Przeżyliśmy wspólnie trzy dekady. Znam rytm jego oddechu, kiedy śpi, i wiem, jaką owsiankę jada na śniadanie. A on to wszystko zamienił na uczucia z licealnej ławki, uległ iluzji i poszedł do kobiety z wyretuszowanym życiem na Instagramie. Nie płakałam tej nocy tylko zapchałam lodówkę lodem i sporządziłam listę. Listę rzeczy, których się chwycę, by wrócił, by sam błagał, by zostać. Pierwszy punkt spotkanie z tą jego NOWĄ.
Mówią, iż pierwsza miłość to ospa przechorujesz młodo, ślad zostaje na zawsze, ale powtórek nie ma. Kłamią. Albo to była zupełnie inna zaraza.
Moja historia zaczęła się od pęknięcia. Cały mój świat, stawiany przez trzydzieści lat, domek z dech i marzeń, rozsypał się, a szczelina pojawiła się nie u fundamentów, tylko na dachu, wokół anteny, przez którą wpadały cudze sygnały uczuć.
Mama powtarzała mi z siostrą: Największą wartością, jaką macie, nie jest mieszkanie, nie samochód tylko reputacja! Drugą jest godność. Była kobietą z epoki, z zasadami żelazobetonu. Może dlatego wyszłam za Marka, mając zero doświadczenia. On był moim pierwszym. I jedynym. Dla niego nie ja. Ale do czasu mnie to nie bolało.
Tamto niedzielne przedpołudnie było miękkie jak ciasto drożdżowe. Za oknami bloku na Gocławiu bzuł wiatr i pękały pąki czeremchy. Marek pił herbatę z miętą, patrząc gdzieś w mrok. Potem odstawił kubek, strzelił palcami i powiedział coś, co rozłupało ciszę jak siekiera kłodę:
Danka chyba się wyprowadzę.
Automatycznie smarowałam masłem bułkę. Masło kruszyło się na zimnej kromce.
Na delegację? spytałam, ale już widziałam po jego twarzy: nie, nie w rozjazd.
Spotkałem Jolantę. Pamiętasz? Raz wspominałem razem do liceum. Pierwsza miłość. I to to nie zniknęło, Danko. To tam było przez tyle lat. Nie chcę Cię oszukiwać.
Mówił, a mój wzrok bezwiednie biegł za okno: chłopak z sąsiedztwa kopał piłkę. Piłka tłukła o mur garażu: bum-bum-bum. Do rytmu Marek gadał. Dzieci dorosły, mieszkanie duże, wnuki niebawem On dalej coś o szczerości, o tym, iż uczuć się nie wybiera, a mnie w gardle zaschło, jakbym połknęła Saharę.
Wskazałam tylko palcem dzbanek.
Źle się czujesz? zerwał się, nalał wodę. Danka! Tylko nie strasz mnie.
Ja? zabrzmiałam jak wrona chropawo i martwo. Ze mną świetnie. Szczęście to ptaszek czasem przylatuje, czasem odlatuje, a karpia zawsze trzeba patroszyć na świeżo.
Wypiłam wodę, poczułam, jak wpada do pustki w środku. Wstałam i wyszłam do łazienki. Zatrzasnęłam zamek, oddzielając się na chwilę od wszystkiego od niego, od świata. Puściłam wodę pod prysznicem na full, by nie słyszał mojego oddechu. Ale Marek wszystko słyszał. Zawsze.
Danka! Otwórz! dobijał się do drzwi. Wyważę je!
Marek, przestań! Daj mi się umyć!
Żartowałem! Wyjdź! powiedział tonem zdesperowanego chłopca, łudząc się, iż wezmę ten żart na serio.
Spojrzałam w lustro. Wpatrywała się we mnie kobieta-potłuczona lalka, zgubiona w kałuży. Włosy matowe, pod oczami sińce, nos czerwony. Królewna z ciastoliny. Zakręciłam głową. Boże, dlaczego on w ogóle ze mną tyle lat wytrzymał? Nowy ogień miłości go zapalił. Znalazł sobie magazyn wspomnień.
Omyłam się lodowatą wodą, uczesałam, zacisnęłam usta i wyszłam z łazienki jak upadła królowa, udając, iż po prostu idzie na spacer.
