Wiktoria Sadowska postawiła kubek z rooibosem na blacie z korkowej podkładki i wyjęła z ucha jeden airpods. Rozmowy z teściową zawsze zostawiały ten sam posmak — jakby ktoś dosypał do herbaty łyżeczkę soli zamiast cukru, a ona i tak wypiła do dna, bo wypadało. Barbara Kowalczyk, matka jej męża, mówiła cicho, przepraszająco, jakby każde zdanie kosztowało ją coś więcej niż powinno.
— Wiktorio, kochanie, wybacz staruszce — ciągnęła teściowa. — Wiem, iż znowu proszę, ale lekarz mówi, iż przerywać terapii nie wolno. A emerytura, sama wiesz jaka…
Wiktoria pokiwała głową, choć Barbara przez telefon tego nie widziała. Dwa miesiące temu teściowa opowiadała jej — ze łzami, z drżącym głosem — o diagnozie: zwyrodnienie stawu biodrowego, zabiegi w prywatnej klinice na Mokotowie, bez których lekarz nie dawał gwarancji, iż kobieta w ogóle będzie chodzić. Wiktoria nie umiała odmówić. Osiemset złotych miesięcznie dla jej firmy nie było kwotą, która robiła różnicę na koncie. A zdrowie starszej osoby — jak można to ważyć na wadze pieniędzy?
— Niech się pani nie martwi, Barbaro — odpowiedziała miękko. — Jutro przeleję. I proszę, niech pani przestanie przepraszać, jesteśmy przecież rodziną.
— Ach, Wiktorio, jaka ty jesteś złota. Kubuś takiej żony sobie znalazł… Boże, za co mi to szczęście.
Po serii podziękowań Wiktoria wreszcie się rozłączyła — a przynajmniej tak jej się wydawało. Nie miała czasu w czcze rozmowy. Jej pracownia projektowa „Wiktoria Sadowska Studio" szykowała pokaz nowej kolekcji na przyszły tydzień, a pojutrze czekało ją spotkanie z inwestorem z Wrocławia, który obiecał dofinansować rozwój sklepu internetowego. W wieku dwudziestu dziewięciu lat prowadziła zespół piętnastu osób — firmę, którą zaczynała jej matka jako mały warsztat krawiecki na Pradze, a która urosła do rozpoznawalnej marki.
Sięgnęła po tablet, żeby sprawdzić szkice nowych żakietów, kiedy usłyszała znajome głosy. Pomyślała najpierw, iż to telewizor — sąsiad z góry lubił oglądać wieczorne programy publicystyczne na cały regulator. Ale głos brzmiał zbyt znajomo. Za bardzo jak głos teściowej.
— Kubusiu, znowu mi się udało! Jutro synowa złoci mi rączkę! — śmiała się Barbara.
Wiktoria znieruchomiała z tabletem w ręku. To był ten sam głos. Ale skąd? Spojrzała na telefon leżący na stole — ekran świecił, pokazując wciąż aktywne połączenie. Widocznie przycisk zakończenia rozmowy nie zadziałał do końca, telefon wsunął się jej po prostu do kieszeni żakietu wiszącego na krześle.
— Ile tym razem? — to był na pewno Jakub, jej mąż.
Serce zabiło jej szybciej. Jakub powinien być w biurze — miał dziś ważne spotkanie z klientem z branży deweloperskiej. Co robił u matki w środku dnia roboczego?
— Osiemset złotych, jak zwykle. Aż wzruszające, jak ona się martwi o moje zdrowie! — śmiech. Jakub się śmiał. — Mamo, jesteś genialna. A ten twój pomysł ze stawem biodrowym to w ogóle majstersztyk!
Wiktoria wzięła telefon do ręki. Palce jej się trzęsły. O jakim pomyśle mówił? Przecież widziała zaświadczenia z kliniki, Barbara pokazywała jej skierowania na zabiegi…
— No co ty, jaki tam geniusz! — parsknęła teściowa. — Twoja żona to po prostu… naiwna gąska. Chociaż hojna. To akurat trzeba jej oddać! Korzystaj z okazji, synku. Nie zaśpij tematu!
— Nie zaśpię. Chcę samochód. Nowy, z salonu. I nie żadnego chińczyka, tylko coś europejskiego. BMW na przykład. I nie mniej niż dwieście pięćdziesiąt tysięcy.
— O rany, apetyty masz.
— A co, mam całe życie jeździć starą corsą? Nie po to się żeniłem z bogatą panną. Ożeniłem się z bogatą — trzeba korzystać z okazji.
Wiktoria wciągnęła powietrze nosem, wolno, jeszcze raz. Nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. To mówił Jakub. Jakub z jego łagodnym charakterem i poczuciem humoru, który podbił ją w ciągu trzech tygodni znajomości. Jakub, którego poznała na targach mody w Poznaniu i zakochała się jak nastolatka. Jakub, który pół roku temu, klęcząc na tarasie wynajętego apartamentu, ze łzami w oczach mówił o wspólnej przyszłości.
