Przyjaciółka mojego męża zbyt często prosiła go o pomoc – musiałam w końcu zareagować – No Pawełku, błagam Cię! Naprawdę nie wiem, co robić, woda leje się strumieniem, zaraz zaleję sąsiadów, a przecież wiesz, jaka ta kobieta z dołu jest okropna, wykończy mnie! Ręce mi się trzęsą, choćby nie mogę znaleźć zaworu! – głos w słuchawce był tak przejmująco żałosny, iż słychać go było choćby po drugiej stronie stołu, chociaż telefon nie był ustawiony na głośnomówiący. Ewa powoli odłożyła widelec na talerz. Stuknięcie sztućca o porcelan rozdarło ciszę przytulnej kuchni jak gong, zapowiadający kolejny etap tej batalii, którą toczyła już trzeci rok. Naprzeciwko siedział jej mąż, Paweł – raz patrzył na stygnący, domowy schabowy, raz na świecący ekran telefona. – Ela, spokojnie – mamrotał do słuchawki – Jaki zawór? Pod zlewem czy w łazience? Zakręć główny. – Nie wiem gdzie! Paweł, błagam, przyjedź! Boję się! Tam może być wrzątek, jestem sama, przerażona! Paweł spojrzał na żonę. W jego oczach widziała tę samą mieszankę błagania i rezygnacji, co ostatnio aż za często. – Ewka, słyszysz? Zaleje jej mieszkanie… Ela kompletnie nie radzi sobie z takimi rzeczami. Muszę jechać. – Jasne, musisz – odparła spokojnie Ewa, tłumiąc gniew. – Przecież dziś nie mamy rocznicy ślubu. Nie planowaliśmy tego wieczoru od dwóch tygodni. I nie stałam przy garach trzy godziny. Jedź, ratuj Elę. Przecież bez Ciebie świata nie widzi. – No nie zaczynaj, proszę – Paweł zerwał się, łapiąc kluczyki. – Jesteśmy przyjaciółmi od podstawówki. Człowiek w potrzebie. Wrócę szybciutko, choćby nie zauważysz. Wstaw schabowego do piekarnika, żeby nie wystygł. Trzasnęły drzwi. Ewa została sama w mieszkaniu pachnącym świąteczną kolacją i gorzkim rozczarowaniem. Podeszła do okna i zobaczyła, jak samochód męża ginie w majowej nocy. Ela. To imię było jak trzeci, nieproszony gość w ich małżeństwie. Przyjaciółka z dzieciństwa, koleżanka ze szkolnej ławki, „swój chłop” – jak mawiał Paweł. Wróciła do jego życia nagle po rozwodzie, od razu zadomowiła się w ich codzienności. Najpierw prosiła: przewieź kanapę, popatrz na komputer. Paweł, dobry chłopak – robił wszystko bez słowa. Z czasem jednak prośby Eli stawały się coraz „pilniejsze”: a to koło na trasie, a to półka w łazience spadła, a to trzeba złożyć szafę, bo ubrania tonią w chaosie. Zawsze wtedy, gdy Ewa i Paweł mieli własne plany. Ewa nie była chorobliwie zazdrosna. Rozumiała: przyjaźń to przyjaźń. Ale kobieca intuicja szeptała: tu nie chodzi o zepsutą rurę. Ela była atrakcyjną, zadbaną kobietą, mistrzynią budowania relacji z mężczyznami na zasadzie „biednej dziewczynki”. Paweł, pod wpływem jej prośby, stawał się dumnym bohaterem. Ewa schowała kolację do lodówki. Straciła apetyt. Paweł wrócił po kilku godzinach, zmęczony, ale zadowolony. – Uratowałem ją! Naprawdę byłby potop, trzeba było jechać po uszczelkę, Ela cała roztrzęsiona. – Ugościła chociaż ratownika herbatą? – rzuciła Ewa, udając zainteresowanie