Stał w korytarzu, blady jak ściana, z trzęsącymi się dłońmi. Żałosny. Zamiast ulgi poczułam tylko niepokój i ochotę na ucieczkę z tego mieszkania, gdzie wciąż czuć jego perfumy.
Marek, pójdę do parku. Nie idź za mną.
Danka, a serce? Co jeżeli coś się stanie?
A co serce? uśmiechnęłam się sarkastycznie. Teraz działa w trybie czuwania. Do końca swoich dni. Nie idź za mną.
Chciał coś powiedzieć, ale narzuciłam kurtkę i wyszłam.
Park Skaryszewski tonął w słońcu. Mamusie pchały wózki, dziadek czytał Wyborczą, a starsza pani z jamnikiem targała się z otumanionym psem. Świat kręcił się dalej. Usiadłam na ławce i patrzyłam na kobiety która to Jolanta? Ta w czerwonym berecie czy tamta siwiutka z lokami? Skąd on ją wytrzasnął? Z Naszej Klasy? Spotkali się przypadkiem pod sklepem Społem? Paliło mnie pytanie, czy to ona go szukała, pisała, układała spotkania. Musiałam zobaczyć ją, dotknąć, zrozumieć, czym wygrywa.
Po czterdziestu minutach wróciłam do domu. Marek siedział w kuchni i patrzył w wystygniętą herbatę.
Jesteś? spytałam chłodno.
A gdzie miałbym być? uniósł wzrok. Danka, porozmawiajmy.
Chyba już pogadaliśmy. Ty wykładasz karty na stół, ja wysłuchałam. Bez pytań.
Danka, nie bądź taka
Ja tylko pytam o mechanikę. To ona się odezwała, czy ty jej szukałeś?
Ciężko westchnął, zrozumiał, iż nie dam spokoju.
Wysłała wiadomość. Tak po prostu napisała, trafiła na mnie, mówi.
Akurat! W internecie nic nie jest przypadkowe, zwłaszcza zbieranie dawnych chłopaków. Co dalej? Kawa?
Kilka razy pogadaliśmy, to wszystko.
O pierwszych miłościach, niespełnionych szansach Marek, zachowujesz się jak nastolatek, na Boga. Skrzyżowałam ręce. Na imię?
Zbił się z tropu, poruszał na krześle.
Po co ci?
Chcę wiedzieć, jak się nazywa ta, której oddałeś trzydzieści lat przyzwyczajeń. Czy ma jakieś sekretne imię?
Jolanta wyszeptał. Jolanta Wiśniewska.
Jola uśmiechnęłam się ładne imię. Tylko nie takie oryginalne. Ja-Danka taka sobie, nudna, przewidywalna.
Danka
Cicho. Wstałam. Cieszę się twoim szczęściem. Ja też kogoś znajdę. Może jakiegoś przystojnego trenera. Albo Wojtka ze szkoły słyszałam, iż się rozwiódł.
Po co tak mówisz? Taka nie jesteś.
A jaka? wchodziłam do sypialni. Kawy nie chcę. Głowa boli. Będę leżeć.
Padłam na łóżko, gapiłam się w sufit. Głowa nie bolała, tylko dusza. Jakby ktoś wbił rozżarzoną igłę. Leżałam pięć minut, nasłuchując odgłosów z kuchni, potem cicho odpaliłam laptop. Facebook źródło wszelkich tajemnic.
Wchodzę na profil Marka. Sporo znajomych, żadnej Wiśniewskiej. Mądra sztuczka! Ukrył? A może po prostu nie dodał? Szukam w subskrypcjach, polubieniach, komentarzach. Nic. Pusto.
Wtedy zobaczyłam kobietę na tle morza. Złoty piasek, lazurowa woda, ona w słomkowym kapeluszu, z kieliszkiem białego wina. Emilia mieszka pod Warszawą z mężem cudzoziemcem. Znajoma Marka. Zaglądam na jej zdjęcia na jednym, z czasów liceum, dziewczyna z długim warkoczem opisana: Jolanta Wiśniewska, nasza gwiazda!
Jest! Przechodzę do jej tagu, ale profil zamknięty. Ale za to na LinkedIn ją znajduję. Otwarty profil.
Przeglądam jej zdjęcia. Zjawiskowa brunetka, perfekcyjny makijaż, szeroki uśmiech, futro przewieszone przez ramiona. Status: Żyję tu i teraz. Lubi strony o psychologii, astrologii, gotowaniu. Ostatni wpis: Los daje ludziom drugą szansę. I serduszko.
