Przez dziewięć poranków czekał przy dystrybutorze numer 7. Za dziesiątym ktoś czekał na niego.
O 5:40 spod drzew wychodził mały, brązowy kundelek. Mijał wejście do sklepu, szedł prosto do dystrybutora numer 7 i siadał. Kasia, która pracowała na nocnej zmianie, dobrze znała ten rytuał. Przez dwa lata pies spotykał się tam z kierowcą czerwonej ciężarówki. Teraz ciężarówka przestała przyjeżdżać, a kundelek wciąż zjawiał się o tej samej porze. Dziewiątego ranka Kasia otworzyła nagrania z monitoringu. Pamiętała tylko imię kierowcy i wgniecenie na przednim zderzaku. Czy to wystarczy, żeby go odnaleźć?
Stacja przy drodze krajowej pod Sieradzem była dla pana Andrzeja pierwszym przystankiem o świcie. Tankował, brał kawę i bułkę z kiełbasą. Pewnego ranka zauważył, iż spod drzew obserwuje go mały, wychudzony pies. Oderwał kawałek bułki i położył go na ziemi. Kundelek podszedł po jedzenie dopiero wtedy, gdy Andrzej cofnął się o kilka kroków.
Z czasem pies zaczął podchodzić coraz bliżej. W końcu pozwolił się pogłaskać, a później sam trącał Andrzeja nosem w rękę. Kasia nazwała go Guzikiem. Gdy widziała przez szybę czerwoną ciężarówkę, wiedziała, iż za chwilę spod drzew wybiegnie jej najmniejszy stały bywalec.
Przez dwa lata dzielili się śniadaniem przy siódemce. Andrzej opowiadał czasem Guzikowi, ile kilometrów ma jeszcze przed sobą. Pies siadał przy jego bucie i zostawał tam, dopóki kierowca nie dopił kawy.
Ciężarówka przestała przyjeżdżać
Kiedy Andrzej skończył 67 lat, przeszedł na emeryturę. Wrócił do domu pod Białymstokiem. Po latach w trasie mógł wreszcie wypić poranną kawę przy własnym kuchennym stole.
Pod Sieradzem Guzik przez cały czas wychodził spod drzew około 5:40. Kasia widziała, jak siada przy dystrybutorze i odwraca głowę w stronę wjazdu za każdym razem, gdy z szosy dobiega warkot silnika. Następnego dnia pies wrócił. I kolejnego też.
Dziewiątego ranka Kasia zamieściła w internecie krótki film z monitoringu. Opisała czerwoną ciężarówkę z wgniecionym przednim zderzakiem. Napisała też, iż jeżeli ktoś zna kierowcę o imieniu Andrzej, powinien mu pokazać, kto wciąż czeka przy siódemce.
Nagranie krążyło po grupach kierowców. Po dwóch dniach ktoś rozpoznał ciężarówkę i zadzwonił do Andrzeja.
– On naprawdę przychodzi tam codziennie? – zapytał Andrzej, gdy wreszcie rozmawiał z Kasią.
– Codziennie. I za każdym razem patrzy na wjazd.
Andrzej wsiadł do swojego czerwonego pickupa. Z domu pod Białymstokiem miał do przejechania kilkaset kilometrów. Chciał zdążyć przed Guzikiem.
O 5:38 przy siódemce
Na nagraniu z następnego ranka widać, jak Andrzej klęka przy dystrybutorze. W dłoni trzyma kawałek bułki z kiełbasą. Jest 5:38.
Spod drzew wychodzi Guzik. Przez chwilę stoi nieruchomo, jakby próbował rozpoznać człowieka, którego od tylu dni wypatrywał. Potem rusza biegiem. Wpada prosto w ramiona Andrzeja i tak energicznie macha ogonem, iż kołysze mu się całe ciało. Bułka wypada kierowcy z ręki. Guzik choćby się za nią nie ogląda.
Chwilę przed szóstą Kasia zobaczyła przez szybę, jak czerwony pickup wyjeżdża ze stacji. Na siedzeniu pasażera, na rozłożonej kurtce Andrzeja, leżał zwinięty w kłębek Guzik.
Następnego ranka o 5:40 przy dystrybutorze numer 7 było pusto. Pod Białymstokiem Andrzej pił pierwszą kawę przy kuchennym stole. Guzik spał tuż przy jego bucie.
















