Przed drzwiami stała dziewczyna w wytartych dżinsach.
Miała spraną koszulkę i znoszone adidasy.
W rękach trzymała niewielką torbę.
Jasne włosy związała w prosty kucyk.
Na twarzy żadnego makijażu.
Tylko oczy miała niezwykłe, ogromne, jasnoniebieskie.
Żaneta zmierzyła ją wzrokiem i skinęła głową.
– Wejdź!
– Oszczędzamy prąd, wodę, jasne? Czysto, bez gości. Są pytania?
Dziewczyna uśmiechnęła się.
– Tak, dobrze.
„Spolegliwa” – pomyślała Żaneta. – „Rzadkość w dzisiejszych czasach.”
Od razu było widać, iż przyjechała ze wsi.
Dziewczyna nazywała się Elżbieta.
Jej rodzina miała gospodarstwo, a ona przyjechała studiować weterynarię.
– No pewnie, będziesz leczyć świnie – podsumowała Żaneta.
Elżbieta się nie obraziła.
– I świnie, i krowy, i konie. Kotki też, pieski też. Wszystkie choruję.
– Ludzi nie ma komu leczyć, a świnie proszę bardzo – oburzyła się Żaneta.
Lokatorka robiła dobre wrażenie.
Skromna, cicha, posłuszna, schludna.
Gotowała, a jeszcze i gospodynię częstowała.
Szczególnie udawały się jej naleśniki, cienkie jak bibułka, z dziurkami.
Żaneta sama po nie sięgała.
Zaprzyjaźniły się nawet, piły razem herbatę wieczorami.
Wszystko układałoby się dobrze, gdyby nie powrót syna.
Michał wrócił z kontraktu na północy.
Krzepki, przystojny, „cały ojciec” – wzdychała matka.
Nazywała go po francusku „Miszą”.
On wzdrygał się, ale znosił.
– No przecież to mama.
Wychowywała go samotnie, traktowała jak własność.
Kiedy zobaczyła, iż syn rozmawia z Elżbietą w kuchni, oniemiała.
Jadł jej naleśniki z apetytem.
I patrzył na nią innym wzrokiem.
Żaneta poczuła, iż siwieje na miejscu.
„Mój syn nie ma gustu” – pomyślała z przerażeniem.
Od tamtej chwili wszystko u lokatorki stało się złe.
Podłogi myła nie tak, mówiła nie tak, choćby naleśniki smakowały inaczej.
Najbardziej bolał ją wzrok syna skierowany na „bladą sierotę z obory”.
– Na mnie nigdy tak nie patrzył! – szlochała w poduszkę.
Zadzwoniła do przyjaciółki, Irmy Witkowskiej.
– Żmiję na piersi ogrzałam!
– Oj, Żanetko, może cię zaczarowała? – podsunęła Irma.
Te słowa podlały ogień.
Żaneta nie wierzyła w czary, nazywała to barbarzyństwem.
Ale sama myśl o utracie syna doprowadzała ją do szału.
Dniami rozmyślała, jak odciągnąć go od „wieśniaczki”.
Wyrzucić dziewczynę na bruk się nie odważyła – mogłaby stracić twarz w oczach syna.
– Trzeba sprytniej. Trzeba ją ośmieszyć.
Elżbieta smażyła naleśniki, jakby nic się nie działo.
Tylko raz zapytała:
– Żaneto Ignacowo, czy pani jest chora? Wygląda pani na smutną.
– Wszystko w porządku! – burknęła Żaneta i zamknęła się w pokoju.
Myślała choćby o podtruciu dziewczyny.
Przeżegnała się z przerażenia własną myślą.
A potem Michał wrócił z pierścionkiem i kwiatami.
Oświadczył się Elżbiecie.
Żaneta całkiem straciła kontrolę.
– choćby matki się nie wstydził! Nic mnie nie szanuje!
Płakała całą noc.
Podeszła do okna, odwróciła się i zobaczyła kolczyki z szmaragdami na stoliku.
Rodzinna pamiątka, po matce, po babce.
Pamiętała, jak Elżbieta zachwycała się ich blaskiem.
– Pokażę ci ja – wysyczała, zawijając kolczyki w chusteczkę.
Wsunęła je do torebki, sama nie wiedząc, co dalej zrobi.
Rano obudziła się zdecydowana.
Tego dnia miała wyrzucić dziewczynę na zawsze.
Przy śniadaniu zagadnęła syna słodkim głosem.
– Misiek, nie zabrałeś moich kolczyków z szmaragdami? Nie mogę ich znaleźć.
– Mamo, na co mi one? Wyglądam jak panna piękność?
Żaneta zwróciła się do Elżbiety z uśmieszkiem.
– A ty ich nie widziałaś?
Elżbieta zbladła.
– Ja nic nie wzięłam – wyszeptała, dławiąc łzy.
– To ona! Wysłała je rodzinie na wieś!
– Moja rodzina nie jest biedna. Nigdy niczego nie brałam. Dlaczego pani tak mówi?
– Oddaj kolczyki i wynoś się stąd!
– Nie mam nic pani. Może pani wezwać policję.
– Jaki z nich pożytek, dawno już są u twoich!
Michał próbował ją uspokoić.
– Mamo, co ty mówisz? Liza nie mogła tego zrobić. Pewnie sama je gdzieś odłożyłaś.
Szukali po całym mieszkaniu.
Aż Michał zahaczył torbę matki i wypadła z niej chusteczka.
W środku błysnęły szmaragdy.
Zamarł, trzymając je w dłoniach.
– Jak mogłaś, mamo?
– Pomyliłam się, synku, zapomniałam! – próbowała lawirować.
– Widziałem wszystko. Byłaś odrażająca. Wyprowadzamy się z Lizą.
– Zaczekaj, jeszcze się w niej rozczarujesz! – krzyczała przez łzy.
Michał wziął Elżbietę za rękę i wyszli.
Wynajęli mieszkanie, pobrali się, byli szczęśliwi.
Pewnego dnia zadzwoniła Irmą.
– Misiu, mama w szpitalu. Zawał. Płacze, chce cię zobaczyć.
Elżbieta zaczęła się pakować.
Zrobiła parowe kotleciki, ugotowała rosół z kluskami, kupiła owoce po drodze.
Michał nie poszedł, zasłonił się pracą.
Kiedy Elżbieta stanęła przed drzwiami, Żaneta zapłakała.
Czekała na syna, nie na nią.
Łzy płynęły, bo przyszła ta, którą skrzywdziła.
Czasem żal przychodzi tam, gdzie go nie czekamy.
