Kłótnia
Jadwiga, wybaczam ci! Ta kłótnia była zupełnie niepotrzebna. Przestań się już dąsać! Nie jesteśmy przecież dziećmi! zabrzmiał stanowczo głos Marii Szczygieł, kiedy po raz pierwszy od siedmiu lat wybrała numer siostry. Czas wydorośleć, Jadwigo! Ileż można
Przepraszam Ale z kim pani rozmawia? Nie jestem Jadwigą
Głos był wyraźnie obcy. Młody, trochę niepewny, ale miły dla ucha.
Maria zaniemówiła w pół słowa, co prawie nigdy jej się nie zdarzało.
Dziecko, kim jesteś? Skąd masz numer mojej siostry?!
To mój numer, już od ponad roku. Przepraszam, ale nie znam pani. Ani żadnej Jadwigi. Do widzenia
Maria przez dłuższą chwilę nie wiedziała, co się dzieje, choćby nie zdążyła odpowiedzieć. Odebrały ją tylko głuche sygnały zakończenia połączenia. Nagle ogarnął ją dziwny strach.
Zdecydowała, iż musiała się pomylić. Założyła okulary na nos i sprawdziła numer zapisany w starej czerwonej książeczce adresowej, którą dostała kiedyś od siostry. Jadwiga zawsze kochała ładne rzeczy i potrafiła rozpieszczać ją drobnymi prezentami raz torebka, innym razem elegancki długopis czy kolorowa apaszka. Maria sama raczej kupowała prezenty pokaźne, dorodne, żeby wszyscy wiedzieli, jak bardzo kocha siostrę!
Wykręciła numer jeszcze raz, tym razem manualnie. Znowu usłyszała ten sam spokojny, trochę zaniepokojony, kobiecy głos.
Przepraszam, już mówiłam, iż to mój numer. Proszę więcej nie dzwonić, przeszkadza mi pani w pracy. Mam teraz lekcję.
Proszę zaczekać! Maria się wystraszyła, iż rozmówczyni zaraz znowu się rozłączy. Kiedy mogę zadzwonić ponownie? To naprawdę ważne!
Za pół godziny mam przerwę.
Maria odłożyła telefon i zamyśliła się ciężko.
Dlaczego siostra zmieniła numer? Czemu jej o tym nie powiedziała? Tak, były pokłócone, ale czy to powód, żeby całkowicie urywać kontakt?
Maria zaczęła się irytować.
Całe życie byłaś taka niepozbierana, Jadwigo, i nic się nie zmieniło! burczała pod nosem, ścierając ze stołu i nerwowo spoglądając na zegar.
Nie lubiła siedzieć bezczynnie. Od zawsze musiała czymś zająć ręce i głowę. Była energiczna, szybka w sądach i do bólu sprawiedliwa. Ileż przez to było w rodzinie kłótni, a ile obrazy! Ale Maria czuła się zawsze słuszna. A więc po co się przejmować?
Jadwiga była zupełnie inna. Zawsze spokojna, łagodna, powolna. Ledwie skończyła śniadanie, to już trzeba było biec na lekcje! Maria zawsze prasowała mundurek, plotła warkocze i poprawiała kokardy, a Jadwiga dopiero otwierała oczy, zamyślona, z pastą do zębów na szczoteczce, rysując palcem po lustrze w łazience.
Jadwiga, co ty robisz?
Myślę
Przestań bzdurzyć! Spóźnimy się! wściekała się Maria. Myśli sobie!
A nie trzeba?
Nie! Niech inni myślą! Ty myj zęby i marsz do śniadania!
Zawsze tak było. Jadwiga w tyle, Maria już górę zdobyła, wraca i znów ją upomina:
Z tobą to jak z dziadem! Ledwie się człowiek ruszasz! Tak się nie da!
Jadwiga się nie zrażała. Patrzyła siostrze prosto w oczy i tylko uśmiechała się na kolejne wymówki:
Marianka, nie każdy musi być taki żwawy jak ty! Jesteś naszą dumą. Ja powolutku, nie przejmuj się mną.
Zawsze ty z tym swoim powolutku! Całe życie ci ucieknie, zanim się obejrzysz! Ruszaj się!
Jadwiga nigdy się nie obrażała na siostrę. Rozumiała, iż Maria musi wyładować swoją energię. Czekała tylko na chwile bliskości, mając nadzieję, iż Maria z czasem trochę złagodnieje.
