Przenikliwy dzwonek rozdzwonił się po całym mieszkaniu.
Ludwika zdjęła fartuch i otarła ręce.
Podeszła do drzwi i otworzyła.
Na progu stała córka z młodym mężczyzną.
Wpuściła ich do środka bez słowa.
— Cześć mamo — córka cmoknęła ją w policzek.
— Poznajcie się, to Władek. od dzisiaj będzie z nami mieszkać.
— Witam — mruknął młody człowiek.
— A to moja mama, ciocia Ludwika — dodała Ela.
— Ludmiła Władysławowna — poprawiła córkę.
— Mamo, co mamy na obiad?
— Grochówkę i parówki.
— Ja nie jem grochówki — odparł chłopak.
Zdjął buty i poszedł do pokoju.
— No co ty, mamo, Władek nie je grochu — Ela zrobiła wielkie oczy.
Chłopak rozsiadł się na kanapie, rzucił plecak na podłogę.
— To adekwatnie mój pokój — zauważyła Ludmiła spokojnie.
— Władek, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać — zawołała Elżunia.
— A mnie tu się podoba — burknął, wstając niechętnie.
— Mamo, wymyśl coś, czym nakarmisz Władka.
— Nie wiem, zostało pół paczki parówek — wzruszyła ramionami Ludwika.
— Styknie, z musztardą, keczupem i chlebem.
— No świetnie — mruknęła Ludwika i poszła do kuchni.
Kiedyś przynosiła koty i szczeniaki, teraz przyprowadziła męża.
Nałożyła sobie grochówki, dodała dwie podsmażone parówki.
Sięgnęła po sałatkę i zaczęła jeść.
— Mamo, czemu jesz sama? — weszła Ela.
— Bo wracam z pracy i jestem głodna.
— Kto chce jeść, niech sam sobie nakłada albo gotuje.
— I jeszcze jedno — dlaczego Władek ma z nami mieszkać?
— Bo to mój mąż.
Ludwika o mało się nie zakrztusiła.
— Jaki mąż?
— Taki. Jestem dorosła i sama decyduję. Mam dziewiętnaście lat.
— choćby mnie nie zaprosiliście na wesele.
— Nie było wesela, tylko ślub cywilny.
— Gratuluję. Czemu bez wesela?
— Jak masz pieniądze, dawaj, znajdziemy na co wydać.
— A czemu akurat u nas mieszkacie?
— Bo u nich jest kawalerka, mieszkają tam we czwórkę.
— Wynajem nie wchodził w grę?
— Po co, skoro jest mój pokój — zdziwiła się Elżunia.
— Rozumiem.
— To dasz nam coś zjeść?
— Garnek stoi na kuchni, parówki na patelni. Nakładajcie sami.
— Mamo, ty nie rozumiesz, masz teraz ZIĘCIA.
— I co, mam tańczyć krakowiaka z radości?
— Jesteś zmęczona tymi rytuałami — dodała ironicznie Ludwika. — Macie ręce, poradzicie sobie.
— Dlatego jesteś sama!
Ela trzasnęła drzwiami i wyszła.
Ludwika zjadła spokojnie, pozmywała, przetarła stół.
Przebrała się, wzięła torbę i pojechała na siłownię.
Była wolną kobietą, chodziła na basen i trening kilka razy w tygodniu.
Około dziesiątej wróciła do domu.
W kuchni czekało ją pobojowisko.
Pokrywka od grochówki zniknęła, zupa zaschła i popękała.
Opakowanie po parówkach leżało na stole, obok zeschły chleb bez worka.
Patelnię zniszczono widelcem, zlew pełen brudnych naczyń.
Na podłodze lśniła słodka kałuża.
W powietrzu wisiał zapach papierosów.
— To nowość. Ela nigdy czegoś takiego nie robiła.
Ludwika otworzyła drzwi do pokoju córki.
Młodzi pili wino i palili.
— Ela, posprzątaj kuchnię. Jutro kupisz nową patelnię.
Wyszła, nie zamykając drzwi.
Ela zerwała się i pobiegła za matką.
— Dlaczego my mamy sprzątać?
— Skąd mam wziąć pieniądze na patelnię? Nie pracuję, studiuję.
— Żal ci jakiejś patelni?
— Znasz zasady tego domu — odpowiedziała spokojnie Ludwika.
— Zjadłeś — posprzątaj. Zepsułeś — kup nowe.
— Każdy sprząta po sobie. I tak, żal mi patelni.
— Po prostu nie chcesz, żebyśmy tu mieszkali.
— Nie — odparła spokojnie matka.
Nie miała ochoty na kłótnię.
Ela nigdy wcześniej tak się nie zachowywała.
— Ale ja mam tu swoją część.
— Mieszkanie jest tylko moje. Zarobiłam na nie, kupiłam.
— Ty jesteś tylko zameldowana.
— Nie rozwiązuj swoich problemów kosztem innych.
— jeżeli chcecie tu mieszkać, trzymajcie się zasad — tłumaczyła spokojnie.
— Całe życie żyłam pod twoimi rządami! — wrzasnęła Ela.
— Wyszłam za mąż, nie masz prawa mi rozkazywać.
— Ty swoje przeżyłaś, powinnaś nam odstąpić mieszkanie.
— Odstąpię wam cały…
Ludwika spojrzała na córkę i umilkła.
Czuła, iż to nie koniec tej historii.
Dalszy ciąg nastąpi.

















