Rodzice męża przyjeżdżają na trzy dni. Jedyną wadą jest to, iż ich syn dawno tu nie mieszka.
Ania otwiera drzwi nie od razu. Stoi z kluczem, jakby nie poznała dzwonka.
Płaszcz ma mokry, parasol kropluje na podłogę. Torba z mlekiem ma podartą rączkę.
Wieczór się kończy. W klatce pachnie czyimś obiadem i kotem.
Za drzwiami stoi Walentyna Grzegorzewna. Warkocz na szyi, lakierowane pantofle, walizka na kółkach.
W rękach trzyma torbę z czymś gorącym. Mówi jak aktorka z dawnych filmów.
— Świetlisty mój światle! Przyszedłam na trzy dni, z ciastem wiśniowym. Paweł to kocha.
Wchodzi do korytarza, Ania dopiero wydycha powietrze.
— Czemu nie powiedziałaś, iż zmienili kod? Ledwo znalazłam dozorcę.
Ania milczy. Kiwa głową w stronę ramienia, jakby tam stał ktoś jeszcze.
W mieszkaniu jest niewygodnie cicho.
— A Paweł? — Walentyna zdejmuje buty, patrzy na wieszak.
Wieszak jest pusty. Brak kurtki, brak butów, brak zapachu.
— Później przyjdzie, prawda? Przyniosłam plau na kolację. Piotr też dołączy, tylko coś załatwiał u znajomego.
— A Szymon? W przedszkolu?
Ania uśmiecha się krótko, jak gdyby ktoś pociągnął za nitkę.
— Spotkanie mu się przedłużyło.
— Ach, praca, praca… — Walentyna milknie. Oczy biegają zbyt szybko.
Zauważa jedną filiżankę na półce. W łazience jeden szampon.
Na lodówce rysunki dzieci. Zdjęć Pawła nie ma.
W kuchni kładzie ciasto na stół. Bierze Anię za rękę.
— Najważniejsze, nie martw się. Usiądźmy, zjemy. Tata przyjedzie, pośmiejecie się razem.
Ania przytakuje, siada. Bierze talerz, ale nie je.
Czajnik zaczyna głośno wrzeć, jakby się na coś żalił.
Idą po Szymona. Walentyna niesie rękawiczki i termofor z kompotem.
W windzie wracają z sąsiadką Leną. Lena uśmiecha się swoim szybkim tonem.
— Aniu, twój były znów z tą farbowaną w sklepie? Z wózkiem? Nie zajmuje się dzieckiem, co?
Walentyna zaciska wargi. Nie patrzy ani na Anię, ani na Lenę.
— Lena… — wydycha tylko Ania.
— Co? Mówię prawdę. Wszyscy wiedzą.
Wieczorem Walentyna rozkłada kołdrę na kanapie. Zatrzymuje się z poduszką w rękach.
— On odszedł? Gdzie mój syn? Co się stało?
Ania stoi w kuchni, ręce przy czajniku.
— Trzy miesiące temu. Powiedział, iż idzie na spotkanie. Nie wrócił.
— Do niej?
Ania nie odpowiada, patrzy w bok.
Walentyna siada, kładzie torbę na kolana. Wyjmuje drugi kawałek ciasta.
— Upiekłam specjalnie dla was. Mówił, iż u was wszystko dobrze. Że chcecie latem nad morze.
Traci oddech, jakby wspinała się po długich schodach.
Drzwi trzaskają głośno — Piotr zawsze zamykał je mocno.
— Dzień dobry, piękne panie! Mandarynki, prosto ze Szwecji!
Zdejmuje buty, idzie do kuchni. Tam cisza i trzy spojrzenia.
Szymon rzuca się w jego stronę, przyczepia się do spodni jak do drzewa.
— Dlaczego milczycie? Nie wpadłem w nieodpowiedni moment?
— Paweł odszedł — mówi Ania spokojnie. — Trzy miesiące temu.
Torba z mandarynkami uderza o stół. Gazeta spada.
— Co wy tu zrobiliście? — krzyczy Piotr. — Zabiłaś go, Aniu. Naciskałaś jak gwóźdź w drzewo!