książką. – Podała, choćby własną szarlotką poczęstowała. Przeprosiła, obiecała, iż nie będzie już przeszkadzać. „Szarlotka w piekarniku, a ona „nie może znaleźć zaworu”? Interesujące…” – pomyślała Ewa. Ale nie odezwała się. Kłótnie nic nie dawały – Paweł od razu zarzucał jej zgryźliwość. Pomyślała: następnym razem pojadę razem z nim. Ten „następny raz” pojawił się szybciej, niż przypuszczała: w sobotę, gdy mieli jechć na działkę. Paweł ładował już węgiel do bagażnika, gdy zadzwonił telefon, a na ekranie mignął podpis „Ela”. – Co się stało? Gniazdko iskrzy? – jęknął Paweł. – Nic nie dotykaj, zaraz będę. Ewa patrzyła spokojnie. – Jedziemy razem, Paweł. On zbaraniał. – Po co? Ty się na prądzie nie znasz. – Jedziemy razem. Miałeś naprawić, to naprawisz, ale razem jedziemy na działkę. Paweł nie miał argumentów. Jechali w milczeniu. Ela otworzyła drzwi w jedwabnym szlafroczku, blond loki i makijaż perfekcyjne. Gdy zobaczyła Ewę, na sekundę stężała, ale zaraz odzyskała uśmiech. – Ewuniu, zaskoczenie! Nie przejmuj się moim wyglądem, z roztrzęsienia nie zdołałam się uczesać – powitała ich słodkim głosem. Ewa została przy drzwiach, Ela próbowała ją wyciągnąć do kuchni na kawę, ale żona Pawła była nieugięta. Gdy Paweł zaczął grzebać w skrzynce z bezpiecznikami, Ewa zapytała: – Dlaczego nie zadzwoniłaś do pogotowia energetycznego? Przecież to niebezpieczne, a oni mają dyżur cały czas. – Ale oni są nieprzyjemni! Paweł to swój człowiek, jemu ufam najbardziej – odpowiedziała Ela. – A dziś Paweł miał trzymać szaszłyki przy grillu, jechaliśmy na działkę – odparła Ewa z naciskiem. Naprawa zajęła kwadrans. Ewa nie dała się namówić choćby na eklerki. Po wyjściu Paweł bronił koleżanki: – Ewka, ona jest biedna, sama… – Paweł, ona nie szuka pomocy, tylko adoracji! Nie udawaj, iż nie widzisz! Szlafroczki, zalotne uśmiechy, zadziała tylko, jak pozwolisz. Paweł milczał, ale temat wracał stale. Aż któregoś razu, gdy był w delegacji, zadzwoniła Ela z kolejnym „awaryjnym” problemem – zrzuciła sobie karnisz na stopę i nie może chodzić. Ewa zdecydowała: teraz ja się tym zajmę. Zadzwoniła po „Złotą rączkę” i kuriera z apteki, zamówiła wszystko pod adres Eli i pojechała do niej z lekarstwami. Zastała ją – wśród świec, z winem, w szlafroku – wyraźnie gotową na przyjazd Pawła. Ewa stanowczo przejęła inicjatywę. Przyszedł fachowiec od napraw i wszystko naprawił. – Paweł dzisiaj nie przyjedzie. – stwierdziła Ewa. – Zamówiłam ci pomoc techniczną i lekarstwa. jeżeli jeszcze raz spróbujesz wciągnąć mojego męża w swoje „awaryjne” sytuacje, to sobie nie daruję. On już nie jest twoją złotą rączką. Ela była wściekła. Ale od tej pory zniknęła z ich życia. Paweł zrozumiał, jak bardzo był manipulowany. Już nigdy ich plany nie były przerywane przez nagłe wezwania. Wreszcie mieli spokój. jeżeli uważasz, iż granice w małżeństwie są ważne, polub ten tekst i podziel się swoją opinią w komentarzu: jak Ty byś postąpiła na miejscu Ewy?

