Czterdzieści lat przeżyliśmy pod jednym dachem, a ty w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle chcesz zmienić swoje życie?
Zofia siedziała w swoim ulubionym fotelu i patrzyła przez okno, próbując zapomnieć o minionych wydarzeniach dnia. Jeszcze parę godzin temu przygotowywała nerwowo kolację i czekała na Jana, który miał wrócić z ryb. Przyszedł, ale nie z rybami, tylko z wiadomościami, które od dawna chciał jej przekazać, ale brakowało mu odwagi.
Chcę się rozwieść i proszę, podejdź do tego ze zrozumieniem powiedział nagle Jan, unikając jej wzroku. Dzieci są już dorosłe, wszystko zrozumieją, wnuki mają to gdzieś, a my możemy po prostu spokojnie zakończyć tę historię.
Czterdzieści lat razem, a teraz chcesz wszystko przewrócić do góry nogami? nie rozumiała Zofia. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, a ja przeprowadzę się na działkę wyjaśnił Jan, najwyraźniej wszystko już przemyślał. Nie mamy co dzielić, potem i tak wszystko zostanie naszym córkom.
Jak ona ma na imię? zapytała Zofia zrezygnowana.
Jan się zarumienił, zaczął nerwowo zbierać swoje rzeczy i udawał, iż nie słyszał pytania. Ta reakcja rozwiała wszelkie wątpliwości Zofii z pewnością miał już inną. W młodości nie znała takich problemów i nigdy nie podejrzewała, iż na starość zostanie sama, a mąż odejdzie do innej.
Może jeszcze wszystko wróci do normy, będzie dobrze próbowały ją pocieszać córki, Anna i Izabela. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Nic już się nie zmieni, wzdychała Zofia. Nie ma sensu niczego szukać, będę żyła tak jak dotąd i cieszyła się waszym szczęściem.
Anna z Izabelą pojechały do ojca na działkę, żeby z nim poważnie porozmawiać. Wróciły smutne, ale prawdy matce nie wyjawiły. Od tamtej pory zmieniły narrację przekonywały Zofię, iż życie samej może być lepsze, nikt nie będzie wymagał opieki i odpowiedzialności za cudze potrzeby. Zofia rozumiała wszystko, ale nie wypytywała już córki, próbowała po prostu funkcjonować. Nie było to łatwe rodzina i znajomi ciągle pytali i wyrażali ciekawość.
Tyle lat razem, a na stare lata mąż uciekł do innej komentowały niezbyt delikatne sąsiadki. Jest młodsza czy może bogatsza od ciebie?
Zofia nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale sama coraz częściej zastanawiała się, kim jest rywalka. Chciała ją zobaczyć i z tej ciekawości pojechała na działkę, tłumacząc się chęcią zabrania przetworów z lata. Nie uprzedzała Jana, żeby mieć szansę spotkać tę kobietę i trafiła właśnie na nią.
Janie, czemu nie powiedziałeś, iż twoja była żona będzie tu wpadać? oburzyła się ekscentryczna kobieta z przesadnym makijażem. Myślałam, iż wszystko już ustaliliście, a ona nie ma tu czego szukać.
Naprawdę zamieniłeś mnie na to? spytała Zofia, patrząc na bezczelną kobietę.
Tak będziesz stała i pozwolisz tej się nade mną wyżywać? wrzeszczała nowa partnerka. Jestem tylko kilka lat młodsza, a wyglądam o wiele lepiej.
o ile ona w tym wieku naprawdę sądzi, iż krzykliwy wygląd to największa wartość powiedziała Zofia, próbując uchwycić zmieszany wzrok byłego męża.
W drodze na przystanek słyszała jeszcze okrzyki tej starszej Barbie i powstrzymywała łzy. Dopiero w domu dała upust emocjom i zadzwoniła do siostry, prosząc, by przyszła na herbatę.
Przestań parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówiłaś, nowa żona Jana ani nie jest ładna, ani zbyt rozgarnięta.
A może ona ma rację, a ja wyglądam jak babcia w swoim wieku? wątpiła Zofia.
Wyglądasz bardzo dobrze, jak na swoje lata mówiła szczerze Nina. Ja uważam, iż kobieta powinna być piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi się odpowiednio ubrać, a nie zakładać leopardowe legginsy czy mini. Kultura, styl, to się liczy.
