Racja władzy
Pustynia, słońce i głód ponad siły,
Tam, gdzie się ludzkie sumienia ważyły.
Szatan na wydmie rozłożył stragany:
„Oddaj mi pokłon, będziesz panem zwany!
Patrz na te zamki, na złota turlanie,
Wszystko jest twoje na jedno skinienie,
jeżeli porzucisz to Słowo nad Słowa,
Którym się dotąd oaza żywiła”.
Lecz Słowo Życia, co w sercu jaśniało,
Pokusę śmierci i blichtru wyśmiało:
„Nie samym chlebem i złotem żyć warto!” –
Rzekło i pychę szatańską zmiażdżyło.
A jak to dzisiaj wygląda w oazie?
Gdy chęć bogactwa omami na razie,
Modny tyran na kolana upada,
Byle mu diabeł dał berło i bada,
Jak tu dla grosza i własnej kieszeni
Sprzedać swą prawdę i zamknąć w więzieniu
Tych, co pamiętają, czym wolność pachniała.
Z tamtego kuszenia lekcja wygrzmiała:
Gdy człowiek złoto nad wszystko polubi,
Diabeł mu w duszę despotyzm umieszcza,
I zamiast Słowa, co życie przynosi,
On tylko własny piedestał obwieszcza.
W rację swej racji barbarzyńca wierzy,
Że za garść monet zbawił ludzkie plemię,
Choć tak naprawdę, w pogoni za złotem,
Zamienił oazę w piekielną ziemię.