No Mateuszku, proszę cię! Naprawdę nie wiem, co robić, woda leje się jak z cebra, zaraz zaleję sąsiadów, a przecież znasz tę harpię spod dwójki zamorduje mnie! Ręce mi się trzęsą, choćby zaworu nie mogę znaleźć! głos w słuchawce był tak przeraźliwy i żałosny, iż słyszałem go wyraźnie aż po drugiej stronie stołu, chociaż telefon nie był na głośnomówiącym.

Kasia powoli odłożyła widelec na talerz. Brzęk sztućca o porcelan rozległ się w cichutkiej kuchni jak gong oznajmiający początek kolejnej bitwy, w której brałem udział już od trzech lat. Żona patrzyła na mnie spod byka, gryząc wargę, raz spoglądając na studzący się schabowy, raz na świecący ekran mojego telefona.

Ewa, uspokój się mruczałem do słuchawki. Jaki zawór? Pod zlewem czy w łazience? Zakręć główny.

Nie wiem, gdzie on jest! Mateusz, przyjedź, błagam! Boję się! Może tam leci wrzątek! Jestem sama, jestem przerażona!

Spojrzałem na Kasię. W jej oczach widziałem znajomą mieszankę prośby i rezygnacji. Od dłuższego czasu patrzyła na mnie właśnie tak.

Kasiu, sama słyszysz? Zaleje całą klatkę. Ewa kompletnie nie ogarnia technicznych spraw muszę pojechać.

Oczywiście, iż musisz odpowiedziała spokojnym, lodowatym tonem. Przecież dziś nie mamy żadnej rocznicy. Nie planowaliśmy wieczoru przez dwa tygodnie. Ja nie spędziłam trzech godzin przy garach. Jedź, Mateusz. Ratuj Ewę. Sama sobie na pewno nie poradzi.

Daj spokój, naprawdę… pospiesznie chwyciłem kluczyki do auta. Przecież to przyjaciółka z podstawówki. Jest w kłopocie. Zmieniam uszczelkę i wracam. Schabowego wsadź do piekarnika, żeby nie wystygł.

Zatrzasnąłem drzwi. W domu, gdzie jeszcze niedawno pachniało świętem, została tylko Kasia, a w powietrzu unosił się gorzki zapach rozczarowania. Wyjrzała przez okno widziała, jak mój samochód znika w mroku.

Ewa. To imię stało się moim trzecim lokatorem. Przyjaciółka od piaskownicy, koleżanka z klasy, zawsze swój chłop jak tylko ją nie określałem. Wracała w moje życie nagle, zaraz po swoim rozwodzie, i od tego czasu była obecna na co dzień. Początkowo prosiła raczej rzadko pomoc w przeprowadzce, komputer się zawiesił. Byłem dobry, uczynny, zawsze pomagałem.

Jednak z każdym kolejnym telefonem jej potrzeby rosły a to przebiła oponę na trasie, a to spadła jej półka w łazience, a to musi natychmiast skręcić szafę, bo ubraniowa katastrofa. I dziwnym trafem wszystko to miało miejsce akurat wtedy, gdy z Kasią mieliśmy własne plany.

Nie byłem głupi wiedziałem, iż chodzi o coś więcej niż zepsuty kran. Ewa była zadbaną, atrakcyjną kobietą, potrafiła mącić mężczyznom w głowie spojrzeniem, gestem, słowem. Jej bezradność była tylko świetnie odegraną rolą, a ja dawałem się wciągać w ten teatrzyk.

Kasia schowała kolację do lodówki, apetyt zniknął z kuchni. Wróciłem po trzech godzinach, umorusany, ubłocony, ale zadowolony.

Udało się! Ledwo opanowałem zerwało syfon. Musiałem jechać do nocnego po uszczelki. Ewa była przerażona, piła melisę…

Dała ci chociaż herbatę, bohaterze? spytała Kasia beznamiętnie, udając, iż czyta książkę.

Oczywiście, i kawałek szarlotki. Przekazała ci pozdrowienia i przeprosiła, iż popsuła nam wieczór.

Szarlotka zapamiętała to Kasia. Czyli kiedy lała się woda i nie mogła znaleźć zaworu, piekarnik działał? Ciekawe.

Nic nie powiedziała. Awantura nie miała sensu Mateusz od razu staje w obronie Ewy, zarzucając żonie brak empatii. Tym razem postanowiłem: następnym razem pojadę ratować Ewę z Kasią. Razem.

Następna awaria była już po kilku dniach. Szykowaliśmy się na majowy wyjazd na działkę w bagażniku zamarynowane karkówki, w głowie wizja wspólnego popołudnia na werandzie z kieliszkiem wina. Niestety, znów zadzwonił telefon i znów ten specyficzny dzwonek.