Zofia patrzyła na siebie w lustrze i przyznawała, iż Nina miała rację. Była w dobrej kondycji, zdrowie dopisywało, ubierała się odpowiednio, a kosmetyki zawsze dostawała od córek. Nigdy nie była krzykliwa, nie chciała przypominać papugi, więc nie wyobrażała sobie, by zachowywała się tak, jak jej rywalka.
I dobrze kontynuowała Nina. Skoro jesteś wolna, możesz żyć po swojemu. Córki niezależne, możliwości rozwoju i kultury w naszym wieku są ogromne, nie pozwolę ci się poddać.
Nina dotrzymała słowa i zaczęła zabierać siostrę na teatry, spacery i koncerty. niedługo zebrało się towarzystwo równolatków. Wśród nich był choćby mężczyzna, który okazywał Zofii zainteresowanie, ale ona od razu ucinała takie zaloty i odmówiła dalszych spotkań.
Teraz biegasz po teatrach, masz nowych przyjaciół, może jeszcze wyjdziesz za mąż? zagaił Jan przy przypadkowym spotkaniu w sklepie.
Co, nie masz bliżej sklepu przy działce, czy nowa pani nie gotuje? złośliwie zapytała Zofia.
Po prostu zawsze tu robiłem zakupy, jestem przyzwyczajony, a w naszym wieku trudno zmieniać nawyki, odburknął Jan.
Zofia nie rozwijała tematu i pod pretekstem zajętości wróciła do domu. Jan chciał ją dogonić i powiedzieć, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był z żoną i dziećmi, potem zaczęła go fascynować energiczna Teresa, która wciągnęła go w wir nowych emocji.
Na początku życie z Teresą wydawało się ciekawe, ale okazało się, iż nie lubi ona domowych obowiązków, woli plotkować, obracać się wśród mężczyzn i spędzać czas na głośnych biesiadach.
Jan coraz częściej myślał o powrocie do domu, a po spotkaniu z Zofią to pragnienie się pogłębiło. Zofia nie robiła mu scen, nie kłóciła się, po prostu próbowała żyć godnie i z klasą. Nie myślał nawet, iż brakuje mu tego spokoju i domowego ciepła, które było tylko przy Zofii.
Znów kupiłeś morele, prosiłam o śliwki wściekała się Teresa, przeglądając zakupy. Ser za chudy, a majonezu w ogóle zapomniałeś.
Zakupy kiedyś robiła Zofia, albo razem, a ty wszystko przerzucasz na mnie nie wytrzymał Jan.
Przestań mnie porównywać do swojej byłej krzyknęła Teresa. Powiedz, iż żałujesz, iż mnie wybrałeś.
Jan rzeczywiście żałował, ale wiedział, iż nie ma sensu o tym mówić. Zofia niczego nie wybierała, nie knuła, tylko została sobą, a Jan beznadziejnie żałował i marzył o jej przebaczeniu.
Jednak wiedział, iż nigdy mu już nie zaufa i nie przyjmie z powrotem. Kilka razy chciał zadzwonić, a po kolejnej kłótni po raz pierwszy odważył się przyjść pod drzwi dawnego mieszkania.
Przyszedłeś zabrać jakieś rzeczy? zapytała Zofia, nie wpuszczając go do środka.
Chciałem porozmawiać, masz chwilę? wymamrotał Jan, czując zapach jej śliwkowego placka.
Nie mam czasu, możliwości ani ochoty powiedziała spokojnie. Weź, co potrzebujesz, ja czekam na gości.
Nie było co zabierać, do powiedzenia miał wiele, ale słowa nie chciały się złożyć. Wrócił na działkę i zaczął sobie robić kolację, bo Teresa znów biegała po wsi. Wróciła rozbawiona, Jan podjął decyzję dał jej czas na wyprowadzkę.
Po awanturze chciał zadzwonić do Zofii i wszystko opowiedzieć, potem się rozmyślił i uspokoił. Zbyt dobrze ją znał, by mieć nadzieję na zapomnienie i przebaczenie.
Może kiedyś przyjdzie z pokutą, może porozmawiają. To trzeba zrobić, inaczej nie zazna spokoju. Liczył na przebaczenie, ale bez powrotu Zofia nigdy nie wybaczy zdrady i dobrze o tym wiedział, gdy zaczynał romans z Teresą.
Teraz miał życie na działce, a Zofia w warszawskim mieszkaniu, z córkami, wnukami, w teatrze. Dla byłego męża nie było już miejsca w tej układance.