Ogień zagościł w żołądku. Oto łowczyni: sieci zarzucone, Marka złowiła na sentyment. Pierwsza miłość. Bzdura. Po prostu kobieta po pięćdziesiątce, z dobrych zdjęć i głodem wrażeń, szukająca nowej melodii.
Już zamierzałam zamknąć Facebooka, gdy oko padło na znajomych Joli. Mężczyzna z siwymi skroniami, przy nowiutkim SUV-ie. Wpatrzyłam się. Wojciech! Wojciech Sawicki! Kolega z klasy, który w liceum dźwigał za mną torby i przynosił krówki do biblioteki. Nie widzieliśmy się od dwudziestu lat. Wiem, iż wyjechał do Poznania, dorobił się na budowlance, rozwiódł.
Serce zabiło mocniej. To on wie wszystko o Joli. Chodzili do równoległych klas, mogło być ciekawie.
Wyszukałam Wojciecha na Facebooku. Wysłałam mu wiadomość: Wojtek, cześć! Poznajesz? Tu Danka z językiem dłuższym niż złotówka. Niespodzianka, prawda? Chciałabym o czymś pogadać. Znajdziesz dla mnie pół godziny?
Odpisał po godzinie. Zaprosił na spotkanie do restauracji Stara Warszawa na Nowym Świecie.
W pracy wyskoczyłam, rzekomo do dentysty. W domu cały rytuał piękności. Wyciągnęłam z szafy granatową sukienkę z okazji teściowej, raz założoną trzy lata temu. Pokręciłam włosy, makijaż wieczorowy (w biały dzień!), perfumy, szpilki. W lustrze patrzyła na mnie inna kobieta: nie ta zapłakana z łazienki, tylko wojowniczka.
Na spotkanie przyszłam dwadzieścia minut wcześniej, usiadłam przy oknie, zamówiłam kieliszek wina. Palce mi drżały przy kieliszku.
Wojciech zjawił się punktualnie. Wszedł pewny siebie, w drogim płaszczu, siwizna idealnie przystrzyżona, łobuzerski uśmieszek. Zobaczył mnie szczere zdziwienie i błysk podziwu.
Danka? pochylił się i ucałował dłoń, jak w starych filmach. No nie wierzę! Myślałem, iż spotkam dziewczynkę w fartuszku, a tu femme fatale. Wyglądasz świetnie.
Przestań, Wojtek zażenowana, choć poczułam ciepło. Dzięki, iż przyszłeś. Wiem, iż jesteś zapracowany.
Dla ciebie zawsze znajdę czas. Usiadł, przywołał kelnera. Wino pijesz? Świetnie. Poproszę butelkę najlepszego czerwonego i jesteś głodna?
Sama nie wiem szczerze odparłam. Mam gulę w gardle.
Kelner nalał wino. Wzniósł toast.
Za spotkanie.
Kieliszki brzdęknęły. Wino paliło mnie w gardle, rozgrzewając jak ogień.
Wojtek może od razu do rzeczy, bo inaczej nie dam rady. Jestem w fatalnym miejscu.
Zmienił wyraz twarzy. Stał się poważny.
Słucham cię.
Marek odchodzi ode mnie. Do pierwszej miłości. Przełknęłam ślinę. Do Joli Wiśniewskiej. Znasz ją widziałam was na Facebooku.
Zmarszczył brwi, odchylił się na krześle.
Wiśniewska? Jolcia? powtórzył ze śmiechem w głosie.
Na twoim Facebooku widnieje jako Joanna wyjaśniłam. Marek powiedział, iż Jola, ale może ma różne imiona na różne okazje.
Wojtek uśmiechnął się, sięgnął po papierosy, ale przypomniał sobie o zakazie i schował je.
Chcesz szczerze? Twój Marek, heros miłośći, nie wytrzyma w tej roli długo. Pochylił się. Jolę znam pobieżnie. Parę razy widzieliśmy się na imprezach. Wspaniała, dopóki milczy. Spróbuj z nią zamieszkać
Co? nachyliłam się bliżej. Mów!
Zawahał się, potem wzruszył ramionami.
Tajemnica żadna. Totalny bałaganiarz, gotowanie ogranicza do pierogów z torebki. Ma dwoje dzieci od różnych ojców i żadne z nią nie mieszka. Drze się na nich strasznie. I chrapie, Danka, jak traktor. Kiedyś słyszałem u znajomych na działce ściany drżały. Twój Marek, ten od ciszy i rosołu, pęknie po tygodniu.
