Ten betonowy dom był trochę biały, trochę niebieski przechodzący w zieleń. Stał w środku miasta od tak dawna, iż nikt już nie pamiętał kto i dla kogo go budował. Najdziwniejsze, iż nie miał fundamentu i dlatego nie mieszkali w nim ludzie, bo bali się, iż może się wywrócić.
Miał za to aż sześć pięter i niezliczone okna, ale bez szyb, bo kto by je mył?
Tkwił w środku hałaśliwego miasta o bardzo długiej nazwie, zaniedbany i samotny. Pustymi oknami obserwował niebywały rwetes ludzkiego życia. Małe - jak mrówki - ludziki bez przerwy gdzieś się śpieszyły, jakby je ktoś popędzał. Może bezlitosny czas? Tylko w nocy było trochę spokoju i dom mógł porozmawiać sobie z Księżycem.
Pewnej wiosny na szóstym piętrze bez czynnej windy, zaraz przy oknie, para miejskich gołębi uwiła z mozołem gniazdo…
I to był początek PTASIEJ KOLONII!
