Renata spotyka się z Franciszkiem już od pięciu lat, a wszyscy wokół niej są przekonani, iż przyszedł czas na kolejny krok. Mimo iż Franciszek oświadczył się jej sześć miesięcy temu, Renata wciąż nie może się zdecydować na zamążpójście. On z początku był cierpliwy, ale coraz bardziej odczuwa brak jej decyzji. Rodzice Renaty powtarzają jej, iż mając dwadzieścia pięć lat, powinna już być mężatką.
Prawda jest taka, iż Renata nie czuje, by Franciszek był tym jedynym. Chociaż ich związek wydaje się zgodny, coś w jej sercu wciąż ją niepokoi. Coraz bardziej podoba jej się jej kolega z pracy, Wiktor. Problem w tym, iż Wiktor już ma dziewczynę i nie zamierza się jeszcze żenić. To poczucie niepewności sprawia, iż Renata i Wiktor są sobie coraz bliżsi, a Renata zaczyna zastanawiać się, czy to on jest tym, kogo szuka.
Pomimo coraz większych nacisków ze strony Franciszka, Renata nie potrafi podjąć decyzji o ślubie. W końcu Franciszek stawia sprawę jasno: ślub odbędzie się zimą albo jesienią. Renata z niechęcią zgadza się na zimę, jednak przytłoczona ciężarem tej decyzji, postanawia rozstać się z Franciszkiem i szuka wsparcia u rodziców.
Tymczasem jej kolega z pracy żeni się ze swoją dziewczyną, a zainteresowanie Renaty nim wyraźnie maleje. Teraz czuje się zawieszona w próżni, wciąż czekając na kogoś wyjątkowego. Zastanawia się, czy potrafi docenić dobrą relację, czy też po prostu jej intuicja podpowiada, iż Franciszek nie jest jej przeznaczony. Renata dalej poszukuje miłości, mając nadzieję, iż w końcu spotka kogoś, kto naprawdę będzie dla niej odpowiedni choć nie jest pewna, czy taka osoba w ogóle istnieje.
Czasem największą odwagą jest podążanie za głosem swojego serca, choćby jeżeli oznacza to życie w niepewności. Renata uczy się, iż prawdziwe szczęście to nie spełnianie oczekiwań innych, ale uczciwość wobec siebie i szukanie autentycznego spełnienia w miłości.