W środku poczułam, jak sprężyna się rozkręca. Zawiść? Nadzieja? Uczucie ulgi?
Wojtek choćby nie wiesz, jak pomogłeś. Ale to nie wszystko. Potrzebuję
Nie dokończyłam, bo nagle nad stołem usłyszałam głos, który poszarpał mi krew.
O! Tu jesteś! Dzwonię, dzwonię!
Obok nas stanął Marek. Blady. Obok niego kobieta, którą znałam z fotek Jolanta Wiśniewska. W rzeczywistości była bardziej toporna: ciężka szczęka, jaskrawa szminka, podejrzliwy wzrok.
Wojtuś! zapiszczała, rzucając się w jego stronę. Ale się spotkaliśmy!
Cześć, Jolciu Wojtek wstał, przybierając dyplomatyczny uśmiech.
Marek podbiegł do mnie, chwycił mnie za łokieć i zdarł z krzesła.
Co tutaj robisz? syknął. Po co się z nim spotykasz? Od kiedy wy no?
Marek, puść rękę zimno rzuciłam. Zostawiłeś mnie rano. Jestem wolna. Mam prawo.
Wolna? spojrzał dziko na Wojtka. To on twój nowy pocieszyciel? gwałtownie się zorganizowałaś!
To nie twoja sprawa odcięłam.
Jolanta wlazła się w rozmowę:
Mareczku, nie denerwuj się. Wojtek to nasz stary znajomy. Wojtuś, bywasz tu często? Daj numer, bo zupełnie się rozjechaliśmy.
Wojtek rzucił mi porozumiewawcze spojrzenie: A nie mówiłem?
Sory, mam firmę, jestem zajęty rzucił. Z Danką rozmawialiśmy o sprawach.
O jakich sprawach? zaryczał Marek. Danka jest gospodynią domową, jakie ona ma sprawy?
We mnie narastał gniew. I wtedy Wojtek objął mnie w talii i głośno, wyraźnie powiedział:
Marek, skończ z chamstwem. Danka jest cudowna. jeżeli nie dostrzegasz tego i wolisz spojrzał na Jolę to twoja sprawa. My z Danką mamy prawo do rozmów. Prawda?
Zaniemówiłam, ale złapałam klimat. Uśmiechnęłam się promiennie i oparłam mu głowę o ramię.
Jasne, Wojtek.
Teatr pełną parą. Ale Marka to ugodziło. Zbladł jeszcze bardziej.
Ty wy brakowało mu słów.
Idziemy, Marek Jolanta pociągnęła go za rękaw. Nie rób wstydu.
Idźcie już dorzucił Wojtek łagodnie. Sam chciałeś wolności.
Marek spojrzał kolejno na mnie, na Jolę, na Wojtka, znów na mnie. Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach strach. Dał mi swoją wolność a ona nagle zaczęła działać przeciw niemu.
Spotkamy się burknął i poszedł do wyjścia. Jola za nim ruszyła.
Odetchnęłam ciężko.
Dziękuję, Wojtek. Genialne odegrane.
Nie ma za co. Uśmiechnął się, ale był zamyślony. Ale wiesz, Danka, ja nie tylko grałem.
Spojrzałam na niego. Zadrgała w nim jakaś stara czułość.
Kiedy cię zobaczyłem pomyślałem, iż byłem głupi w liceum. Trzeba było o ciebie zawalczyć, nie uciekłem.
Wojtek nie wiedziałam, co powiedzieć. Chaos.
Daj spokój uciął. Jedz zjesz, dojdzie ci sił.
Zjedliśmy kolację. Opowiadał o biznesie, córce, życiu. Słuchałam niewyraźnie, myśląc o Marku, który szedł teraz, z tą Jolą, jej chrapaniu i mrożonkach. O tym, jak zazdrość w nim drgnęła a zazdrość to czasem ostatnia sprawdzana forma uczucia.
Do domu wróciłam późno. Światło się paliło. Marek siedział na ławce w przedpokoju, blady, czerwone oczy.
Jesteś? zachrypiał.
Jak widać. Zdjęłam płaszcz. Czemu nie u Joli? Czeka przecież na kolejne szanse.
