Przeszłam na emeryturę i poczułam się nieodwracalnie samotna. Dopiero na starość zrozumiałam, jak źle przeżyłam własne życie.
Wiele kobiet uważa, iż samotność to najgorsza rzecz na świecie. Że szczęście to własna rodzina, gromada dzieci, codzienne troski i zmartwienia. Nigdy się z tym nie zgadzałam. Całe życie myślałam tylko o sobie. Nikt nigdy niczego ode mnie nie wymagał, nie było żadnych zobowiązań, żadnych rodzinnych gier i kompromisów.
Po studiach dostałam pracę w dużym biurze podróży w Warszawie, zajmującym się turystyką zagraniczną. Pracowałam również jako modelka w renomowanej agencji. Udało mi się zarobić sporo pieniędzy. Otaczały mnie przyjaciółki, które również osiągnęły sukces i dobrze zarabiały.
Wydawało mi się, iż jestem kobietą spełnioną zwiedziłam cały świat, żyłam ponadprzeciętnie. W moim życiu pojawiali się różni mężczyźni, z którymi przez chwilę czułam się dobrze, ale gdy przestawali mnie interesować, bez żalu z nimi zrywałam. Nigdy nie myślałam o dzieciach. Czy miałabym poświęcać im mój wolny czas? Czy miałam przemienić się ze wspaniałej, zadbanej kobiety w jedną z tych matek, które martwią się o każdy drobiazg związany z dzieckiem? Przerażała mnie odpowiedzialność, unikałam zobowiązań.
Czas minął błyskawicznie. Teraz jestem emerytką. Czuję się całkowicie sama. Nigdy nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci. Dopiero teraz, kiedy zrobiło się późno, żałuję, iż nie zdecydowałam się na potomstwo. Najpierw nie miałam ochoty, potem czasu, a później było już za późno, by o tym myśleć. Nie czułam, żeby macierzyństwo było czymś, co mogłoby mnie uszczęśliwić.
Patrzę na moją siostrę, Zofię, która ma dwójkę dzieci i trójkę wnuków. Byłam zarozumiała i nie słuchałam nikogo. Teraz desperacko pragnę zmienić swoje życie: pogodzić się z rodziną, spędzać czas z siostrzeńcami i bratankami, może choćby poznać samotnego mężczyznę, z którym na nowo poczułabym się częścią rodziny. Może jeszcze jest dla mnie jakaś szansa?
