Jestem babcią od ciepłej zupy.
Tą, która prowadzi do szkoły, wyciera nosy, gotuje obiady.
Tą, która pierze, prasuje, nosi tornistry, gasi światła wieczorem.
Druga babcia jest inna. Wytworna.
Wpada od święta, z kwiatami i perfumami.
Z błyszczącymi prezentami i wielkimi niespodziankami.
Nie wie, co to trzymać chore dziecko całą noc.
Ale wie, gdzie kupić najnowszy tablet.
Wczoraj wnuki powiedziały mi, iż chcą, bym była jak ona.
Pierwszy raz poczułam się przezroczysta we własnym domu.
Jestem babcia Zofia. Mam 62 lata.
Mam córkę Weronikę i dwoje wnucząt — Marcina i Julię.
Weronika pracuje, jej mąż Paweł też.
Nie mają pieniędzy na opiekunkę, nie wierzą w kluby dziecięce.
Uznali, iż ja powinnam zajmować się dzieckiem każdego dnia.
I robiłam to. Świadomie, z sercem.
Wstaję o 5:30. O 6:30 jestem u nich.
Szykuję śniadanie, zbieram skarpetki z kanapy.
Ubieram dzieci, zawiązuję buty, wiozę do szkoły.
Potem sprzątanie, gotowanie, pranie.
Po południu odbieram ze szkoły. Lekcje, zupa, dyscyplina.
Jestem babcią od zasad.
Mówię: „Nie jedz słodyczy przed obiadem”.
Mówię: „Umyj ręce”, „Dość tabletu”, „Odrób lekcje”.
Czyli jestem — „nudziarą”.
Po drugiej stronie jest Jadwiga, mama Pawła.
Nie pracuje od lat, ma pieniądze.
Paznokcie z manicurem, wyjazdy do Włoch i Grecji.
Jadwiga nie parzyła herbaty dziecku o trzeciej w nocy.
Nie szukała skarpet pod łóżkiem.
Jest „gościem specjalnym”. Pojawia się dwa razy w roku.
Z prezentami, cukierkami, najnowszą elektroniką.
Dzieci ją uwielbiają. Nie stawia granic.
Wczoraj były urodziny Marcina.
Wstałam o 5 rano, zrobiłam domowe ciasto.
Kupiłam książkę i ciepłą bluzę, co starczyło z emerytury.
Około 16 przyszła Jadwiga, z fryzurą i błyszczącą torebką.
— Moje słoneczka! — zawołała.
Dzieci przywitały ją jak gwiazdę. Mnie nie zauważyły.
Wyjęła dwa pudełka. Dwa nowe tablety.
— Żebyście mieli radochę — powiedziała. — Nikt wam dziś nie zabroni się bawić!
Dzieci zapiszczały z radości.
Weronika i Paweł uśmiechali się szeroko.
— Dziękujemy, mamo! Super prezent!
Stałam w kuchni, krojąc ciasto, na które nikt choćby nie spojrzał.
Podeszłam do Marcina z prezentem.
— Teraz nie, babciu. Ustawiam awatara.
— Zawsze tylko ciasto. Druga babcia daje prawdziwe prezenty.
To bolało bardziej, niż myślałam.
Spojrzałam na Weronikę. Czekałam na jedno słowo w mojej obronie.
Ona się tylko roześmiała.
— Mamo, dzieci lubią nowości. Ty jesteś babcią od rutyny.
Julia dodała: — Szkoda, iż babcia Jadzia nie mieszka z nami.
Spojrzałam na swoje ręce, popękane od pracy.
Spojrzałam na Jadwigę, świeżą, z tabletami w torebce.
Zdjęłam fartuch. Złożyłam go starannie.
— Weroniko, wychodzę.
— Jak to? A kto posprząta po imprezie?
— Może babcia od atrakcji pomoże.
Jadwiga się wzdrygnęła. — Zosiu, mam problemy z kręgosłupem…
— Nie przejmuj się. Nie będę cię prosić.
— Dzieci mają rację. Jestem nudna i surowa.
— Od jutra rezygnuję.
— Mamo, jak możesz?! Kto zrobi im śniadanie?
— Nie wiem. Może Jadwiga. Albo sprzedajcie jeden tablet.
Zamknęłam drzwi za sobą bez słowa.
