Razem z moim chłopakiem wynajmujemy pokój u pani Wiesi w Krakowie. Mieszkamy osiem miesięcy, a to mieszkanie jak z PRL-u

Mieszkamy z chłopakiem u pani Wiesi już osiem miesięcy.

Mieszkanie jak z dawnej kroniki.

Wszystko tanie, stare, trochę zapuszczone.

Lodówka zawsze pusta.

Jakby bała się jedzenia.

Jedynym gościem w niej garnek z owsianką na wodzie.

Mydło miękkie, rozpaćkane.

Dobre tylko do prania.

Olej najtańszy, aż włosy się jeżą od zapachu.

Buty w przedpokoju zniszczone do granic.

Wszystko pachniało biedą.

Pani Wiesia nie wtrącała się w nasze życie.

Całymi dniami zbierała puszki.

Rozwieszała ogłoszenia na słupach.

W niedziele robiła sobie uroczystość.

Z podgniłych jabłek i gruszek z Kleparza.

Serce się krajało, patrząc na nią.

Czy ktoś powinien tak żyć na starość?

Kiedy przychodził do niej gość, robiło się jeszcze smutniej.

Pewnego dnia zjawiła się kobieta, jakieś czterdzieści lat.

Weszła swoim kluczem, jak do siebie.

– Masz przygotowaną kasę? – zapytała od progu.

– Mam, córuś. Weź, proszę – pani Wiesia podała jej pieniądze.

– I co to ma być? To śmieszne!

– Jutro przyprowadzę Majkę.

– Czyje to rzeczy? Ktoś cię odwiedza?

– Wynajmuję pokój. Z czegoś trzeba żyć.

– Przecież całą emeryturę ci oddaję – dodała cicho.

– To ja zobaczę, jacy to lokatorzy.

– Może jacyś naciągacze?

Otworzyła drzwi do naszego pokoju bez pytania.

Taka śmiałość odebrała mi mowę.

– Proszę pani, niech pani wyjdzie i zamknie drzwi!

– Ty mi tu nie rozkazuj, dziewczyno!

– Ja tu jestem królową tego zamku!

– Zapłacicie mi na konto, tu macie numery.

– Nie kombinujcie, bo was wyrzucę!

– Kiedy był ostatni przelew?

– Córuś, uspokój się.

– Dług za prąd spłaciłam z emerytury, bo…

Pani Wiesia nie dokończyła.

Spojrzała na nas z żalem.

Czułam, iż coś tu jest bardzo nie tak.

Czy to naprawdę córka, czy oszustka?

Mój chłopak stał jak wrośnięty w podłogę.

Kobieta przeglądała nasze rzeczy bez wstydu.

– To nie są pani sprawy – powiedziałam cicho.

– Wszystko tu jest moją sprawą – odpowiedziała chłodno.

Pani Wiesia spuściła głowę.

Milczała, jakby przywykła do takich scen.

Wyszłyśmy z pokoju bez słowa.

Zostało tylko pytanie, co dalej z tą rodziną.

Dalszy ciąg tej historii wciąż czeka na rozwiązanie.