Przestałam odzywać się do męża po jego żenującym wystąpieniu na moich urodzinach i po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach strach – No to co, wznosimy toast za naszą solenizantkę! Czterdzieści pięć lat – kobieta znów jak malina, choć w naszym przypadku to raczej suszona śliwka, ale na trawienie równie dobra! – głos Olka rozniósł się echem po całej sali restauracyjnej, zagłuszając choćby muzykę. Goście przy długim stole zamarli. Niektórzy nerwowo zachichotali, próbując rozładować napięcie, inni wbili wzrok w sałatkę, udając, iż akurat szukają w niej oliwki. Ela, siedząca na honorowym miejscu w swoim nowym granatowym kostiumie, który wybierała przez dwa tygodnie, poczuła jak odpływa jej krew z twarzy. Uśmiech, przyklejony od początku wieczoru, zamienił się w bolesny grymas… Po wybryku męża na urodzinach przestałam z nim rozmawiać. Nigdy wcześniej nie widziałam w jego oczach takiego strachu.