Dziś wydarzyło się coś, do czego długo będę wracać myślami. Autobus sunął po wiejskiej drodze wysypanej żwirem, mieniąc się w letnim słońcu, gdy tylko ujrzałem go zza topól. Porzuciłem więc piłkę i z całych sił pobiegłem pod przystanek, rozpięta koszula powiewała za mną, a jasne włosy tańczyły na wietrze. Tylko jedno miałem w głowie: Mama, mama już przyjechała!
Wysiadła wreszcie z autobusu, ale nie sama. Towarzyszył jej zażywny mężczyzna w jasnoszarym garniturze, trzymający w ręce aktówkę. Wyglądał na kogoś ważnego, może kierownika, trochę wyniosłego. Podbiegłem do mamy i objąłem ją za rękę, szukając jej spojrzenia.
Cześć synku powiedziała mama, całując mnie czule w czubek głowy.
Hej, młody! ryknął nowy, a zaraz potem poczochrał mnie po włosach swoją ciężką dłonią. Zachwiałem się od tego gorącego powitania.
Chodźcie do stołu zaprosiła ich babcia, Teresa, matka mamy, z wyczuwalną dumą. Stół w kuchni uginał się od pierogów, pieczonego schabowego, ogórków i ciasta drożdżowego. W mieście wszystko na kartki, a tu własne wyroby, swoje mięso z rosołu chwaliła się babcia.
I mleko, i śmietanka swojska! dodała śpiewnie, a dziadek Władek, ojciec mamy, rzucił: Dopóki sił starczy, to swoje trzymamy.
Tamten mężczyzna rozsiadł się ze swoją pewnością siebie, poprawił łysinę i stwierdził głośno: A my też jakoś sobie radzimy. Z kartkami jak z kartkami, ale czasem od siostry z hurtowni coś przywiozę, to i Lucynka delikatesów popróbuje.
Przyglądałem się obcemu w zamyśleniu, podświadomie szukając pretekstu, by się do niego zbliżyć. W mieście, gdzie chodzę z mamą do szkoły, często widywałem ojców kolegów. Zastanawiałem się, jaki byłby mój tata. Może taki jak pan od Witka, a może zupełnie inny? Teraz przyjechał ten pan, więc może to właśnie on będzie moim ojcem.
Wziąłem drewniany samolocik, który własnoręcznie wystrugał mi dziadek. Starannie zaokrąglił skrzydełka i zrobił kręcące się śmigło. Podeszedłem do Arka i nieśmiało pokazałem mu zabawkę.
Proszę, zobaczy pan, jaki samolot! powiedziałem i wyciągnąłem rękę.
O, fajny, złapał zabawkę Arek i z całej siły próbował zakręcić śmigłem. To się jednak oderwało i sturlało pod stół. Słaby ten twój samolot burknął i oddał mi go bez zainteresowania.
Schyliłem się po śmigło, czując cichy żal. Dziadek mruknął: Naprawimy, nie takie rzeczy widziałem.
Mama, Lucyna, chciała zmienić temat: Arek jest u nas kierownikiem w fabryce. To poważna funkcja.
Arek zrobił jeszcze poważniejszą minę i odparł: Taka praca, no.
Lucyna trzydziestoletnia szwaczka, po raz pierwszy planowała wyjść za mąż. Cieszyła się, iż narzeczony to ktoś starszy i stateczny, na stanowisku. Podsuwała Arkowi talerze z rybą, placki ze śmietaną, pierogi ruskie i sałatki.
Po obiedzie, gdy wyszliśmy na ganek, Arek rozłożył szeroko ręce: Czy tu nie jest wspaniale? Ale czyste powietrze!
Arkuś, podoba ci się tutaj?
No jasne! Ze zdrowiem od razu lepiej.
To odpoczniemy, odetchniesz swobodnie mówiła mama. A jutro wracamy do miasta, weźmiemy Bartka, trzeba mu kupić garniturek do szkoły.
Ale po co chłopaka do miasta zabierasz? Tutaj szkoły nie ma?
Jest tu tylko podstawówka, miejską już zaczyna
Spokojnie, rok się tu pouczy, potem zabierzemy go do miasta. W tym czasie remont zrobimy, nowymi meblami zastawimy mieszkanie, bo u ciebie same stare graty stoją.
Babcia spojrzała niespokojnie na dziadka, który poruszył sumiastymi wąsami u nas to znak, iż coś mu się nie podoba.