Tak, Ewa? Jak to iskrzy? Mocno? Czuć dym? Dobra, wyłącz bezpieczniki w korytarzu i nic nie ruszaj! Zaraz będę.

Kasiu, sprawa się rypła…

Gniazdko? przerwała.

Gorzej. Klatka cała iskrzy, pewnie instalacja się sypie. W sobotę pogotowie techniczne z administracji nie przyjedzie, prywatni kasują fortunę.

Jasne spokojnie postawiła sadzonki petunii na ziemi. Czyli działka odwołana?

Nie, nie odwołana! Skoczymy tylko na chwilę do Ewy, obadam co i jak. Najwyżej wezwę fachowca. Godzina, nie więcej.

Jadę z tobą odparła stanowczo.

Zaskoczyłem się.

Po co? Ty się na elektryce nie znasz.

Jedziemy razem, Mateusz. Chcę zobaczyć Ewę, dawno jej nie widziałam.

Nie miałem argumentów. Przez całą drogę byłem spięty, bębniłem nerwowo palcami po kierownicy. Kasia zachowała lodowaty spokój, choć wiedziałem, iż aż się w niej gotuje.

Ewa przywitała nas w jedwabnym szlafroku, ledwo przykrywającym uda, z makijażem jak do sesji zdjęciowej. Gdy zobaczyła Kasię, twarz jej na sekundę stężała, kąciki ust opadły gwałtownie jednak wrócił uśmiech.

Kasiu, jaka niespodzianka! Ależ wstyd, w takim stanie cię przyjmuję cała roztrzęsiona, nieuczesana! Wchodźcie, wchodźcie. Mateuszku, tylko ty mi pomożesz!

W mieszkaniu czuć było lekki zapach przypalonego plastiku. Od razu wziąłem się do skrzynki z bezpiecznikami.

Kasiu, chodź na kawę, pogadamy jak faceci będą naprawiać Ewa wróciła do swojej roli.

Zostanę tu. Może Mateuszowi pomogę: potrzymam latarkę, podam śrubokręt odpowiedziała chłodno Kasia.

Latarkę, hi hi, on wszystko naprawi z zamkniętymi oczami, prawda Mateuszu? śmiała się Ewa, patrząc prowokująco.

Ewo zwróciła się Kasia dlaczego nie dzwoniłaś do administracji? Mają całodobową techniczną.

Bo tam odzywają się jak do psa, wejdą w butach, nabrudzą, a Mateusz to swój, złota rączka. Tylko jemu ufam.

Dziś jego złote ręce miały robić szaszłyki… dodała Kasia z ciężkim akcentem.

Wybaczcie, zawsze wszystko psuję! Ciężko być samej, Kasiu… Tobie dobrze, masz podporę.

Naprawiłem usterkę w piętnaście minut.

Tu trzeba wymienić bezpiecznik, Ewo. Zapiszę ci model. Ale dzisiaj jedziemy dalej.

Może chociaż kawy?… Kupiłam twoje ulubione eklerki! błagała Ewa.

Dziękujemy, jesteśmy najedzeni podsumowała Kasia, chwytając mnie pod ramię. Czas ruszać.

Po wyjściu zacząłem bronić Ewy.

No weź, przecież ona nie złośliwie.

Mateusz, ona manipuluje tobą jak chce. Widzisz ten szlafroczek? Ta rola ofiary?

Daj spokój. Jesteśmy jak rodzeństwo od przedszkola!

Tak… brat od drobiazgów technicznych i lepszego samopoczucia.

Pojechaliśmy na działkę, ale niesmak pozostał. Wiedziałem, iż Ewa się nie podda lubiła mieć władzę. Każda awaria była pretekstem, by zwabić mnie do siebie i czuć się ważną.

Ostateczny zwrot nastąpił za dwa tygodnie. Byłem w delegacji, wracałem w piątkowy wieczór. Kasia już gotowała obiad, cieszyłem się na powrót do domu. Telefon. Oczywiście…

Kasiu, spóźnię się trochę. Ewa znów w kryzysie. Kupiła karnisz, zrzuciła na stopę, ma spuchnięty palec, nie może chodzić, karnisz leży na środku pokoju. Prosi, żebym wstąpił, pomógł. Ja szybko…

Głos Kasi był lodowaty:

Mateusz, wracaj do domu. Ja pojadę do Ewy.