— Ale uważaj. Żeby niczego nie podejrzewała, broń Boże — powiedziała półgłosem teściowa. — Synowa naiwna, ale nie głupia, skoro firmę prowadzi.
— No coś ty, mamo, nie gadaj głupot. Wiktoria jest tak zakochana, iż gdybym poprosił, to by mi z nieba gwiazdkę zdjęła. Wystarczy dobrać adekwatne słowa. Powiem, iż samochód potrzebny do pracy, dla wizerunku, i tak dalej.
— Mądry chłopak. Tak się bałam, iż wybierzesz sobie jakąś wiercipiętę. A ty… choćby zakochać się umiałeś we adekwatnej osobie.
— Zakochać? — Jakub zaśmiał się złośliwie. — Mamo, ty to bajki opowiadasz. Wyglądam ci na romantyka? Po prostu dobrze sobie ułożyłem i w życiu, i w robocie.
Wiktoria odłożyła telefon na blat tak ostrożnie, jakby był ze szkła, które mogło pęknąć od jednego nieuważnego ruchu. Za oknem, siedem pięter niżej, tramwaj linii 4 zaskrzypiał na zakręcie w stronę placu Wilsona, a w kuchni sąsiadów obok kapała woda z nieszczelnego kranu — słyszała to przez wentylację od miesięcy i nigdy jej to tak nie przeszkadzało jak teraz, kiedy potrzebowała ciszy, żeby usłyszeć własne myśli.
Nie odezwała się. Nie krzyknęła w telefon, nie wybiegła z mieszkania. Usiadła z powrotem w fotelu i słuchała, jak Jakub z matką planują jeszcze dwa kolejne „projekty" — remont łazienki teściowej za jej pieniądze i „pożyczkę" na wesele kuzynki, której nikt nigdy nie odda. Zapisała w notatniku telefonu, słowo w słowo, kwoty i daty, które pamiętała z ostatniego półrocza. Osiemset złotych miesięcznie od czterech miesięcy. Dwa tysiące na "leki, które nie są refundowane". Trzy i pół tysiąca na "prywatnego rehabilitanta". Razem — dziewięć tysięcy sto złotych, które przelała na konto kobiety, która nigdy nie miała żadnego artrozu.
Rozłączyła się dopiero, kiedy usłyszała, jak Jakub żegna się z matką i zapowiada, iż wraca do biura. Wtedy wstała, zaparzyła sobie drugi rooibos — tym razem nie wypiła ani łyka — i zaczęła dzwonić. Nie do męża. Do znajomej z czasów studiów, Moniki, która prowadziła kancelarię przy ulicy Marszałkowskiej i specjalizowała się w rozdzielności majątkowej.
— Mówiłaś kiedyś, iż mogę u ciebie umówić się poza kolejnością — powiedziała Wiktoria, kiedy Monika odebrała. — Chcę to zrobić jeszcze dziś.
Nazajutrz, zamiast przelewu na konto teściowej, Wiktoria pojechała do notariusza przy Alejach Jerozolimskich z teczką dokumentów spółki. Rozmawiali czterdzieści minut. Wyszła z podpisaną umową majątkową rozdzielności, którą jej prawniczka przygotowała w nocy, i z aneksem do umowy najmu firmowego lokalu, w którym dotąd Jakub figurował jako współnajemca — teraz już nie figurował.
Kolację zjedli razem, jak zwykle. Jakub opowiadał o „trudnym kliencie", który zabrał mu cały dzień. Wiktoria kiwała głową, nakładała sobie sałatkę, pytała o szczegóły spotkania, którego nigdy nie było. Dopiero przy kawie położyła na stole telefon z nagraniem odsłuchanym po raz drugi, żeby się upewnić, iż dobrze usłyszała każde słowo, i teczkę z wydrukiem przelewów z ostatnich czterech miesięcy.
— BMW za dwieście pięćdziesiąt tysięcy — powiedziała spokojnie. — To była twoja liczba, prawda? Powiedz mamie, iż rachunek się zamknął.
Jakub otworzył usta, ale nic z nich nie wyszło. Wiktoria wstała, zabrała ze sobą teczkę i telefon, i poszła spać do pokoju gościnnego, zostawiając go samego przy stole z zimniejącą kawą.
Trzy dni później, kiedy wracał wieczorem do mieszkania, klucz nie pasował do zamka — wymieniła wkładkę, tak jak radziła jej Monika, „zanim zdąży coś wynieść". Stał na klatce schodowej z torbą zakupów z Biedronki, dzwonił, pukał. Wiktoria otworzyła drzwi na łańcuchu, podała mu przez szparę kartonowe pudło z jego rzeczami z łazienki i biurka, i powiedziała tylko jedno zdanie:
— Rehabilitanta dla twojej mamy poszukaj sobie sam. Ja swoje odpracowałam.
Zamknęła drzwi. Przekręciła zamek. Z korytarza dobiegł jeszcze jego głos, coraz cichszy w miarę jak schodził po schodach, a potem tylko trzaśnięcie drzwi wejściowych na dole klatki i cisza, w której było słychać wyraźnie kapiący kran sąsiadów.