— Piotrze — mówi cicho Walentyna.
— Co? Teraz dzień dobry, po prostu zepsułaś!
Ania bierze filiżankę, niesie do zlewu. Stoi plecami, nie wie, czy zostać.
Walentyna wstaje, ściska ramię Piotra. On reaguje z opóźnieniem.
— Mówił, iż u was wszystko w porządku. Rozumiesz, iż kłamał? Dla matki.
— Myślałem… — Piotr się jąka. — Może ma kogoś.
— Ma już kogoś — mówi Ania, nie odwracając się. — Z pracy. Z tą, z którą pisał w łazience.
Piotr wychodzi na balkon, zapala papierosa. Nie pali przy wnukach, ale teraz zapala.
— Zadzwonię do niego — mówi Ania. — Niech sam wyjaśni.
Dzwoni. Słychać zmęczony głos:
— Halo?
— Przyjdź. Teraz. Tata i mama są tutaj. Szymon. Musimy porozmawiać.
Długa pauza. Potem: „Dobrze”.
Ania patrzy przez okno. Ktoś zamiata śnieg z podwórka. Noc jest biała i cicha.
Po dwudziestu minutach słychać klik zamka. Paweł wchodzi jak w obcą kamienicę.
— Cześć wszystkim…
Szymon podbiega, zatrzymuje się w pół kroku.
— Nie mieszkasz z nami — mówi, nie oskarżając, tylko stwierdzając.
Paweł przyciska go do siebie, nie podnosi wzroku.
Walentyna patrzy na syna, jakby widziała go pierwszy raz.
— Mówiłeś, iż wszystko dobrze. Że Ania świetna, Szymon szczęśliwy. Kłamałeś, Pawle?
— Nie chciałem was ranić.
— A ją? — wskazuje na Anię. — Czy po prostu wygodnie zniknąć?
Piotr mówi cicho:
— Matkę swoją podstawiłeś?
Paweł kładzie ręce na stole, jakby się poddawał.
— Nie jestem nikomu winien. Odeszłem, bo nie chciałem kłamać.
— Odeszłeś, bo zabrakło ci odwagi mówić jak mężczyzna — mówi Walentyna. — Zdradziłeś nie tylko ją. Nas też.
Ania siedzi w kącie, milczy. Jakby już wszystko wiedziała.
Walentyna dotyka ramienia syna. Dłoń jej drży.
— Byłeś lepszy, Pawle. Pamiętam cię innym.
On zamyka oczy, nie odpowiada.
Szymon znów zagląda do kuchni. Tym razem nie biegnie, tylko stoi w drzwiach.
Paweł wstaje, cofa się o krok. Twarz ma twardą, jak maska.
Wychodzi, zamykając drzwi wyraźnie, choć nie głośno. Jak kropka po rozdziale.
Nastaje poranek. Za oknem szary blask i śnieg na parapecie.
Piotr czyta gazetę, Szymon je płatki, Walentyna przestawia coś w kuchni.
Ania stoi przy oknie, głos jej się wyrównuje:
— Mogę zebrać sprzęt, który mi podarowaliście. Mikrofalówkę, czajnik. Planuję remont.
Walentyna odwraca się gwałtownie.
— Zwariowałaś? Rano dopiero zaczęło się, a ty myślisz o sprzęcie. Musimy przeprosić, nie zabierać rzeczy.
Szymon wychodzi z pokoju, pyta:
— Babciu, przyjdzie tata?
Walentyna bierze głęboki oddech, głaszcze go po głowie.
— Przyjdzie, Szymonie. Chcesz bajkę?
Szymon kiwa głową.
Ania stoi przy progu. Nie płacze, nie gniewa się.
Czuje tylko pustkę, jak po długim hałasie, gdy dźwięki nagle znikają.
Stawia czajnik. On ryczy, jak podkład ich milczenia.
Przed nimi zwykły dzień. Nowy, zwyczajny.
W łazience Walentyna myje umywalkę, powoli, jakby się modliła.
Ania patrzy na nią z progu i nic już nie mówi.
Dom stał się mniejszy niż rodzina, która w nim została.

















