Przez 6 lat udawał zmarłą matkę, żeby brać zasiłki i odzyskać zabrany za długi dom

Nie mógł przeboleć straty domu

Irene miała 77 lat, gdy zmarła w 2003 roku. Jeszcze wcześniej przepisała należący do niej dom w Brooklynie na syna. Thomas nie regulował jednak związanych z nieruchomością zobowiązań i budynek ostatecznie został sprzedany na aukcji po przejęciu go przez wierzyciela. Utrata domu stała się jednym z głównych powodów późniejszej mistyfikacji. Zamiast pogodzić się ze stratą nieruchomości, Thomas zaczął postępować tak, jakby jego matka przez cały czas żyła. Przerobił jej akt zgonu, a następnie posługiwał się nazwiskiem Irene w dokumentach i postępowaniach dotyczących domu. W jej imieniu zakwestionował prawa nowych właścicieli, zarzucając im oszustwo związane z nieruchomością. Kobieta, która w rzeczywistości nie żyła od kilku lat, formalnie pojawiała się więc w kolejnych dokumentach jako osoba zdolna do podejmowania decyzji i prowadzenia sporu. Thomas nie działał sam. W procederze pomagał mu Mhilton Rimolo, znajomy, który według śledczych występował jako "siostrzeniec" Irene. Jego zadaniem było uwiarygodnianie historii o starszej kobiecie i wspieranie Thomasa podczas kontaktów z innymi osobami oraz instytucjami. Dzięki temu fikcyjna Irene miała nie tylko syna reprezentującego jej interesy, ale także kolejnego krewnego potwierdzającego, iż przez cały czas żyje.

Syn zaczął wyglądać jak matka

Oszustwo nie ograniczało się do podpisów i dokumentów. Kiedy obecność Irene była niezbędna, Thomas sam wcielał się w matkę. Zakładał damskie ubrania, blond perukę, robił makijaż i brał duże okulary, dbał o paznokcie i zmieniał sposób zachowania tak, aby przypominać starszą kobietę. W niektórych sytuacjach korzystał również z butli tlenowej, co miało tłumaczyć jej wygląd, słabszą kondycję i ograniczać konieczność dłuższej rozmowy. Najbardziej ryzykownym elementem mistyfikacji była wizyta w nowojorskim Department of Motor Vehicles (wydział komunikacji). W 2009 roku Thomas pojawił się tam przebrany za Irene, aby odnowić należące do niej prawo jazdy. Miał na sobie kobiece ubranie i blond perukę. Urzędowa fotografia miała dać mu dokument ze zdjęciem "matki", który można byłoby później wykorzystywać przy kolejnych formalnościach. Wizyta została jednak zarejestrowana przez monitoring. Na nagraniu nie było 77-letniej Irene, ale jej niemal pięćdziesięcioletni syn ucharakteryzowany na starszą kobietę. Thomas wciąż nie wiedział wtedy, iż działania prowadzone w imieniu matki zaczęły już wzbudzać podejrzenia osób zaangażowanych w spór o brooklyński dom. To właśnie nieruchomość, którą próbował odzyskać, miała doprowadzić śledczych do sprawdzenia, kim naprawdę jest kobieta występująca w dokumentach jako Irene Prusik.

Pieniądze przez cały czas trafiały na konto Irene

Podtrzymywanie fikcji miało konkretny wymiar finansowy. Po śmierci Irene jej syn przez cały czas korzystał ze świadczeń wypłacanych na nazwisko matki, w tym świadczeń Social Security oraz dopłat mieszkaniowych. Według prokuratury w ciągu kilku lat uzyskał w ten sposób ponad 115 tys. dolarów, czyli równowartość kilkuset tysięcy złotych. Im dłużej trwała mistyfikacja, tym więcej dokumentów pozostawało po działaniach prowadzonych w imieniu zmarłej kobiety. Podpisy, oświadczenia i kontakty z urzędami zaczęły wzbudzać podejrzenia osób uczestniczących w sporze o nieruchomość. Pojawiło się podstawowe pytanie: skoro Irene osobiście dochodzi swoich praw, dlaczego tak trudno potwierdzić jej aktualne dane i spotkać się z nią w normalnych okolicznościach?

Sprawdzenie informacji przyniosło prostą odpowiedź. Irene Prusik nie żyła od 2003 roku. Śledczy zaczęli więc analizować, kto przez ten czas występował w jej imieniu oraz jakie świadczenia i dokumenty zostały wykorzystane po jej śmierci.