Wulkan może uspokoić tylko morze. Tak sobie tłumaczyła. Ogień w sercu budzi niepokój, ale kiedy przyjdzie miłość, wszystko się układa i rodzi coś nowego. Nagle na miejscu wulkanu wyrasta wyspa z palmami piękno i spokój.
Ale to nie była opowieść o Marii. Jej miłość była równie szalona, wszystko, co do niej się zbliżało, spalało się w tym ogniu.
Miała czterech mężów. Z pierwszymi trzema rozwiodła się po niecałym roku.
Niezgodność charakterów! winna formułka.
Czwarty mąż został na dłużej trzy lata. Ale i tak Maria odeszła, zostając z małą córką i bez nadziei na szczęście rodzinne.
Co to za mężczyźni teraz? Nic ich nie obchodzi! Rodzina, dzieci niepotrzebne! Żona to tylko mebel do domu! wybuchła do siostry, odwiedzając ją w Katowicach. A ty jak żyjesz z tym swoim Wiktorem? Dobrze ci?
Mąż Jadwigi, Wiktor, bez słowa postawił na stole dwie filiżanki herbaty i zabrał na ręce siostrzenicę:
Rozmawiajcie! Ja usypię Kasię.
Mała Kasia już przysypiała, ale mama myślała tylko o swojej klęsce.
Tak! Całe życie zniszczone! Zacznij od początku!
Co ja mówię! Ani ryba, ani mięso! palnęła dłonią w blat Maria, gdy Wiktor zamknął drzwi kuchni. Jak ty z nim wytrzymujesz?! Zanudzić się można!
Dobrze mi, Maria uśmiechnęła się Jadwiga, przesuwając do niej koszyczek z kruchymi ciasteczkami. Napij się herbaty, n pewno jesteś głodna.
Cały dzień nic nie jadłam przyznała Maria, rzucając się na ciasteczka. No widzisz! Znów jestem sama!
Marianka, czasem warto trochę złagodnieć. Po co się tylko unosić? Życie ucieka! Kasia dorośnie, wyjdzie za mąż, wyprowadzi się… A ty? Zostaniesz sama?
Oj, Jadwiga! Nie o to chodzi!
A o co?
Nie można nikomu ufać! Wszyscy kłamią!
Ja też?
Ty też! Opowiadasz, jak kochasz Wiktora, a dzieci z nim nie chcesz mieć! Co to znaczy? Miłości nie ma!
Jakiej miłości? uśmiech zniknął z twarzy Jadwigi.
Tej waszej, wymyślonej! Jakbyś go kochała, chciałabyś mieć dzieci! A skoro nie, to i miłości nigdy nie było!
Jadwiga nie odpowiedziała od razu. Wstała, sięgnęła po czajnik, otarła łzy, odpowiedziała tak cicho, iż Maria ledwo ją usłyszała:
Nie o chcenie chodzi, tylko o możliwość. Bardzo bym chciała, Mario. Ale nie mogę Nigdy nie będę matką
Maria poderwała się, objęła siostrę pocieszająco.
Kto tak powiedział? Lekarze? Nie słuchaj ich! Znajdę ci najlepszych specjalistów w Krakowie! Urodzisz! Zobaczysz, będziesz szczęśliwa!
Ale chęci nie pomogły. Zabrakło siły Marii choćby w tej sprawie. Nie wszystko można zmienić, jeżeli los upiera się przy swoim.
Jadwiga została matką. Ale nie tak, jak sobie wymarzyła. Swoich dzieci nie miała. Jednak gdyby ktoś nazwał jej przybrane dzieci obcymi źle by skończył. Były to dzieci dalekich krewnych Wiktora, które straciły rodziców. Jadwiga przyjęła je do siebie. I o to też pokłóciła się z siostrą na długo.
Po co ci cudze, Jadwigo! Swoje jeszcze będziesz miała!
Mario, mam już prawie czterdzieści lat. Gdyby miało się zdarzyć, już by się stało. A te dzieci? Co z nimi? Do domu dziecka?
Przecież Wiktor ma mnóstwo rodziny, niech inni je biorą!
Ja chcę! Rozumiesz?! Ja!
Oj, Jadwiga! Jaka ty jesteś uparta i naiwna! To tylko kłopot!
Dość już, Mario! Pora iść! ucięła Jadwiga, nie patrząc na siostrę i walcząc ze łzami. Idź do domu, Kasia na ciebie czeka.
Kasia jest na obozie. Wróci za tydzień. A ty… nie chcę cię więcej widzieć! I nie licz na moją pomoc, skoro nie chcesz mnie słuchać!
