Ewa Miklas ma pięćdziesiąt sześć lat i warsztat samochodowy przy Legnickiej, który razem z mężem stawiali przez dwadzieścia dwa lata. Nieżyjący już od czterech lat Tadeusz kupił tę halę za pieniądze z kredytu, którego spłacali jeszcze osiem lat po tym, jak pierwszy klient oddał im auto do naprawy. Syn, Kacper, ma trzydzieści jeden lat i od pięciu pracuje w tym warsztacie jako mechanik, a od roku podpisuje faktury jako współwłaściciel — bo Ewa, myśląc, iż robi dobrze, przepisała na niego połowę udziałów, żeby "miał się od czego odbić", jak to ujęła u notariusza przy alei Kromera.
Zaczęło się od drobiazgu. Kacper poprosił, żeby oddała mu drugą połowę — twierdził, iż bank chce widzieć jednego właściciela przy kredycie na nowy podnośnik. Ewa się zgodziła, bo ufała synowi bardziej niż niejednemu klientowi. Podpisała w styczniu, w mroźny wtorek, kiedy na dworze było minus siedem i szron pokrywał szyby aut na parkingu przed warsztatem.
W lutym Kacper zmienił zamki w biurze.
Nie powiedział jej wprost. Ewa przyszła w piątek rano, jak zawsze, z termosem herbaty i kanapkami dla chłopaków z serwisu, a klucz nie pasował do zamka. Zapukała. Otworzyła jej Marta, dziewczyna Kacpra, która od pół roku "pomagała w księgowości" — choć Ewa nigdy nie widziała, żeby cokolwiek liczyła poza kawą.
— Kacper mówi, iż teraz on tu decyduje — powiedziała Marta, nie wpuszczając jej dalej niż na próg. — Mówi, iż pani już nie musi przychodzić codziennie. Że to go stresuje.
Ewa stała w progu własnego warsztatu z termosem w ręku, patrząc na tablicę z zamówieniami, którą sama powiesiła dwanaście lat temu. Nazwiska klientów, terminy, notatki ołówkiem — jej pismo, jej system. Za plecami Marty, w głębi biura, na ścianie wisiało jeszcze zdjęcie Tadeusza przy pierwszym podnośniku, z 2004 roku.
— A klucze do mojego samochodu też mi teraz odda syn? — zapytała tylko.
Nie dostała odpowiedzi. Zamknęły drzwi.
Przez dwa tygodnie Ewa nie pokazywała się w warsztacie. Siedziała w mieszkaniu na Krzykach, przeglądając stare segregatory, które trzymała jeszcze z czasów, gdy księgowość prowadziła sama, zanim oddała to biuru rachunkowemu przy Grabiszyńskiej. W jednym z nich znalazła kopię aktu notarialnego z zeszłego roku — tego, w którym przepisała pierwszą połowę udziałów. I dopiero teraz, czytając go uważnie, zauważyła zapis, którego wcześniej nie doczytała do końca: prawo do odkupu udziałów w ciągu pięciu lat, jeżeli syn zaprzestanie prowadzenia działalności zgodnie z pierwotnym profilem firmy albo naruszy warunki umowy przekazania.
Zadzwoniła do notariusza, pana Wróblewskiego, który sporządzał obie umowy. Umówiła się na czwartek, na dziesiątą.
W kancelarii przy Rynku, między starym kredensem a regałem z aktami, Ewa położyła na biurku teczkę z dokumentami i telefon z otwartą aplikacją banku, na ekranie widniał wyciąg — dwadzieścia sześć tysięcy złotych, które sama wpłaciła na konto firmowe w grudniu na poczet nowego podnośnika, tego samego, dla którego rzekomo potrzebny był jeden właściciel.
— Chcę skorzystać z klauzuli odkupu — powiedziała. — I chcę, żeby pan sprawdził, czy zmiana zamków bez mojej wiedzy nie narusza umowy najmu hali, która wciąż jest zapisana na mnie.
Notariusz przejrzał papiery, pokiwał głową, zaczął tłumaczyć procedurę. Za oknem przejechał tramwaj numer siedem, ten sam, którym Ewa dwadzieścia lat temu dojeżdżała codziennie do warsztatu, zanim kupiła swój pierwszy samochód.
Trzy tygodnie później, w marcowy poniedziałek, Kacper stał przed halą przy Legnickiej i patrzył na nową tabliczkę na drzwiach: "Właściciel: Ewa Miklas". Zamek — znów inny, tym razem założony przez samą Ewę, z pomocą ślusarza, którego znała jeszcze z czasów, gdy Tadeusz żył.
Zadzwonił do niej. Nie odebrała od razu — dopiła kawę, odstawiła kubek do zlewu, dopiero wtedy wzięła telefon.
— Mamo, co ty zrobiłaś. To był mój warsztat.
— Był nasz. Twojego ojca i mój. A teraz jest mój, bo tak stanowi umowa, którą sam podpisałeś, kiedy chciałeś, żebym oddała ci wszystko za jednym podpisem.
— Ja tu pracowałem pięć lat!
— I dalej możesz pracować. Jako mechanik. Z pensją, jak każdy inny w tym serwisie.
Po drugiej stronie było cicho, tylko słychać było, jak gdzieś w tle trzaskają drzwi samochodu. Ewa nie czekała na dalszy ciąg rozmowy. Odłożyła telefon na stół, obok segregatora z aktami, i poszła nakarmić psa sąsiadki, któremu obiecała wyjście na spacer jeszcze przed południem.
