Rodzice Agnieszki postanowili pójść na całość.
Z okazji naszego ślubu wręczyli nam prezent życia.
Mieszkanie!
Dostaliśmy klucze i wiadomość, iż jesteśmy właścicielami.
Tyle iż lokal był w stanie developerskim.
Łazienka czekała na pomysł.
Kuchnia na wyobraźnię.
Teściowa, pani Halina, nie zwlekała z deklaracją.
– Skoro my daliśmy mieszkanie, wasi rodzice zajmą się remontem – oznajmiła.
Moi rodzice już wcześniej przelali nam porządną sumkę w złotych jako wiano.
Zgodzili się dołożyć też do remontu.
Nawet kilka wiader farby dorzucili.
Po ślubie zaczęliśmy działać.
Tata, budowlaniec z zawodu, ogarnął materiały.
Ja byłem „pracownikiem fizycznym”.
Agnieszka wpadała sprawdzać postępy.
– Tylko bez brokatowej farby na ścianach – śmiała się.
Teść, pan Janusz, też się pojawiał.
Zwykle z kartonem pączków.
Rzadziej z młotkiem w ręku.
– Ja tu jestem od wsparcia moralnego – mówił z uśmiechem.
Dni mijały w pyle i farbie.
Mama Agnieszki co tydzień dzwoniła z pytaniami.
– Jak tam łazienka? Już płytki są?
– Jeszcze nie, pani Halino, ale będzie – odpowiadałem cierpliwie.
Mój tata nie zawsze krył irytacji.
– Ona chce efekty, a nie kładzie cegły – mruczał pod nosem.
Starałem się łagodzić te napięcia.
W końcu to był nasz wspólny projekt.
Agnieszka też czuła presję z dwóch stron.
– Moja mama ma dobre intencje, tylko czasem przesadza – mówiła wieczorami.
Zgadzałem się, choć nie zawsze szczerze.
Remont trwał dłużej, niż planowaliśmy.
Pieniądze schodziły szybciej, niż myśleliśmy.
Pewnego dnia teściowa zjawiła się z pomiarami.
– Tu będzie szafa, tu komoda – zarządzała w naszym salonie.
Spojrzałem na Agnieszkę pytająco.
– Mamo, to nasza decyzja – powiedziała stanowczo.
Pani Halina spojrzała zdziwiona.
– Ja tylko chcę pomóc, córeczko.
Zrobiło się chwilę niezręcznie.
Teść gwałtownie wyciągnął pączki z kartonu.
– Kto głodny, niech się odzywa – zażartował, ratując sytuację.
Wszyscy się uśmiechnęli, napięcie opadło.
Mieszkanie zaczęło nabierać kształtu.
Ściany pomalowane, podłogi ułożone.
Kuchnia w końcu przestała być pustym pomieszczeniem.
Stanęliśmy razem w nowym salonie.
Agnieszka ścisnęła moją rękę.
– Nasze pierwsze mieszkanie – szepnęła.
Uśmiechnąłem się, czując ulgę.
Rodzice patrzyli z boku, zadowoleni.
Remont kosztował nerwy, ale było warto.
Dom gotowy, rodzina jedna.

