Skąd w tobie tyle złości, Mario? szepnęła Jadwiga już w stronę zamykających się drzwi, za którymi Maria zbiegła na dół, wściekła, iż nikt jej nie rozumie.
Na odpowiedź się nie doczekała. Maria rzeczywiście się obraziła. Zerwała kontakt, nie dzwoniła, nie odwiedzała, nie zapraszała do siebie, choćby córce zabroniła spotykać się z ciotką. Na szczęście Kasia jej się nie posłuchała. Bardzo kochała Jadwigę, przyjęła przyrodnie rodzeństwo jak swoje. Widywały się po kryjomu, bo mieszkały blisko.
Potem Wiktor dostał propozycję pracy i przeprowadzili się do Gdyni. Cała rodzina Jadwigi ruszyła w nowe miejsce. Kasia dostała adres i została poproszona, by w razie trudności zgłaszać się do ciotki, bez pytania mamy o pozwolenie.
Nieważne, co się zdarzy, Kasiu! ściskała ją na dworcu Jadwiga. Pamiętaj, masz rodzinę. Zawsze cię przyjmiemy i pomożemy, gdyby trzeba było. Mamy tylko siebie, dbaj o mamę. Wiesz, jak jej trudno, żal jej trochę.
Kasia starała się żyć dobrze z mamą, choć bywało bardzo ciężko. I właśnie wtedy nie dało się już wytrzymać.
A wszystko przez to, iż dorosła i chciała wyjść za mąż. Maria nie zaakceptowała wyboru córki.
Co to za chudzielec?! Takich mi tu nie trzeba! rzuciła od progu, widząc w okularach mężczyznę, trzymającego Kasię za rękę. Nie mogłaś znaleźć lepszego?!
Kasia nie tłumaczyła się mamie. Spojrzała rozumiejąco na narzeczonego, odwróciła się i wyszła, nie słuchając reszty krzyków Marii.
Chudzielec, czyli Michał, wcale nie był byle kim. Miał dobry zawód, świetnie znał się na komputerach i po namyśle zaproponował Kasi przeprowadzkę do Gdyni, do Jadwigi.
Tam mamy lepsze perspektywy. Sprzedamy moje mieszkanie, coś kupimy. Tu już nas nic nie trzyma.
Już nie płakała Kasia, wspominając zdziwione spojrzenie mamy i jej okrzyki. Jadwiga zrozumie. Ona jest dobra.
To najważniejsze. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Michał kochał Kasię tak bardzo, iż gotów był dla niej rzucić wszystko i pojechać na koniec świata, byleby tylko nie cierpiała. Rodziców już nie miał, cała jego przyszłość była w tej kruchej, płaczącej dziewczynie z zadartym noskiem, która marzyła o domu, rodzinie, dwójce dzieci i długim długo i szczęśliwie.
I tak się stało.
Jadwiga spróbowała jeszcze pogadać z Marią, ale ta choćby nie chciała słuchać.
Uciekli do ciebie?! Świetnie! Nie dzwoń więcej! Nie chcę mieć z wami nic wspólnego! ryczała Maria.
Mario, przestań! Jadwiga naprawdę się wtedy rozgniewała. Niszczyć to nie sztuka! Ale pomyśl, co robisz. Odepchnęłaś własne dziecko! I tylko szczęście, iż miało się do kogo udać! A gdyby mnie nie było?! Co z ciebie za matka, skoro przez swoje widzimisię wyrzucasz własną córkę?! To jej życie! Ty masz ją wspierać! Nie wiesz, jak jej będzie dalej? Gdzie wtedy pójdzie? Do obcych?! Bo matka serca nie znalazła?!
Ty
Wystarczy, Mario! Jak zmądrzejesz i będziesz chciała się pogodzić zapraszamy. Ale na naszych warunkach. Dosyć już twojego charakteru! Myśl sobie i dzwoń, jeżeli zmienisz zdanie. Poczekamy!
Maria obraziła się śmiertelnie. Nakazała sobie zapomnieć o Jadwidze i córce. Nie chciała już choćby o nich myśleć.
Zaproszenie na ślub Kasi i Michała podarła na drobne kawałki i wyrzuciła. Na telefony siostry nie odpowiadała. choćby zdjęć, które Jadwiga przysłała pocztą, nie odebrała trafiły do kosza. Upór nie pozwalał jej choćby rozważyć pojednania.
Czas płynął, nikt nie chciał ustąpić. Jadwiga wychowywała dzieci, pomagała Kasi z maleństwem, a Michał z Wiktorem budowali dla młodych dom.
