W uśmiechu chodzi
między ludźmi,
jakby wszystko było
na swoim miejscu.
Gdy codzienność
przypina do twarzy
kolejne role,
ona uczy się
oddychać przez
cudze oczekiwania.
Nikt nie widzi,
jak pod cienką
warstwą skóry drży
zmęczone serce
i cichnie prawda.
Tylko nocą, gdy
milkną spojrzenia,
zdejmuje maskę
i wraca do siebie.
