywiście nie każda prośba o pomoc jest objawem roszczeniowości. Dorosłe dzieci mają prawo oczekiwać, iż w rodzinie uzyskają pomoc, iż w razie problemów, choroby, nieoczekiwanej sytuacji mama czy tata będą obok. Bo kto jak nie oni? Na kogo mamy liczyć, jeżeli nie na najbliższą rodzinę?

To nie jest roszczeniowość, ale normalność, która funkcjonuje z powodzeniem w wielu rodzinach. I gdy dorosłe dzieci tej zwykłej pomocy nie otrzymują, to coś nie jest w porządku. Gdy dodatkowo rodzeństwo zyskuje znacznie większe wsparcie od rodziców, to nie ma zdziwienia, iż odbiór tego typu sytuacji jest po prostu zły, a żal narasta, razem z poczuciem niesprawiedliwości.

Jak wychowujemy roszczeniowe dzieci?

I teraz to, co najtrudniejsze, o tym, o czym nie wolno mówić, a co dopiero pisać.

Roszczeniowe dorosłe dzieci nie biorą się znikąd. Nie wyrastają z próżni.

One takie są z uwagi na wychowanie i błędy wynikające z tego, jak były traktowane. Niestety. To prawda.

Napisałam to i tego nie cofnę.

Psychologowie mówią, iż roszczeniowość to konsekwencja braku frustracji. Brzmi dziwnie? No ale, zobacz.

Innymi słowy jest ona konsekwencją nadopiekuńczości oraz takiego postępowania, które zabiera z życia dziecka wszelką niedogodność. Rodzic nie pozwala na to, żeby dziecko mierzyło się ze złością, rozczarowaniem, czy smutkiem. Wszelką trudną emocję przykrywa i osładza ją.

Dziecko chce zabawkę? Dostanie ją. Bo przecież będzie mu smutno, jeżeli jej odmówimy. Dziecko chce jeść w danym momencie? Rzucamy wszystko i podajemy jedzenie. choćby jeżeli to kilkulatek, który może przecież poczekać. To nie smakuje? Dostaje od razu coś nowego. Chce spać na ziemi, proszę bardzo. W samolocie się nudzi? To niech kopie w siedzenie pasażera z przodu. Niezależnie ile dziecko ma lat, dostaje wszystko i od razu. Jego potrzeby są natychmiast zaspokajane, a wszelkie frustracje od razu wymazywane. Nie ma ich, one nie istnieją.

I niby dobrze, rodzic przecież jest po to, żeby wspierać dziecko i opiekować się nim. Jednak usuwanie wszelkich niedogodności to prosta droga do…roszczeniowości. Dziecko przyzwyczajone, iż zawsze jest “idealnie”, będzie tego oczekiwać. Taki świat zbudował mu przecież rodzic.

To on mówił: daj, ja to zrobię, to on wiedział wszystko i zawsze usuwał okruszki spod stóp. Prawda?

Dla zdrowego rozwoju potrzebujemy tymczasem frustracji, gniewu, niepowodzeń, przeszkód. One wszystkie budują charakter. Im lżej i im wszyscy grają pod nasze dyktando jako małego człowieka, tym większy problem w przyszłości.

  • łatwo mówić zawsze “tak” dziecku,
  • jednak to mądre “nie” jest mówione z miłości,
  • granice są potrzebne,
  • a frustracja, nuda i niezadowolenie są częścią życia.

Co sprawia, iż dzieci stają się roszczeniowe?

  • spełnianie wszystkich pragnień i zachcianek, bo “przecież nas stać”,
  • na siłę unikanie niezadowolenia, z obawy na to, iż dziecko źle zniesie smutek, złość, rozczarowanie,
  • wyręczanie we wszystkim, co niesie przekaz – “ja to zrobię lepiej, ty nie umiesz”,
  • brak odpowiedzialności w rodzinie,
  • faworyzowanie innych członków rodziny, na przykład innych dzieci,
  • brak wzajemności w rodzinie.

Niestety często roszczeniowość przekazywana jest z pokolenia na pokolenia.

Roszczeniowi rodzice wychowują roszczeniowe dzieci, itd.

Jeśli rodzic uważa, iż jego potrzeby są ważniejsze niż innych, wychowa roszczeniowe dzieci. jeżeli natomiast bierze pod uwagę i swoje potrzeby i dzieci, to ma szansę uniknąć wielu błędów. Jednak uwaga, w ten sposób, aby nie robić z dziecka króla.

