Telefon zadzwonił o ósmej wieczorem.
Grażyna odebrała, trzymając słuchawkę za dwa palce.
— Władku! Twoja matka sprzedaje dom! — krzyknęła, wpadając do salonu.
Władysław leżał na kanapie z tabletem w ręku.
— I co w tym złego? Mają już osiemdziesiąt lat na karku.
— Za miesiąc wprowadzają się do nas! Słyszysz?
— To nie jutro. Mamy czas.
— Czterdzieści metrów kwadratowych, Władku. Dla pięciu osób.
Grażyna krążyła po pokoju, potykając się o klocki Aleka.
— Teresa napisała: „na początek u was, dopóki nie znajdziemy lokum”.
— Na początek to może być rok. Albo dwa.
Władysław odłożył tablet, przycisnął dłonie do twarzy.
— To moi rodzice. Ojciec w zeszłym roku upadł. Matka ma nadciśnienie.
— Twoja matka pracuje w gminie. Ojciec codziennie chodzi na ryby. Jaka opieka?
— Przestań się wygłupiać. Pomogę im. Wynajmiemy coś, jak się da.
— Za co? Mamy kredyt, przedszkole, samochód na kredycie.
— Jak sprzedadzą dom, będą pieniądze.
— Dom trzysta kilometrów od cywilizacji. Za ile go sprzedadzą? Za milion?
Grażyna osunęła się na fotel, czując, jak traci siły.
Teresa Kowalska. Stanowcza, hałaśliwa, przyzwyczajona rozkazywać.
Marek Nowak. Cichy, uparty, palący papierosy przy oknie.
— Nie pozwolę im mieszkać z nami na stałe — powiedziała cicho Grażyna.
— Jesteś okrutna. To rodzina.
— To moja rodzina. Ja, ty, Alek. Będę jej broniła.
Minął miesiąc. Miesiąc telefonów i obietnic.
— Mama mówi, iż zaliczka już wpłacona — powtarzał Władysław, machając ręką.
Teresa dzwoniła codziennie, planując przeprowadzkę jak operację wojskową.
— Przywiozę ogórki, pomidory, lecz! Alek to kocha!
— I kołdrę puchową, i dywan czerwony. U was zimno na tych panelach.
— Pani Tereso, mamy ogrzewanie podłogowe — tłumaczyła Grażyna bez skutku.
— Ty, Grażyno, jesteś młoda. Nie rozumiesz takich rzeczy.
Dzień przeprowadzki wypadł w sobotę. Władysław biegał po mieszkaniu od rana.
Alek został u koleżanki, żeby nie przeszkadzał.
Przyjechała gazela. Z niej wysiadł Marek, wesoły, z kijkiem w ręku.
Za nim Teresa, wydająca rozkazy jak generał na placu.
— Uważać! Nie przewracać kartonu z sadzonkami!
Grażyna liczyła kartony przez okno. Doszła do trzydziestu i przestała.
Był tam stary kinkiet, narty, i zwinięty czerwony dywan.
— Władku, gdzie to wszystko postawimy? — szepnęła.
— Jakoś się rozwiążemy — mruknął mąż, wybiegając na powitanie.
Mieszkanie zamieniło się w magazyn. Kartony stały w każdym kącie.
— Tę szafę trzeba przesunąć. Tu stanie moja komoda, dębowa — dyktowała Teresa.
— Pani Tereso, nie mamy miejsca — błagała Grażyna.
— Znajdziesz. Nie wyrzucimy na śmietnik.
Kanapa teściów wciśnięta w sypialnię zasłoniła okno.
Telewizor Marka stanął przed telewizorem Grażyny.
— No, teraz da się żyć — powiedziała Teresa, wycierając czoło. — Postaw czajnik.
Przy kolacji Marek łykał herbatę głośno, Teresa krytykowała zupę.
— Zbyt wodnista. Ja gotuję na kościach.
Władysław wpatrywał się w talerz, unikając wzroku żony.
— Dom sprzedaliśmy, pieniądze w ręku — oznajmiła Teresa. — Ale się nie spieszymy.
— Pomieszkamy u was, rozejrzymy się. Nie macie nic przeciw?
Grażyna otworzyła usta, ale Władysław uprzedził ją.
— Oczywiście, mamo. Mieszkajcie, jak długo trzeba.
Kopnęła go pod stołem. Nie drgnął.
Poranki zaczęły się od szóstej. Marek palił przy oknie, kaszląc dymem w mieszkanie.
— Panie Marku, proszę na klatkę — prosiła Grażyna.
— Zimno tam, przeciągi — odmawiał teść.
Teresa walczyła z garnkami od siódmej, smażąc boczek na śniadanie.
— Owsianka to nie jedzenie! Wadiemu siła potrzebna!
Zapach tłuszczu wsiąkał we firany, we włosy, w ubrania.
Wieczorami czekało „rozliczenie” przy drzwiach.
— Prześcieradła pomarszczone. Wszystko wyprasowałam — mówiła teściowa.
— Dzięki, ale proszę nie wchodzić do moich szaf — odpowiadała Grażyna.
— Jesteś niewdzięczna. Chcę pomóc.
Alek gwałtownie zrozumiał, kto teraz rządzi w domu.
Babcia karmiła go cukierkami, mimo alergii, i pozwalała na wszystko.
— Nie karz go! Babcia posprząta! — krzyczała, gdy Grażyna upominała syna.
Po dwóch tygodniach Grażyna była na granicy wytrzymałości.
Władysław zostawał w pracy dłużej, żeby wrócić, gdy rodzice już spali.
— Tak dalej nie może być — powiedziała w łazience, jedynym miejscu na rozmowę.
— Nie szukają mieszkania. Twoja matka przesadziła moje kwiaty do swoich doniczek.
— Porozmawiam z nimi w weekend — obiecał Władysław.
— Obiecałeś to tydzień temu.
Grażyna spojrzała mu w oczy, bez cienia wahania.
— Albo się wyprowadzają, albo zabieram Aleka do mamy. Wybieraj.
Władysław zbladł, nie odpowiedział.
Cisza w łazience trwała zbyt długo.
Ultimatum padło. Teraz zostało tylko czekać.
