Moja siostra jest pochłonięta swoją karierą, całkowicie skupiona na pracy, wspomina Beata. Ma już czterdzieści lat, jest singielką i nie ma dzieci. Kupiła mieszkanie i samochód. Rzadko rozmawia ze mną czy z rodzicami, ale mimo to czegoś od nich oczekuje.
Beata i jej starsza siostra, Zofia, od zawsze miały chłodną relację, co zaczęło się jeszcze w dzieciństwie, ze względu na wyraźne różnice zarówno w wyglądzie, jak i charakterach. Beata jest osobą spokojną, domową, wyszła wcześnie za mąż, ma trójkę dzieci i skupia się na prowadzeniu gospodarstwa. Zofia natomiast od początku była ambitna, zawsze dążyła do celu, poświęcając się pracy. Często wyjeżdża w delegacje, co sprawia, iż kontakt z rodziną bywa sporadyczny, szczególnie podczas Świąt w rodzinnym domu w Krakowie.
Beata utrzymuje silne więzi z rodzicami, którzy pomagają jej w opiece nad dziećmi, zabierają je na różne wydarzenia i wspólnie obchodzą urodziny oraz rodzinne święta w ich przestronnym mieszkaniu z trzema pokojami.
Przypominam sobie, jak Beata wraz z rodziną mieszkali wtedy w małym mieszkaniu jednopokojowym. Widząc, jak ciężko im żyć w ścisku, rodzice Beaty długo zastanawiali się nad rozwiązaniem. W końcu zdecydowali się zaoferować córce zamianę mieszkań. Ich jednopokojowe mieszkanie nie odpowiadało potrzebom, a sami nie byli w stanie go powiększyć czy zaciągnąć kredytu hipotecznego tylko mąż Beaty pracował. Chcieli wesprzeć ją zamianą mieszkań i natychmiast przekazać własność na Beatę.
Nie spodziewali się jednak reakcji Zofii. Starsza siostra zaprotestowała: Czyli całe mieszkanie będzie Beaty, a co ze mną? Czy nie jestem waszą córką? Matka próbowała tłumaczyć: Zosiu, zrozum naszą sytuację. Nie odtrącamy cię. Masz wszystko, do czego sama doszłaś, a jeżeli marzysz o czymś większym, wierzymy, iż dasz radę. Sytuacja Beaty jest pilniejsza ma rodzinę, dzieci i mieszkanie z jednym pokojem. Mimo wyjaśnień, Zofia poczuła się pominięta i zachowała się z żalem. Beata starała się ją przekonać: Zachowuje się jak rozpieszczone dziecko, które nie dostało cukierka. Mama ma rację, bardziej tego potrzebujemy. Zosia ma wszystko, może wyjechać na kolejną podróż do Mazur? Poza tym sama się odsunęła, nie odbiera telefonu przez tygodnie. To egoizm.
Pytanie pozostaje: Czy Zofia postępuje egoistycznie, ignorując potrzeby siostry, czy jej niezależność i prawa jako córki wymagają troski o własne mieszkanie?