Bo każda skrajność jest zła. Również ta, która pojawia się na drugim biegunie, gdy rodzic całkiem się poświęca i wychowuje dziecko tak, jakby ono było najważniejsze. Ale też ta, kiedy rodzic nie zaspokaja potrzeb dziecka i działa tylko na swoją korzyść. W obu przypadkach roszczeniowość staje się konsekwencją, tylko w każdym tym przypadku nieco z innego powodu.

Toksyczna matka, nieobecny ojciec i babcia, która wie lepiej

Jest takie powiedzenie – gdy dziecko ma problem, przyprowadź rodziców.

To bardzo ważna wskazówka, jak powinniśmy patrzeć na relacje rodzinne.

Dziecko, nie tylko małe, jest jak lustro. Jest ono doskonałym barometrem tego, co dzieje się w rodzinie.

To za pośrednictwem dziecka “wychodzą z cieni” wszelkie problemy rodziny. One nie znikają w jednym pokoleniu, jeżeli nie zostaną zauważone, nazwane i przede wszystkim przepracowane. Powtarzają się później i unaoczniają pod wieloma względami.

Trudna mama wychowuje trudną córkę, ojciec o ciężkim charakterze ma syna, który jest równie trudny. o ile matka nie szanuje granic córki, ojciec uchyla się od odpowiedzialności, a babcia podważa autorytet rodziców, dziecko otrzymuje niespójny obraz rodziny. Dziecko bowiem uczy się relacji, obserwując rodziców. Ono też ma wdrukowane pewne zasady, które następnie odwzorowuje, bo tak mówi jedna z ważnych zasad – przymus powtarzania.

Dlatego też dzieci tak często powtarzają błędy swoich rodziców. Wzorce są przekazywane międzypokoleniowo, złe zachowania są normalizowane. Gdy do tego dochodzi brak refleksji i przepracowania doświadczeń, to pozostajemy w tym samym trudnym momencie dla rodziny, a kolejne problemy nikogo niczego dobrego nie uczą.

Trudne dzieciństwo nie zwalnia z odpowiedzialności

Roszczeniowe dorosłe dzieci nie stają się roszczeniowe z dnia na dzień. Ich postawa to wynik błędów pokoleń. Rodziców oraz dziadków, którzy wychowali rodziców…i tak dalej.

To, co ważne teraz, aby zrozumieć to fakt, iż trudne doświadczenia nie muszą determinować przyszłości. Każde pokolenie może podjąć decyzję – “na nas się to skończy”.

To jedno z trudniejszych wyzwań w życiu. Przełamać swoje dziedzictwo i świadomie wychowywać następne pokolenie inaczej.

Trudny krok, bo wymaga mnóstwo świadomości, wiary i wiedzy, iż należy to zrobić. Jednak efekty są warte ogromnego trudu, który należy włożyć w działanie, choć oczywiście nie przychodzą od razu…

Napiszę to wprost.

Toksyczna rodzica? Twoim celem jest przeciąć węzeł gordyjski. Na tobie może się to bowiem skończyć. Na Tobie, dziecku nazwanym roszczeniowym i trudnym.

Bo roszczeniowość istnieje, ale ona rośnie przez lata, podlewana sokami nieprzepracowanych pokoleniowych problemów.

Co będzie dalej?

Przełamywanie rodzinnych schematów wymaga jednak zrozumienia, skąd biorą się niedojrzałe zachowania, jak wpływają na relacje i dlaczego tak trudno je zmienić. Właśnie temu poświęciłam mój ebook.

Napisałam o tym, do czego prowadzi niedojrzałość. Ten ebook kosztował mnie sporo emocji.

Pierwszy Alfabet niedojrzałości – Alfabet mężczyzny, który nie dorósł.

Okazuje się bowiem, iż problemy, które mamy w rodzinach przenoszą się na inne relacje, od wychowania, poprzez relacje z rodzicami, rodzeństwem, na nasze romantyczne związki. Tu wszystko układa się jak domek z kart. Wszystko jest połączone i wszystko oddziałuje na siebie nawzajem. Pobierz Alfabet tutaj i zobacz bliżej, jak to działa!

A ja nie zamilknę…

Idź do oryginalnego materiału