Marek wszedł do kuchni z teczką pod pachą i powiedział to bez wstępów, jakby czytał listę zakupów:
— Odchodzę. Jest ktoś inny.
Telewizor mówił coś o cenach gazu, nikt nie słuchał. Za oknem padał ten pierwszy, mokry śnieg, który w Gdańsku zawsze topnieje, zanim zdąży się nim nacieszyć. Halina siedziała przy stole i patrzyła, jak mąż stawia teczkę na krześle, jakby to była zwykła środa.
— Młodsza księgowa z sąsiedniego biura — dodał. — Tak wyszło. Nikt tego nie planował.
Miała czterdzieści dwa lata. Warsztat samochodowy przy Grunwaldzkiej kupili razem jedenaście lat temu, sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych kredytu, rata po racie, aż do ostatniej złotówki dwa lata temu. Poznała go jako klientka przywożąca stare golfy do naprawy skrzyni biegów. Pobrali się szybko, za szybko, jak mawiała jej siostra, ale przez jedenaście lat wydawało się, iż to działa. Trzech pracowników, klienci z całego Wrzeszcza, a w niedziele Marek smażył racuchy i udawał, iż nie umie, żeby ona się śmiała.
Halina nie krzyczała. Zapytała tylko o jedno: co z warsztatem.
— Przecież to ja tam pracuję codziennie — odpowiedział. — Ty tylko prowadzisz papiery. Będzie sprawiedliwie, jakoś to rozdzielimy.
Trzy tygodnie później przyszło pismo od notariusza — Marek próbował przepisać połowę udziałów w spółce na siebie jednoosobowo, powołując się na to, iż to on "buduje markę firmy".
Pierwsze noce po jego wyjściu Halina spędzała, licząc plamy na suficie sypialni, bo sen nie przychodził. Sąsiadka z dołu, pani Renata, zostawiała jej czasem słoik ogórków kiszonych pod drzwiami, bez słowa, bo wiedziała, iż nie trzeba pytać. Halina jadła te ogórki prosto ze słoika, siedząc na podłodze w kuchni, i myślała, iż to jest dno.
Ale dno, jak się okazało, miało jeszcze jedno piętro. Marek zaczął dzwonić do klientów, mówiąc, iż "firma się reorganizuje", sugerując, żeby umawiali się z nim bezpośrednio, z pominięciem recepcji, którą prowadziła Halina. Chciał ją wygasić powoli, wypchnąć z własnego biznesu tak, żeby w końcu sama odeszła, zmęczona.
Zamiast tego Halina pojechała do kancelarii przy ulicy Długiej, gdzie prawniczka, pani Bożena, wysłuchała całej historii, popijając kawę z papierowego kubka, i powiedziała jedno zdanie, które Halina zapamiętała na zawsze:
— Pani Halino, on może panią zdradzić jako mąż, ale nie jako wspólniczkę. To są dwie różne umowy.
Przez kolejny miesiąc Halina nie płakała już po nocach. Zamiast tego siedziała z segregatorem pełnym faktur, wyciągów bankowych i umowy spółki, sprawdzając każdy zapis linijka po linijce przy lampce na biurku, które kiedyś stało w ich wspólnej sypialni, a teraz przeniosła do pokoju po córce, która studiowała w Poznaniu i dzwoniła co niedzielę, pytając, czy mama je normalnie.
W warsztacie pachniało olejem silnikowym i mokrym workiem po piasku drogowym, bo zima wciąż nie mogła się zdecydować, czy już jest. Marek stał przy podnośniku, tłumacząc nowemu klientowi cenę wymiany sprzęgła, kiedy Halina weszła z teczką pod pachą i komornikiem sądowym za plecami.
Postawiła teczkę na biurku recepcji, otworzyła ją i wyjęła dokument: postanowienie sądu o zabezpieczeniu udziałów w spółce na czas trwania sprawy rozwodowej, plus wypowiedzenie pełnomocnictwa, które Marek miał do konta firmowego. Komornik podał mu do podpisania protokół zmiany, cicho i rzeczowo, jakby to była zwykła środa.
— Halina, co ty robisz — powiedział Marek, a klient przy podnośniku odsunął się o krok, udając, iż ogląda felgi.
— To, co powinnam zrobić trzy tygodnie temu — odpowiedziała, kładąc na biurku kopię dla niego. — Konto firmowe od jutra wymaga dwóch podpisów. Twojego i mojego. Klienci, którzy do ciebie dzwonili "z pominięciem recepcji", dostali dziś rano maila z moim numerem konta do wszelkich zaliczek.
Marek sięgnął po telefon, jakby chciał komuś zadzwonić, ale zorientował się, iż nie ma do kogo. Księgowa z sąsiedniego biura nie odbierała już od tygodnia, bo dowiedziała się, na czym polega bycie "tą drugą" w firmie wartej trzysta pięćdziesiąt tysięcy złotych z kredytem jeszcze nie do końca spłaconym.
Halina zamknęła teczkę.
— Rozwód załatwimy w sądzie, tam gdzie trzeba. Ale warsztat zostaje mój w pięćdziesięciu procentach, tak jak było od jedenastu lat, i nikt tego nie zmieni jednym pismem od notariusza, którego zresztą już zgłosiłam do izby za działanie bez mojej zgody.
Wyszła, nie czekając na odpowiedź. Na zewnątrz śnieg wreszcie przestał padać, a w kieszeni płaszcza miała jeszcze jeden dokument — potwierdzenie założenia nowego konta firmowego, tylko na jej nazwisko do rozliczeń bieżących, zgodne z prawem i z umową spółki, którą tym razem przeczytała od deski do deski.
Pani Renata czekała na klatce z kolejnym słoikiem ogórków. Halina pokręciła głową, podziękowała i weszła do mieszkania. Wyjęła z lodówki cebulę, marchew, kawałek kurczaka, postawiła garnek z wodą na kuchence i zaczęła kroić, powoli, jedno warzywo po drugim.