Danka podniósł się, podszedł do mnie. Wybacz mi, głupcowi.
Już rano przepraszałeś. Za żart, pamiętasz?
Rano nie żartowałem. Byłem idiotą. Poszedłem do niej, posiedziałem godzinę. Puściła telewizor, podgrzała mrożone kotlety, narzekała na byłą żonę, dzieci, plecy. I nagle patrzę na nią jak na obce, zmęczone zwierzę. I żadnej tam miłości. Tylko krzyk żalu i marzenie, żeby ktoś przyniósł tabletkę. Wtedy przypomniałem sobie ciebie: jak piłaś rano wodę, jak ci się trzęsły ręce, jak wracałaś z łazienki jak zwyciężczyni. Zrozumiałem, co straciłem.
Nie straciłeś, Marek. Wyrzuciłeś to z siebie. Różnica.
Odstąpił o krok, stał na progu.
Rozumiem. Ale ten Wojtek w restauracji On ci się podoba?
Jest moim starym znajomym odpowiedziałam zmęczona. I jedynym, który powiedział mi dziś, iż jestem piękna i iż jestem wartościowa. Ty ostatni raz coś takiego powiedziałeś ze dwadzieścia lat temu.
Marek uklęknął, wziął moją dłoń.
Danka. Jestem głupcem. Starym, naiwnym głupcem. Daj mi szansę to naprawić.
Nie wiem. Patrzyłam na jego siwe włosy. Dziś bardzo mocno chorowałam. Tak bardzo, iż wydaje mi się, iż umarłam. Siedzi przede mną inny człowiek. Albo ja jestem inna. Nie wiem.
Poczekam. Ile zechcesz. Tylko nie wyrzucaj mnie. W jego oczach stały łzy. Trzydzieści lat widziałam go płaczącego raz po śmierci ojca.
Milczałam. W głowie kołatały się melodię słów Wojtka, ten jego wzrok, jego trzeba było walczyć. I zaraz potem: twarz Marka, jego dłonie, jego zapach. Zapach domu.
Wstań wyszeptałam. Dość rozpaczy. Porozmawiamy jutro. Idź spać. Na kanapie.
A ty?
Ja jeszcze posiedzę.
Wyszedł. Zostałam sama. Cisza i pustka. Podeszłam do okna. Padał deszcz wiosenny, głośny, myjący asfalt. Może też duszę.
Minął tydzień. Egzystowaliśmy jak współlokatorzy: grzeczni, cisi, uważni. Marek się starał: mył naczynia, odkurzał, przynosił zakupy. Obserwowałam go z boku. Jola dzwoniła jeszcze kilka razy słyszałam, iż odpowiadał krótko, później jej numer zniknął z telefonu.
Wojtek też dzwonił. Ot, pogadać. Zaprosił do kina. Odrzucałam. Ze strachu przed nową rzeczywistością. Wczoraj powiedział: Danka, nie jesteś w klasztorze. Masz prawo do życia. I do ładnego życia.
Dziś sobota. Marek od rana plącze się blisko mnie.
Danka, idziemy do parku? Bez już kwitnie.
Nie chcę.
Danka siada obok. Wiem, iż skrzywdziłem. Ale chcę, żebyś wiedziała: ja wybieram ciebie. Codziennie. I będę wybierał.
Patrzę na niego schudł, poszarzał. W oczach pojawił się strach straty.
A za rok? Za dwa? Przypomnisz sobie jeszcze jakieś licealne miłości?
Nie przypomnę kręci głową. Bo ostatnią miłością jesteś ty. Zrozumiałem to dopiero, gdy prawie cię straciłem.
Dzwonek. Oboje drgniemy. Idzie otworzyć. Słyszę piskliwy kobiecy głos. Jola!
Wkroczyła do mieszkania jak huragan bez kurtki, w dziwnym płaszczu, mokra od deszczu.
Marek! Dlaczego nie odbierasz?! Już wiem! wrzeszczy na wejściu. Przez nią?! pokazuje na mnie. Przez tę starą zołzę?!
Jola, idź sobie mówi Marek zimno. Nie zapraszałem cię.
Tak? A kto mówił o miłości? Że lata nie znaczą?! szlocha, teatralnie. A ona z Wojtkiem Sawickim się szlaja, a ty tu na kanapie śpisz!
Skąd wiesz, gdzie śpię? Marek blednie.