Okazało się, iż chudzielec w okularach wcale nie jest taki nieporadny, potrafi wszystko, a jej żona karmi go z miłością. Wiktor nie mógł się nachwalić zięcia:
Michał, chłopie, skąd ty to wszystko wiesz?!
Książki, wujku! I internet. Chcieć to móc.
Kasia spodziewała się drugiego syna, gdy świętowali pierwsze wesele w nowym domu. Na pytanie ciotki, czy powinna zadzwonić do mamy, odpowiedziała tylko z ciężkim westchnieniem:
Dzwoniłam do niej, ciociu Jadwigo. Zawsze dzwonię. Nie odbiera, albo zaraz się rozłącza. Nie chce rozmawiać.
Nie płacz! Jadwiga od razu ją przytuliła. Nie możesz teraz!
Już nie będę smarknęła Kasia, bardziej z żalu niż złości.
A Maria nie miała zamiaru ugiąć się. Co tam, czas! Przecież dzieci i siostra na pewno jeszcze przyjdą błagać. A ona wtedy się zastanowi wybaczyć czy jeszcze poczekać? Tak dla zasady.
Ale coś się w niej przełamało. Czy to przez wiek, czy samotność, a może przez kolejną noc sylwestrową spędzoną samej. Wybrała numer Jadwigi.
I wtedy znów usłyszała zupełnie obcy głos.
Jak tylko mogła, ponownie wykręciła numer, który kiedyś należał do siostry.
Słucham.
Nie, to ja ciebie słucham! odzyskała pewność siebie, brzmiąc znów jak kierowniczka dużego zakładu, choć nie miała pojęcia, jak rozmawiać z bliskimi. Skąd ten numer u ciebie?!
Prosto. Kupiłam nowy telefon, dostałam ten numer w salonie. Tak bywa, wie pani? jeżeli numer jest dłużej nieaktywny, przekazują go nowemu klientowi.
Co za głupota! A co z moją siostrą?
Skąd mam wiedzieć? głos stwardniał i Maria wiedziała, iż powinna zwolnić tempo, jeżeli chce się czegoś dowiedzieć o Jadwidze.
To wszystko bardzo dziwne. Czy mogłabym prosić cię o przysługę?
Po dłuższej chwili ciszy usłyszała ciche:
Dobrze, nie trzeba niczego. Podaj mi adres.
Maria podyktowała dane i znów czekała na wieści. A te przyszły, tylko zupełnie inne, niż się spodziewała.
Twojej siostry już nie ma. Odeszła półtora roku temu. Walczyła dwa lata z chorobą, ale organizm nie dał rady. Jej mąż powiedział, iż chętnie cię powita, jeżeli przyjedziesz. I jeszcze
Co? Głos Marii był zachrypnięty, pełen niedowierzania.
Twoja córka. Ona też na ciebie czeka. I wnuki, masz ich dwoje. Przekazała ci coś od siostry. Jadwiga chciała sama powiedzieć, ale uznała, iż tak będzie lepiej, skoro i tak nie chciałaś jej słuchać.
Mów!
Mario, nie głupiej. Wszystko twoje jest tutaj. Dorośnij. Wciąż czekamy. Wciąż cię kochamy.
Głos umilkł. Maria zaszlochała, po raz pierwszy w życiu zdając sobie sprawę, jak wiele straciła.
To wszystko?
Tak.
Dziękuję…
Nie ma za co. Przyjedźcie. Masz wspaniałą rodzinę i piękne wnuki.
Znów w słuchawce zabrzmiały urwane sygnały zakończenia, a Maria płakała tak jak jeszcze nigdy. Bolało ją bardziej niż cokolwiek wcześniej. Nie mogła cofnąć czasu ani naprawić krzywd, mogła już tylko karać siebie za to, iż w jej życiu siła i upór zawsze były ważniejsze od miłości.
Płakała prawie całą noc, potem zebrała siły i zadzwoniła pod numer, który znała na pamięć.
Kasiu
Mama! Czekamy na ciebie!
Córko, ja
Nie mów nic! Po prostu przyjedź! Przyjedziemy po ciebie!
W głosie córki Maria usłyszała wszystko: dawną stanowczość, łagodność Jadwigi i coś, czego sama długo nie miała.
Miłość. Bezwarunkową, niepamiętającą złego, ani żalu. Taką, jaką rozumiała Jadwiga i którą Marii było dane dopiero poznać.
I choć nie była pewna niczego, bardzo chciała wierzyć, iż tym razem naprawdę jej się uda.
