Rano Stanisławowi zrobiło się gorzej. Dusił się.
Michał, nic mi nie trzeba. Żadnych waszych lekarstw, niczego. Tylko proszę cię, pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę. Odłącz to wszystko
Wskazał głową na kroplówki.
Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę
Po jego policzku spłynęła łza. Michał wiedział, iż jeżeli wyciągnie wtyczki, może nie zdążyć zawieźć go do wyjścia.
Przy łóżku zgromadzili się mężczyźni z całej sali.
Michał, naprawdę nie da się nic zrobić? Tak nie można
Wiem, wiem Ale to szpital, tu wszystko musi być sterylne.
Olej to. Spójrz, człowiek nie może odejść tak po prostu.
Wszystko rozumiał. Ale co mu pozostało? Michał wstał. Da radę wszystko zrobić. Na nic te przepisy, na nic ojcowska firma. Niech go zwolnią. Nagle napotkał spojrzenie Jagody. Było w nim uznanie.
Michał wybiegł na dwór.
Przyjacielu, chodź ze mną, błagam cię, tylko cicho. Może nikt nie zauważy. Chodź, pójdziemy do pana.
Otworzył drzwi, ale drogę zastąpiła mu pani dyrektor, Elżbieta Romanowna.
Co to ma znaczyć?
Pani Elżbieto Proszę, pięć minut. Pozwólcie się pożegnać. Rozumiem wszystko. Możecie mnie później zwolnić.
Przez chwilę milczała. Kto wie, co jej chodziło po głowie, ale nagle zrobić krok w bok.
No dobrze. Niech i mnie zwolnią.
Przyjaciel, za mną!
Michał pognał przez korytarz szpitalny, pies blisko nogi. Przed nimi Jagoda uchyliła drzwi. Pies, jakby przeczuwając powagę chwili, w dwóch susach był już przed salą, kolejny podbieg i oparł się łapami o łóżko Stanisława. W pomieszczeniu zapanowała cisza. Chory otworzył oczy. Próbował podnieść rękę, ale kroplówki przeszkadzały. Wyrwał je drugą ręką.
Przyjacielu! Przyszedłeś
Pies położył głowę na piersi Stanisława. Ten pogłaskał go raz, drugi. Uśmiechnął się Uśmiech zastygł na jego wargach. Ręka opadła bezwładnie. Ktoś szepnął:
Pies płacze
Michał podszedł bliżej. Przyjaciel naprawdę płakał.
Dobrze Chodźmy Chodźmy już
***
Michał usiadł na murku, a Przyjaciel schował się w krzaki i położył cicho. Podszedł do Michała starszy pan z sali, ten sam, co kiedyś oddał kotlety. Podał paczkę papierosów. Michał spojrzał na niego, chciał odmówić, ale machnął ręką. Zapalił.
Obok usiadła Jagoda. Oczy miała czerwone, nos spuchnięty.
Jagoda To mój ostatni dzień.
Czemu?
Najpierw byłem tu za karę, potem, żeby udowodnić ojcu, iż dam radę Miał mi oddać firmę. Ale nie o to chodzi. Nie potrafię. Wrócę do domu. Powiem mu wprost twój syn nic nie znaczy. Przepraszam, Jagoda
Michał wyszedł. Napisał wypowiedzenie, spakował się. Jagoda przez okno patrzyła, jak podjeżdża pod wejście swoim mercedesem, wychodzi, otwiera drzwi pasażera i zmierza w stronę krzaków. Coś tłumaczy Przyjacielowi, potem wraca do auta, opiera się i czeka. Pies przyszedł po pięciu minutach. Długo patrzył Michałowi w oczy, po czym wskoczył do auta.
Jagoda znów się popłakała.
Nie jesteś nic niewart! Jesteś najlepszy!
***
Po paru dniach Jagoda zobaczyła, jak z ordynatorem idzie mężczyzna łudząco podobny do Michała. Zbiegła z hukiem po schodach i wybiegła na dwór.
Jest pan ojcem Michała?
Ordynator spojrzał zdziwiony.
Jagoda, co się dzieje?
Poczekajcie, panie doktorze, potem możecie mnie zwolnić! To pan?
Władysław Kazimierz patrzył równie zdziwiony na drobną dziewczynę z piegami.
Tak, to ja.
Nie ma pan prawa! Słyszy pan? Nie wolno myśleć, iż Michał jest do niczego! On jest najlepszy! Był jedynym, który nie bał się i pozwolił człowiekowi pożegnać się przed śmiercią z przyjacielem! Michał ma serce i duszę!
Jagoda odwróciła się i wróciła do budynku. Władysław Kazimierz uśmiechnął się.
Widzieliście?
Ordynator odpowiedział:
Co ty na nią? Dobra dziewczyna, ale zawsze domaga się prawdy!
To źle?
Nie zawsze dobrze
***
Minęły trzy lata.
Z pięknego domu wyszła cała rodzina. Michał prowadził wózek, a Jagoda na smyczy trzymała ogromnego zadbanego psa. Doszli nad Wisłę i Jagoda puściła psa.
Przyjacielu, nie oddalaj się za bardzo!
Pies popędził wielkimi susami w stronę rzeki. Po chwili dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast wrócił do wózka.
Jagoda się roześmiała.
Michał, wygląda na to, iż nie będziemy potrzebować niani. I co się tak spieszyłeś? Sonia tylko zgubiła smoczek.
Dziecko znów zasnęło, Przyjaciel zerknął do wózka, a upewniwszy się, iż wszystko w porządku, pobiegł znowu gonić motylaMichał spojrzał na nią z uśmiechem i przykucnął przy wózku, podając córce zgubiony smoczek. Sonia przestała płakać i patrzyła zaciekawiona na merdającego ogonem psa. Słońce lśniło na wodzie, trawa pachniała świeżością, a po drugiej stronie rzeki śpiewały ptaki.
Wiesz, Jagoda czasem myślę, iż wszystko, co najważniejsze, sprowadza się do kilku prostych rzeczy. Pocieszyć dziecko, wypuścić psa na świeże powietrze i mieć przy sobie kogoś, kto rozumie, kiedy zwykła prawda znaczy najwięcej.
Jagoda ujęła go za rękę. Przyjaciel krążył wokół nich, pilnując, żeby trzymali się razem. Michał spojrzał na niebo, potem na Jagodę. W jej wzroku widział odbicie wszystkich słów, których nie trzeba już było wypowiadać.
Czy myślisz, iż Stanisław tam, gdzie jest, też czuje się spokojny?
Jagoda kiwnęła głową:
Wierzę, iż rozumie. To, co najważniejsze, zostaje. Przyjaźń, miłość, odwaga i pies, który pamięta.
Przyjaciel podskoczył radośnie, a Sonia zawołała coś po swojemu i roziskrzonymi oczami patrzyła na świat. Michał wziął córkę na ręce, Jagoda oprała się o jego ramię. Szli powoli wzdłuż rzeki, razem, jakby całe życie czekali na ten jeden, zwyczajny dzień.
Za nimi została ścieżka, a po niej, w cieniu drzew, wyraźne ślady wielkich, wiernych psich łap.