Wojtek mi powiedział! Spotkaliśmy się! wypala, ugryzła się w język.
Cisza głucha.
Z kim się spotkałaś? Z Wojtkiem? pyta Marek.
Jola rozgląda się, szukając wyjścia.
No i co? Piliśmy kawę. Sam zadzwonił. Chciał pogadać.
O czym? Jakie masz z nim sprawy, Jolu?
Robi się zła.
A ciebie co to obchodzi?! To ty uciekasz. Ty zdradzasz! A ten twój Wojtek to też pies! Wszyscy jesteście wybiega do przedpokoju, trzaśnie drzwiami.
Marek podchodzi do mnie.
Danka nie wiedziałem.
Wiem.
Ona z Wojtkiem?.. kręci głową.
Dbał też o stare znajomości. Wzruszam ramionami. No i co? Zmienił się kierunek wiatru?
Przepraszam za wszystko. Za nią, za ból, za to, iż byłem ślepy.
Podchodzę do okna. Deszcz przestał padać. Słońce przebija się zza chmur, a asfalt błyszczy.
Wiesz, Marek, ona w jednym miała rację. Spotkałam się z Wojtkiem. W restauracji. I dzwonił. Ale do kina nie poszłam. Nie dlatego, iż czekałam na ciebie. Tylko, bo odkryłam coś ważnego.
Co takiego?
Odwracam się.
Trzydzieści lat z tobą. Znam, jak oddychasz, jak marszczysz czoło, iż śpisz na lewym boku, jak zimno. Wrośnięta w ciebie korzeniami. Można drzewo przesadzić ale nie zawsze przyjmie się w nowej ziemi. Wojtek oranżeria. Ty mój ogród. Stary, poplątany, ale mój.
Marek połyka ślinę. Podchodzi bliżej, delikatnie bierze mnie za rękę.
Będę pielić ten ogród. Wyrzucę chwasty.
Zarosną na nowo wzdycham. Taka jest natura świata.
Danka jąka się. Wtedy, w restauracji gdy Wojtek cię objął umierałem z zazdrości.
Byłeś zazdrosny?
Przerażająco. Zrozumiałem, iż każdego bym zabił, kto cię tknie. Oprócz siebie.
Patrzę na niego długo. Potem kładę głowę na jego piersi. Słyszę nierówny rytm serca.
Marek.
Hm?
Chyba też nie umiem bez ciebie.
Przytula mnie mocno, jakby chciał zgniatać kości szczęściem.
Dziękuję.
Za co?
Że dałaś mi drugą szansę.
Stajemy przy oknie. Słońce zalewa pokój. Śpiewają wróble, pachnie mokrą ziemią i bzem. Gdzieś w mieście Jola Wiśniewska pewnie już tropi nowy cel. Wojtek Sawicki pewnie prowadzi swoje audi, myśląc, iż nie wszystko można kupić.
A my stoimy i milczymy. Dwoje ludzi, których życie prawie rozdzieliło, ale jednak zostawiło razem. Bo są rzeczy mocniejsze niż pierwsza miłość. Jest miłość ostatnia ta, która nie rdzewieje. Po prostu jest. Cicha, spokojna, prawdziwa.
Podnoszę wzrok.
Pójdziemy na herbatę? Z miętą?
Z miętą? uśmiecha się. Kupiłem szarlotkę. Twoją ulubioną, z wiśniami.
Skąd wiedziałeś, iż wrócę?
Wiedziałem. Całuje mnie w skroń. Po prostu.
Idziemy do kuchni. Za oknem wiosna. Przed nami życie: trudne, zwyczajne, pełne sporów i powrotów. Razem. I to, chyba, jest to szczęście, które nie klika się w internecie, ani nie znajduje przypadkiem. Szczęście, które czekało cały czas w domu. Czasem tylko trzeba je sobie przypomnieć. Bo pamięć jak i miłość czeka, aż znów damy jej szansę.
![Dawid Podsiadło nie rzucił słów na wiatr. Tak wsparł Maję Chwalińską po finale [WIDEO]](https://cdn.plejada.pl/1/qdwk9lBaHR0cHM6Ly9vY2RuLmV1L3B1bHNjbXMvTURBXy82Y2MyODk2NzM4NWNiN2MxZDRkMjZjNDQ5ZmU2ZTFhMC5wbmeSlQMAAM0HgM0EOJMFzQlgzQZA3gACoTAHoTEE)