Ty? Po co?

Bo jestem kobietą i wiem, jaką maść kupić. Ty odpoczywaj, ja wszystko ogarnę.

No… jak wolisz. Tylko nie kłóć się z nią, proszę.

Wcale nie zamierzałam ratować Ewy. Zamierzałam ratować własny związek.

Wysłałam zgłoszenie do usługi Złota Rączka wybrałam pana z najlepszymi opiniami. Zamówiłam kuriera z apteki z maścią i bandażem na adres Ewy. Potem wsiadłam do auta i pojechałam.

Pod jej blokiem był już kurier z apteki. Wzięłam paczkę i weszłam na górę. Drzwi otwarte Ewa nie zamknęła, czekała na wybawcę.

W salonie panował półmrok, palące się świece, na stoliku wino i dwa kieliszki. Ewa na kanapie w tym samym szlafroczku, ze zranioną nogą. Karnisz leżał na środku pokoju idealnie przypadkiem.

Usłyszała kroki:

Mateusz, to ty? Przyniosłeś maść?

Zapaliłam górne światło. Cały nastrój prysł.

Ewa podskoczyła i zapomniała o stopie.

Kasia?! Co tu robisz? Gdzie Mateusz?

Jest w domu, je kolację. Ja przywiozłam ci leki.

Ale… karnisz trzeba przykręcić!

Specjalista przyjdzie usłyszała.

Zadzwonił domofon otworzyłam. Pan w roboczym stroju wszedł z narzędziami.

Złota Rączka, miałem zgłoszenie na karnisz.

Tak, proszę bardzo.

Ewa siedziała już cała czerwona, patrząc na mnie z nienawiścią.

Po co to robisz? syknęła, gdy fachowiec się grzebał.

Pomagam, tak jak prosiłaś. Leki, opatrunek, karnisz wszystko załatwione. Mateusz zostaje dziś w domu. Sama zdecyduj, czy chcesz kogoś, kto cię podziwia, czy tylko czyjegoś męża.

Wynoś się!

Wychodzę. Pan za dwadzieścia minut skończy, zapłacone.

Wyszłam z jej mieszkania, czując ulgę. Pokazałam wszystkim rolę w tym spektaklu bez robienia scen.

W domu czekał na mnie stęskniony Mateusz.

Jak tam? Mocno uszkodziła nogę?

Usiadłam i nalałam sobie herbaty:

Biegała całkiem sprawnie. Karnisz montuje jej fachowiec. Ja zapłaciłam.

Ale mógłbym sam…

Usiądź, Mateusz. Powiedz szczerze, nie widziałeś tego wszystkiego? Świece, wino, ten teatrzyk?

Zarumienił się, patrzył w talerz.

Przeczuwałem, ale udawałem, iż nie.

Ewa cię wykorzystywała. Wydawało ci się, iż jesteś rycerzem, a byłeś marionetką. Straciłeś dla niej czas, który należał do naszej rodziny.

Przepraszam, Kasiu.

Wiem, iż jesteś dobry. Ale od dziś Ewa dzwoni do Złotej Rączki. Koniec z twoją pomocą.

Zgoda. Zrozumiałem.

Ewa już więcej nie zadzwoniła. Mijały tygodnie i miesiące, aż przypadkiem zobaczyłem ją w galerii handlowej pod rękę z bogatym mężczyzną, obładowana torbami, z głową zadartą do góry. Minęliśmy się jak obcy.

W domu z Kasią znów wrócił spokój. Rozmawialiśmy przy herbacie, planowaliśmy urlop, a ja wiedziałem: jeżeli razem zaplanujemy wyjazd, to naprawdę tam pojedziemy. Bo rodzinne granice trzeba umieć stawiać niezależnie od tego, jak bezradny przyjaciel chciałby je przekroczyć.

Ostatecznie nauczyłem się, iż czasem najlepszą pomocą jest pokazanie innym swoich granic i nauczenie ich samodzielności.