Przenikliwy dzwonek obwieścił, iż ktoś stoi pod drzwiami. Ludwika zdjęła fartuch, otarła ręce i podeszła otworzyć. Na progu stała córka z młodym mężczyzną

twojacena.pl 1 tydzień temu

Przenikliwy dzwonek rozdzwonił się po całym mieszkaniu.

Ludwika zdjęła fartuch i otarła ręce.

Podeszła do drzwi i otworzyła.

Na progu stała córka z młodym mężczyzną.

Wpuściła ich do środka bez słowa.

— Cześć mamo — córka cmoknęła ją w policzek.

— Poznajcie się, to Władek. od dzisiaj będzie z nami mieszkać.

— Witam — mruknął młody człowiek.

— A to moja mama, ciocia Ludwika — dodała Ela.

— Ludmiła Władysławowna — poprawiła córkę.

— Mamo, co mamy na obiad?

— Grochówkę i parówki.

— Ja nie jem grochówki — odparł chłopak.

Zdjął buty i poszedł do pokoju.

— No co ty, mamo, Władek nie je grochu — Ela zrobiła wielkie oczy.

Chłopak rozsiadł się na kanapie, rzucił plecak na podłogę.

— To adekwatnie mój pokój — zauważyła Ludmiła spokojnie.

— Władek, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać — zawołała Elżunia.

— A mnie tu się podoba — burknął, wstając niechętnie.

— Mamo, wymyśl coś, czym nakarmisz Władka.

— Nie wiem, zostało pół paczki parówek — wzruszyła ramionami Ludwika.

— Styknie, z musztardą, keczupem i chlebem.

— No świetnie — mruknęła Ludwika i poszła do kuchni.

Kiedyś przynosiła koty i szczeniaki, teraz przyprowadziła męża.

Nałożyła sobie grochówki, dodała dwie podsmażone parówki.

Sięgnęła po sałatkę i zaczęła jeść.

— Mamo, czemu jesz sama? — weszła Ela.

— Bo wracam z pracy i jestem głodna.

— Kto chce jeść, niech sam sobie nakłada albo gotuje.

— I jeszcze jedno — dlaczego Władek ma z nami mieszkać?

— Bo to mój mąż.

Ludwika o mało się nie zakrztusiła.

— Jaki mąż?

— Taki. Jestem dorosła i sama decyduję. Mam dziewiętnaście lat.

— choćby mnie nie zaprosiliście na wesele.

— Nie było wesela, tylko ślub cywilny.

— Gratuluję. Czemu bez wesela?

— Jak masz pieniądze, dawaj, znajdziemy na co wydać.

— A czemu akurat u nas mieszkacie?

— Bo u nich jest kawalerka, mieszkają tam we czwórkę.

— Wynajem nie wchodził w grę?

— Po co, skoro jest mój pokój — zdziwiła się Elżunia.

— Rozumiem.

— To dasz nam coś zjeść?

— Garnek stoi na kuchni, parówki na patelni. Nakładajcie sami.

— Mamo, ty nie rozumiesz, masz teraz ZIĘCIA.

— I co, mam tańczyć krakowiaka z radości?

— Jesteś zmęczona tymi rytuałami — dodała ironicznie Ludwika. — Macie ręce, poradzicie sobie.

— Dlatego jesteś sama!

Ela trzasnęła drzwiami i wyszła.

Ludwika zjadła spokojnie, pozmywała, przetarła stół.

Przebrała się, wzięła torbę i pojechała na siłownię.

Była wolną kobietą, chodziła na basen i trening kilka razy w tygodniu.

Około dziesiątej wróciła do domu.

W kuchni czekało ją pobojowisko.

Pokrywka od grochówki zniknęła, zupa zaschła i popękała.

Opakowanie po parówkach leżało na stole, obok zeschły chleb bez worka.

Patelnię zniszczono widelcem, zlew pełen brudnych naczyń.

Na podłodze lśniła słodka kałuża.

W powietrzu wisiał zapach papierosów.

— To nowość. Ela nigdy czegoś takiego nie robiła.

Ludwika otworzyła drzwi do pokoju córki.

Młodzi pili wino i palili.

— Ela, posprzątaj kuchnię. Jutro kupisz nową patelnię.

Wyszła, nie zamykając drzwi.

Ela zerwała się i pobiegła za matką.

— Dlaczego my mamy sprzątać?

— Skąd mam wziąć pieniądze na patelnię? Nie pracuję, studiuję.

— Żal ci jakiejś patelni?

— Znasz zasady tego domu — odpowiedziała spokojnie Ludwika.

— Zjadłeś — posprzątaj. Zepsułeś — kup nowe.

— Każdy sprząta po sobie. I tak, żal mi patelni.

— Po prostu nie chcesz, żebyśmy tu mieszkali.

— Nie — odparła spokojnie matka.

Nie miała ochoty na kłótnię.

Ela nigdy wcześniej tak się nie zachowywała.

— Ale ja mam tu swoją część.

— Mieszkanie jest tylko moje. Zarobiłam na nie, kupiłam.

— Ty jesteś tylko zameldowana.

— Nie rozwiązuj swoich problemów kosztem innych.

— jeżeli chcecie tu mieszkać, trzymajcie się zasad — tłumaczyła spokojnie.

— Całe życie żyłam pod twoimi rządami! — wrzasnęła Ela.

— Wyszłam za mąż, nie masz prawa mi rozkazywać.

— Ty swoje przeżyłaś, powinnaś nam odstąpić mieszkanie.

— Odstąpię wam cały…

Ludwika spojrzała na córkę i umilkła.

Czuła, iż to nie koniec tej historii.

Dalszy ciąg nastąpi.

Idź do oryginalnego materiału