Spotkanie z Irene

W 2009 roku funkcjonariusze przygotowali spotkanie, na którym miała pojawić się sama Irene. Thomas nie wiedział, iż osoby oczekujące na starszą kobietę znają już prawdę o jej śmierci. Przyszedł na miejsce, ponownie występując jako matka. Towarzyszył mu Mhilton Rimolo, przedstawiany jako jej krewny. Dla śledczych nie był to już pojedynczy przypadek podszywania się pod inną osobę. Zebrane materiały łączyły przebrania z dokumentami, świadczeniami oraz działaniami dotyczącymi nieruchomości. Thomas został zatrzymany i usłyszał zarzuty obejmujące m.in. kradzież, fałszerstwa i oszustwa związane z majątkiem. Rimolo również został oskarżony za udział w procederze.

Po zatrzymaniu sprawa gwałtownie zainteresowała media. Szczególną uwagę przyciągały nagrania pokazujące Thomasa występującego jako Irene, ale dla prokuratury znacznie ważniejsza była dokumentacja finansowa i majątkowa. To ona miała wykazać, iż przebieranie się za matkę nie było ekscentrycznym zachowaniem, ale elementem wieloletniego planu służącego do uzyskiwania pieniędzy i odzyskania domu. Thomas nie przyznał się do zarzutów. Utrzymywał, iż został niesprawiedliwie przedstawiony jako oszust, a część jego działań dotyczących nieruchomości miała służyć obronie rodzinnego majątku. O tym, czy wieloletnia mistyfikacja była świadomie zorganizowanym procederem, miała ostatecznie zdecydować ława przysięgłych.

Najważniejsze były nagrania

Proces Thomasa Prusika-Parkina odbył się wiosną 2012 roku w Brooklynie. Prokuratura przedstawiła dokumenty związane ze sporem o nieruchomość oraz nagrania i fotografie pokazujące oskarżonego w przebraniu. Wśród materiałów znalazł się zapis wizyty w urzędzie komunikacji, gdzie pojawił się ucharakteryzowany na Irene. Obrona próbowała podważać znaczenie tych materiałów, argumentując między innymi, iż same nagrania nie dowodzą wszystkich zarzucanych mu przestępstw. Thomas nie zaprzeczał, iż przebierał się za matkę, ale utrzymywał, iż jego działania były przedstawiane w niewłaściwy sposób. Podczas postępowania przekonywał, iż walczył przede wszystkim o rodzinny dom i nie uważał się za osobę, która świadomie wyrządziła komuś krzywdę. Ława przysięgłych nie podzieliła tej argumentacji. 3 maja 2012 roku, po naradzie trwającej mniej niż jeden dzień, uznała go za winnego m.in. kradzieży i oszustwa. Przed procesem Thomas spędził już około trzech lat w areszcie. Według amerykańskich mediów wcześniej odrzucił propozycję ugody, która mogła pozwolić mu wcześniej opuścić areszt. Po wyroku sytuacja wyglądała zupełnie inaczej – sąd miał już zdecydować nie o warunkach porozumienia, ale o długości kary za wieloletni proceder.

21 maja 2012 roku Thomas usłyszał wyrok od 13 lat i 8 miesięcy do 41 lat pozbawienia wolności. Taki przedział wynika z amerykańskiego systemu kar, w którym sąd może określić minimalny i maksymalny okres odbywania wyroku. Podczas rozprawy skazany przez cały czas przekonywał, iż nikogo nie skrzywdził i nie wykorzystywał pieniędzy w sposób, który – w jego ocenie – uzasadniał tak surowe potraktowanie. Mhilton Rimolo został osądzony wcześniej. Przyznał się do zarzutów związanych z kradzieżą i posługiwaniem się sfałszowanym dokumentem. W 2010 roku został skazany na trzy lata więzienia. Proces Thomasa zakończył sprawę, która zaczęła się od konfliktu o brooklyński dom, a doprowadziła do ujawnienia jednej z najbardziej nietypowych mistyfikacji. Najbardziej widowiskowym elementem pozostawały peruka, kobiece ubrania i butla tlenowa, ale wyrok dotyczył przede wszystkim wieloletnich oszustw finansowych, fałszywych dokumentów i prób odzyskania nieruchomości przy wykorzystaniu tożsamości osoby, która od lat nie żyła.

Źródła:

https://abcnews.com/blogs/headlines/2012/04/n-y-jury-to-see-video-of-man-posing-as-dead-mom

https://www.cbsnews.com/news/thomas-prusik-parkin-ny-man-who-dressed-as-dead-mom-to-collect-her-checks-convicted-of-larceny/

https://www.illawarramercury.com.au/story/617886/thomas-parkin-dressed-as-dead-mother-to-claim-benefits/

https://www.nine.com.au/world-news/fraudster-dressed-up-as-dead-mother-police-20090618-p5rvjd.html

https://nymag.com/tags/thomas-prusik-parkin/

https://www.theaustralian.com.au/news/latest-news/man-jailed-for-dressing-as-dead-mum-in-scam/news-story/0a701376824b1e6334c3a7953ebbc1bc

https://www.bbc.com/mundo/cultura_sociedad/2009/06/090618_prusik_acusaciones_ra