Rano Stanisławowi zrobiło się gorzej. Dusił się. — Nikita, niczego nie potrzebuję. Żadnych twoich le…

Pamiętam ten czas, jakby to było wczoraj, choć minęło już tyle lat. Rankiem Stanisławowi Józefowiczowi wyraźnie się pogorszyło. Ciężko oddychał.

Marcinie, niczego nie potrzebuję. Żadnych twoich lekarstw, na nic. Tylko jedno cię proszę. Pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę cię. Odłącz mnie od tego wszystkiego

Wskazał na kroplówki, które tkwiły w jego rękach.

Tak odejść nie mogę. Rozumiesz, nie umiem tak

Po jego policzku spłynęła łza. Marcin wiedział, iż jeżeli spełni jego prośbę, choćby nie zdąży go wywieźć do wyjścia.

Przy ich łóżku zbili się inni mężczyźni z całej sali.

Marcin, naprawdę nic nie da się wymyślić? Tak nie można…

Rozumiem… Tylko iż to szpital wszystko musi być sterylnie.

Co z tego, popatrz, człowiek odejść nie może.

Dobrze wszystko wiedział. Ale co mógł zrobić? Marcin wstał. Przecież wszystko może. Do diabła z tą całą dyscypliną, do diabła z firmą ojca. Niech sobie zwolnią. Nagle spojrzał i napotkał wzrok Zofii. W jej oczach widział podziw.

Marcin wybiegł na zewnątrz.

Przyjacielu, proszę cię, tylko cicho. Może nikt nie zauważy. Chodź, chodź do pana.

Już miał otworzyć drzwi, gdy na drodze stanęła mu pani Elżbieta Edmundowa.

Co tu się wyprawia?

Pani Elżbieto… Proszę, pięć minut. Pozwólcie im się pożegnać. Wiem, co robię. Możecie mnie potem zwolnić.

Milczała przez chwilę. Kto wie, co działo się wtedy w jej myślach, ale odsunęła się z drogi.

Dobrze. To niech i mnie zwalniają.

Przyjacielu, ze mną!

Marcin pobiegł przez korytarz, a Przyjaciel tuż przy nodze. Z przodu Zofia otworzyła drzwi. Pies, jakby wyczuł, co się dzieje, dwoma susami znalazł się pod drzwiami… Jeszcze jedno odbicie i już stał na tylnych łapach przy łóżku Stanisława Józefowicza, przednimi łapami opierając się o brzeg posłania. W sali zaległa cisza. Mężczyzna otworzył oczy. Próbował podnieść rękę, ale nie dał rady przeszkadzały kroplówki. Wyrwał je więc drugą ręką.

Przyjacielu! Przyszedłeś…

Pies położył łeb na piersi Stanisława. Ten pogłaskał go raz, drugi. Uśmiechnął się I z tym uśmiechem został. Ręka opadła bezwładnie. Ktoś szepnął:

Pies płacze…

Marcin podszedł bliżej. Naprawdę, Przyjaciel płakał.

Chodźmy, Przyjacielu Chodźmy

***

Marcin usiadł na płocie, a Przyjaciel schował się w krzewach, położył spokojnie. Do Marcina podszedł jeden z pacjentów ten, co kiedyś pierwszy podzielił się schabowym. Podał mu paczkę papierosów. Marcin spojrzał, chciał odmówić, ale machnął ręką. Zapalił.

Obok usiadła Zofia. Oczy zaczerwienione, nos spuchnięty.

Zosiu To mój ostatni dzień.

Czemu?

Wiesz najpierw byłem tu za karę, potem chciałem ojcu udowodnić, iż potrafię Miał mi oddać firmę. Ale to nie ma sensu. Nie dam rady. Wracam do domu. Powiem mu wprost twój syn to nieudacznik. Przepraszam, Zosiu

Wyszedł. Złożył wymówienie, spakował rzeczy. Zofia patrzyła przez okno, jak podjeżdża jego mercedes, jak wysiada, otwiera drzwi pasażera i idzie w stronę krzaków. Chwilę rozmawiał z Przyjacielem, potem wrócił, oparł się o auto i czekał. Pies dołączył do niego po kilku minutach. Spojrzał Marcina głęboko w oczy, a potem wskoczył do samochodu.

Zofia znów się rozpłakała.

Nie jesteś nieudacznikiem! Jesteś najlepszym!

***

Kilka dni później Zofia zobaczyła, jak z ordynatorem idzie mężczyzna łudząco podobny do Marcina. Popędziła po schodach i wybiegła na zewnątrz.

Jest pan ojcem Marcina?

Ordynator spojrzał na nią zdziwiony.

Zosiu, co się dzieje?

Poczekaj, panie Bogdanie, najwyżej potem mnie zwolnią! To pan?

Wacław Aleksandrowicz również patrzył zaskoczony na drobną, piegowatą dziewczynę.

Tak, to ja.

Nie wolno panu, słyszy pan? Nie ma pan prawa myśleć, iż Marcin jest nieudacznikiem! Jest najlepszy! To jedyny człowiek, który nie bał się i pozwolił pożegnać się przed śmiercią człowiekowi z jego przyjacielem! Marcin ma serce i duszę!

Odwróciła się i wróciła do budynku. Wacław Aleksandrowicz uśmiechnął się szeroko.

Widział pan, jaka ona jest?

Na co Bogdan odpowiedział:

I co z nią począć? Dobra dziewczyna, tylko zawsze musi mówić prawdę!

To źle?

Nie zawsze to dobrze

***

Minęły trzy lata.

Z pięknego domu wyszła cała rodzina. Marcin prowadził wózek, a Zofia na smyczy trzymała ogromnego, zadbanego psa. Doszli do brzegu Wisły, Zofia spuściła go.

Przyjacielu, nie odchodź za daleko!

Pies w kilku wielkich susach popędził nad wodę. Po chwili dziecko w wózku zaczęło marudzić. Przyjaciel natychmiast wrócił do wózka w podskokach.

Zofia się roześmiała.

Marcin, chyba nie potrzeba nam niani. Co tak gonisz? Sonia tylko zgubiła smoczek.

Maluch znów zasnął, Przyjaciel zajrzał do wózka, a kiedy się upewnił, iż wszystko w porządku, pognał za motylemMarcin nachylił się, podniósł smoczek i podał Soni, która od razu się uspokoiła. Pies wtulił się w bok wózka i zamruczał cicho, czując, iż jego misja jest spełniona.

Zofia przyglądała się przez chwilę wodzie, jakby szukała odpowiedzi na odwieczne pytania. Potem odwróciła się do Marcina, chwyciła go za rękę, a w jej oczach zniknął cień dawnych niepokojów.

Myślisz, iż będziemy tu szczęśliwi?

Marcin spojrzał na nią z uśmiechem, którego nie było w nim jeszcze wtedy, w szpitalu. Już jesteśmy.

Pies, jakby zrozumiał, uniósł głowę dumnie i rozległo się jego ciche szczeknięcie, niosące się po wodzie. W tej chwili wszystko było proste i oczywiste. Miłość, która przeszła przez tyle prób. Przyjaźń, której nikt nie mógł przerwaćani rota szpitalnych zakazów, ani lęki sprzed lat.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Zofia oparła głowę na ramieniu Marcina, a Przyjaciel czujnie otaczał ich swoją obecnością. Razem patrzyli, jak rzeka niesie ze sobą światło pożegnalnego dnia.

I byli spokojni, wiedząc, iż tu i teraz niczego więcej im nie potrzeba.