Arkuś, to trzeba by wszystko z nauczycielkami ustalać, rzeczy pakować
Co tam do pakowania! Tu zdrowie, mleczko, warzywka, owoce, będzie rosnąć jak na drożdżach. Wasi będą pilnować. W mieście nikt nie patrzy oboje w pracy. Roczek wytrzyma. Lucyna, co ty na to?
To nie propozycja, a warunek mruknął dziadek, obracając wąsy.
Następnego dnia mama próbowała mi tłumaczyć, iż jeszcze zostanę tu na wsi. Nie kłóciłem się, adekwatnie tylko kiwałem głową, chociaż w środku czułem smutek. Kiedy Arek i mama odjechali autobusem, długo nie mogli mnie znaleźć. Babcia patrzyła wszędzie, za stodołą i w szopce dziadka Władka.
Nikt nie wiedział, iż siedzę w węglowniku, patrząc przez szparę na odjeżdżający autobus. Tak bardzo chciałem wyjść, przytulić mamę, złapać ją za rękę, ale coś czułem, iż z pojawieniem się Arka nagle stałem się zbędny.
Trzymałem w dłoniach naprawiony samolocik i łzy same spływały mi po policzkach, choć nigdy nie byłem płaczliwy. Kiedyś choćby nie zapłakałem, jak dziadek smagnął mnie gałązką za rozplątanie łódki i próbę rejsu po rozlewisku. Wiedziałem, iż dziadek nie bije niesprawiedliwie. Teraz jednak, choć nikt mnie choćby nie dotknął, płakałem ukradkiem, wycierając oczy pięściami.
Znalazł się! krzyknęła babcia, kiedy mama z Arkiem już znikli. Nie smuć się, Bartusiu. Mama wróci za miesiąc, jak obiecała, a póki co kupimy ci tornister i mundurek w powiecie, będziesz miał radochę z dziadkiem i ze mną!
Nie odpowiedziałem nic, spuszczając głowę. Tęskniłem za kolegami z miasta, za blokiem i boiskiem, gdzie czekały na mnie moje zabawki i książki. Tu też mam przyjaciół, ale zawsze wiedziałem, iż lato spędzam u dziadków, potem wracam do miasta i znowu czekam na powroty.
Minął tydzień, na wsi gwałtownie leci czas. Zabawiałem się z chłopakami, trochę zapomniałem o tamtej przykrości.
Aż nagle babcia o mało nie wypuściła wiadra z rąk za furtką stała mama. Była zmęczona, usiadła ciężko na ławce.
Miałaś wrócić za miesiąc, a jesteś po dwóch tygodniach
Jadę po Bartka powiedziała cicho. Nie będę dziecka porzucać. A Arkadiusz? Poszedł do tej Simki, księgowej. Z bazy dowozi jej zakupy, bo u niej choćby i dzieci nie ma. Mnie dał warunek nie wolno mi zabierać Bartka do miasta, taki to ojczym!
Babcia spojrzała smutno, po cichu przyznała: Może to i lepiej, córciu.
Lepiej, mamo, lepiej. Wezmę Bartka, kupię mu tornister, zaprowadzę do drugiej klasy i już wszystko będzie jak dawniej. Żyliśmy bez niego, i teraz będzie dobrze. Mnie nie potrzeba jego towarów z bazy tylko rodziny chciałam, ojca dla Bartka, męża dla siebie.
Pojawiłem się przed domem, stanąłem niepewnie, gdy zobaczyłem mamę. Tak się ucieszyłem, iż od razu rzuciłem się w jej ramiona:
Mamo!
Synku, jak ja się za tobą stęskniłam! tuliła mnie mocno.
Przyjechałam po ciebie, niedługo szkoła.
Patrzyłem zdziwiony: Mamo, naprawdę?
Jak żyliśmy, tak przez cały czas będziemy powiedziała. Ty się będziesz uczył, ja sprawdzała lekcje, zapiszę cię do kółka i na piłkę, jak chciałeś.
Upychałem wszystko, co się dało, do plecaka, żeby mamy torba była lżejsza.
Synku, nie przesadzaj, ciężki będziesz miał plecak!
Nic mi nie będzie, ja jestem silny, mamo!
Dziadek i babcia odprowadzili nas do przystanku. Autobus zatrzymał się z piskiem, wciągając nas w miejską rzeczywistość. Usiadłem przy oknie trzymałem drewniany samolocik i ze wzruszeniem patrzyłem na znikających za zakrętem dziadków. Patrzyłem na mamę, czując radość, jakiej dawno nie przeżywałem. Wracaliśmy razem do domu i wiedziałem, iż to jest moje szczęście być obok najbliższej osoby na świecie.
