Restauracja, do której zaprosił mnie na drugie spotkanie Radosław, wyglądała jak uosobienie przepychu – półmrok, kelnerzy

polregion.pl 1 tydzień temu

Restauracja, do której zaprosił mnie na drugie spotkanie Radosław, wyglądała jak uosobienie przepychu.

Panował w niej półmrok, a kelnerzy przesuwali się bezszelestnie między stolikami, jak cienie.

On sam pasował tu idealnie.

Drogi garnitur, rzucający się w oczy zegarek, i ten specyficzny uśmiech człowieka, który lubi być w centrum uwagi.

– Zamawiaj, co tylko chcesz – rzucił niedbale, choćby nie zaglądając do karty.

– Nie znoszę, gdy kobieta się ogranicza – dodał z udawaną szczodrością.

Brzmiało to jak bajka o hojnym księciu.

Mimo to coś mnie zaniepokoiło.

Może przez jego oceniające spojrzenie?

A może przez to, jak zbyt chętnie opowiadał o byłych partnerkach, które – jak twierdził – widziały w nim tylko „portfel”.

Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga.

Radosław poszalał: stek, tatar, butelka drogiego caberneta.

Perorował o biznesie, narzekał na pustkę ludzi, mówił o wartościach i duchowej bliskości.

Słuchałam, przytakiwałam od czasu do czasu.

Ogarniało mnie jednak dziwne uczucie.

Jakby to nie była randka, tylko egzamin.

Czy w każdej chwili usłyszę podchwytliwe pytanie?

Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną okładkę z rachunkiem, Radosław nie przerwał filozoficznych wynurzeń.

Z rozleniwionym ruchem sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki.

Potem do drugiej, potem poklepał spodnie.

Na jego twarzy pojawiło się udawane zaskoczenie.

– O kurczę… – wyciągnął słowo, patrząc mi prosto w oczy.

– Chyba zostawiłem portfel… Albo w biurze, albo w drugim aucie…

Rozłożył ręce, grając bezradność.

Nie było w nim ani grama niepokoju.

Nie poprosił kelnera o chwilę, nie sprawdził aplikacji bankowej.

Po prostu patrzył na mnie.

– Ale głupia sytuacja – rzucił, odchylając się na oparciu.

– Może poratujesz? Zapłacisz teraz, a ja Ci przeleję? Albo następnym razem stawiam z procentem.

Już wiedziałam – to nie przypadek, ani zwykłe zapominalstwo.

To była próba, o której sam opowiadał jeszcze pół godziny wcześniej.

Słyszałam już o takich „testach” – na forach, w tanich serialach.

Nie przypuszczałam, iż spotkam się z tym na własnej skórze.

Szczególnie ze strony poważnego, wydawałoby się, mężczyzny.

Jego logika była dziecinnie prosta.

Jeśli kobieta bez słowa płaci za dwoje – jest „dobra”, wygodna.

Jeśli odmówi – jest materialistką i łowczynią pieniędzy.

Siedziałam naprzeciw człowieka, który zdecydował się pobawić moim kosztem w kontrolera.

Czy naprawdę liczył na wygraną?

W jego świecie perspektywa związku z „pożądanym kawalerem” miała mnie skłonić do posłusznego wyjęcia karty.

Powoli, spokojnie otworzyłam torebkę.

Radosław widocznie się rozluźnił – uznał, iż podstęp się udał.

– Oczywiście, żaden problem – powiedziałam łagodnie i skinęłam na kelnera.

– Proszę podzielić rachunek – zaznaczyłam wyraźnie.

– Ja płacę za swoje. A za steka, wino i deser niech płaci dżentelmen.

Jego uśmiech zniknął natychmiast.

– Jak to? – syknął, nachylając się do mnie. – Nie mam przecież portfela…

– Rozumiem – pokiwałam głową, płacąc swoim telefonem.

– Ale ledwo się znamy. Za siebie zapłacić – to normalne.

– Za kolację mężczyzny, który sam zaprosił mnie do drogiej restauracji i zamówił wszystko, co najdroższe – wybacz, to nie moja odpowiedzialność.

– Jesteś dorosły, na pewno sobie poradzisz.

Kelner zamarł, patrząc niepewnie raz na mnie, raz na niego.

Radosław zaczął robić się bordowy, a warstwa elegancji błyskawicznie z niego spływała.

– Serio? – syczał. – O takie pieniądze? Przecież mówiłem, iż oddam. Chciałem tylko zobaczyć, jaka jesteś.

– I zobaczyłeś – odpowiedziałam, wstając od stolika. – Jestem osobą, która nie pozwala sobą manipulować.

Wróciłam jeszcze, wygrzebałam z portfela kilka zmiętych banknotów i garść drobniaków.

– Ah tak – dodałam. – Skoro portfel w drugim aucie, to pewnie i na taksówkę nie masz?

Portfel znalazł się dopiero w domu.

Idź do oryginalnego materiału