— A tu, przy tej ścianie, mógłby stać komoda — marzy Małgorzata Arkadiuszowa.
Macha ręką po salonie, jakby był jej własnością.
— Trzeba tylko usunąć to krzesło, bo niewygodne. Gdzie je postawisz, Jadwigo?
Ewelina mruga oczami, nie rozumie od razu.
Dopiero po chwili widzi, iż to nie projektantka z telewizji, a jej teściowa.
I iż „tutaj” to jej własne mieszkanie, kupione po dwudziestu ośmiu latach pracy.
— Chyba się przesłyszałam — mówi i wstaje z kanapy. — Przeprowadzacie się?
— Tylko rozmawiamy — odpowiada Małgorzata z triumfalnym uśmiechem.
— Ja i Dariusz po prostu spojrzeliśmy. Przestronne mieszkanie, piękne wykończenie.
— Paweł ma długi po tej kolizji. Rodzina to rodzina, prawda?
Słowo „rodzina” pada tak, jakby Ewelina do niej nie należała.
— Jesteś mądra, masz swój dochód. A my, starzy, gdzie się podziejemy?
— Macie po pięćdziesiąt pięć lat — odpowiada Ewelina. — To nie emeryci, to ludzie w sile wieku.
— Co to ma do mojego mieszkania?
Małgorzata zaciska wargi, szuka mocniejszego argumentu.
— Przypominam, iż to ja urodziłam ci takiego męża. On cię wspierał, gdy chorowałaś.
— A kiedy Paweł wjechał w słup z kochanką w aucie mojego ojca, nikt nie pytał, czy się do was wprowadzimy — mówi Ewelina.
— Rozmawiamy tylko — wtrąca Dariusz z kuchni. — Rodzice nie mają pretensji.
Ewelina podchodzi do drzwi.
— Dopóki rozmawiacie, ja żyję w swoim mieszkaniu. Nie zamienię go w hotel dla Pawła.
Wciąga powietrze i idzie do sypialni, żeby nie krzyczeć.
Przez trzy dni Dariusz milczy, pyta tylko o zakupy.
Ewelina udaje, iż nie słyszy.
W sobotę napięcie pęka.
— Jad — mówi Dariusz, patrząc w okno — rodzice nie mają wyjścia. Mieszkanie idzie na sprzedaż. Za miesiąc będą na bruku.
— I co?
— Jesteś silna. Poradzisz sobie. Możemy na chwilę wziąć wynajem.
Ewelina chce uderzyć go patelnią, ale tylko pyta:
— Mam wyprowadzić się z własnego domu, bo twoi rodzice nie radzą sobie z dziećmi?
— To nie tak. Masz po prostu więcej możliwości.
— Mam więcej rozumu. Nie rozbijałam cudzych samochodów jak twój brat — odpowiada z uśmiechem.
— Chcesz, powiem ci co zrobić?
— Co?
— Zbierz rzeczy i wyjdź razem z nimi.
Dariusz zamiera, nie wie, co powiedzieć.
— Nie wyjdę. To też mój dom.
— Kupiony moimi pieniędzmi.
— Jesteśmy rodziną, Jad. Rodzina to ofiary.
— Ofiara to, gdy ktoś prosi. Nie, gdy stawia przed faktem.
Ewelina stawia jego walizkę w korytarzu.
— Idź, gdzie chcesz. To mój dom i zostaje mój.
Dariusz wychodzi z pustymi oczami.
— Będziesz tego żałować — mówi na odchodne.
Ewelina myśli: nie jestem sama, jestem ze sobą.
Wieczorem przychodzi przyjaciółka, Świętka.
— Co z tobą? — pyta, obejmując ją.
— Teraz jest taki jak jego matka. Z komodą i planami na moją sypialnię.
— Wiedziałaś, iż ta matka to furiata. Po co się z nim związałaś?
— Myślałam, iż to normalny facet.
— Pojedziemy na południe? Masz teraz urlop przymusowy.
— Nie jadę nigdzie. Będę siedzieć tu, z kieliszkiem wina.
— A jeżeli wróci komoda?
— Wtedy zmienię zamek, którego kod znam tylko ja.
W sobotę rano dzwoni kurier, ale to nie kurier.
Na progu stoi Małgorzata z walizką.
Za nią Paweł, szczupły, w dresie, z twarzą pełną nadziei na darmowy obiad.
Obok ojciec, Paweł Pawełowicz, niski, łysiejący emeryt od dekad.
— Dzień dobry — mówi teściowa, jakby wpadła na herbatę. — Tylko na parę miesięcy.
Ewelina nie ma słów.
— Dariusz mówił, iż nie masz nic przeciwko — dodaje ojciec.
— Dariusz? Mówił to przed czy po tym, jak go wyrzuciłam?
— Pokłóciliście się? — pyta Małgorzata, wchodząc głębiej. — Jesteśmy swoimi ludźmi.
Swoi ludzie w cudzym mieszkaniu, myśli Ewelina.
Paweł ciągnie walizkę, pachnąc warsztatem i papierosami.
— Nie wciągaj jej przez próg, to zły omen — krzyczy matka.
— Omen to, gdy ktoś zajmuje mieszkanie na siłę — mówi Ewelina, choć nikt nie słucha.
Paweł siada na kanapie, kładzie nogi na stoliku.
Ojciec pyta, czy można tu palić.
— Można tu milczeć i gwałtownie wychodzić — odcina Ewelina.
Małgorzata rozkłada w kuchni słoik ogórków i paczkę kaszy.
— Będziemy razem, jak ludzie. Mam lekką rękę do porządku.
— To ta ręka od ziemniaków w łazience? — pyta Ewelina.
— Bez sarkazmu. Wszyscy mają trudny czas.
— Ja też mam trudny czas, odkąd otworzyłam te drzwi.
Ewelina bierze telefon i dzwoni po klucze do nowego zamka.
Mówi spokojnie, bez krzyku, bez łez.
— Macie godzinę, żeby się wyprowadzić. Potem przyjdzie ślusarz.
Małgorzata protestuje, ojciec wzdycha, Paweł szuka gniazdka do ładowarki.
Ewelina stawia walizkę teściowej przy drzwiach, tak jak wcześniej walizkę Dariusza.
— To mój dom. Zostaje mój.
Drzwi zamykają się z cichym kliknięciem.
Ewelina siada z herbatą, w ciszy, którą sama wybrała.
Wolność ma dziś smak spokojnej herbaty, nie kompromisu.
