Tak to przecież mama
Jaki zaległy przelew? Coś pomyliliście, nie mamy żadnych kredytów… Tak, Kowalscy, tak, nasz adres, ale… Ile? To niemożliwe. Na kogo został wzięty ten kredyt? dziwiła się Marta.
Na Tomasza Marka Kowalskiego odpowiedziano jej.
Tak, to mój mąż, ale jak to możliwe? I po co? kobieta była wyraźnie skołowana.
Przykro mi, głos w słuchawce złagodniał, ale zasady są dla wszystkich te same: termin minął, dziś przypomnienie, potem będą inne kroki.
Nie pamiętam, jak znalazłem się w salonie i jak usiadłem przed komputerem: szok po tej wiadomości sprawił, iż wszystko robiłem automatycznie. Musiałem jednak sam spróbować dowiedzieć się, skąd w ogóle ten dług.
Nigdy nie widziałem u Tomka karty kredytowej, więc pieniądze nie były pewnie wydane na rodzinę. Co tu się dzieje? O pracy zupełnie zapomniałem, bo w głowie kłębiły się myśli tylko o tej dziwnej rozmowie. Marta nie mogła się już doczekać, aż Tomek wróci do domu:
Dla kogo te pieniądze? Kto cię namówił na kredyt?!
Nie zdążyłem, i tak zadzwonili mruknął z rozdrażnieniem mąż. Gdy zdał sobie sprawę, iż się wygadał, podniósł głos na żonę: Na mamę! Prosiła o pomoc, sama mieszka…
I po co jej taka kasa? My za mniej żyjemy, choć oboje pracujemy!
Na wakacje, jasne?
Gdzie się wybiera? Do Emiratów Arabskich czy na Seszele?
Mama mnie sama wychowywała, ma prawo. A po tobie się tego nie spodziewałem…
Naburmuszony, Tomek wszedł do pokoju, teatralnie opadł na fotel i odwrócił się do ściany. Tak zachowywał się zawsze, gdy chciał wywrzeć presję zabawa w obrażone dziecko. Tyle iż teraz ten teatrzyk nie przyniósł efektu.
Marta po prostu nie podjęła rozmowy. Wtrącania się teściowej do ich życia rodzinnego miała już więcej niż dość. Zofia Kowalska uwielbiała żądać i stawiać warunki. Zaczęła jeszcze od pierwszego spotkania z synową. Na widok kolczyków w uszach Marty zachwyciła się, zapytała, czy kamienie prawdziwe czy to tylko sztuczna biżuteria.
Gdy dowiedziała się, iż Marta nie nosi podróbek, od razu jęknęła:
I po co takie pieniądze wydawać? Lepiej byłoby do domu coś kupić pożytecznego…
To prezent odpowiedziała wtedy zaskoczona Marta.
A, no to co innego natychmiast się uspokoiła przyszła teściowa.
Tydzień później Tomek poprosił Martę, żeby już więcej kolczyków do mamy nie zakładała. Bo mamusia aż się popłakała, iż takich nie ma, a syn nie może jej takich kupić.
Wtedy już coś we mnie się tknęło takie zachowanie wydało mi się dziwne. Ale zakochana Marta odsunęła od siebie złe myśli. Potem był ślub. Zofia Kowalska wyglądała olśniewająco: stylowa sukienka, drogi prezent. Dopiero miesiąc później żona dowiedziała się przypadkiem, iż wszystko załatwił i opłacił Tomek. W innym wypadku mama odmówiłaby przyjścia na własny ślub syna.
A potem się zaczęło: raz mama potrzebuje nowego telewizora jak sąsiadka, to suszarki do włosów, bo siostra ma taką lepszą, to fryzjera trzeba opłacić, zabieg jakiś… I wszystko na już, na gwałt. A jak nie, to Zofia zaczynała płakać, narzekać na zdrowie. Tomek nie znosił łez mamy i biegł spełnić każdą zachciankę:
Przecież to mama… Jak można jej odmówić?
Tyle iż on teraz miał też swoją rodzinę. I pieniędzy wiecznie brakowało nam na podstawowe potrzeby. Oboje pracowaliśmy przecież dobrze zarabiając, a ciągle czegoś nie starczało. Na wszystkie moje pytania Tomek tylko rozkładał ręce:
Widzisz, Marto, ty chyba jeszcze nie umiesz gospodarować domowymi finansami. Od mojej mamy powinnaś się nauczyć…
Ale ja nie chciałam iść w ślady Zofii Kowalskiej. Od początku nasze relacje były trudne, zbyt dobrze znałam ten typ kobiety i wolałam trzymać się z daleka.
Aż przyszedł ten moment: mama zażądała pieniędzy na wczasy. Kwota, którą Tomek wziął dla niej na kredyt, powaliła mnie na kolana. Za te pieniądze moglibyśmy spłacić co najmniej trzy raty kredytu na mieszkanie i jeszcze wyposażyć się w nowoczesne meble czy sprzęt AGD a resztę wydać w najlepszej restauracji w Warszawie na uroczystość domową.
Wyglądało na to, iż Tomek nie zamierza zmieniać priorytetów: mama zawsze i wszystko. Może choćby bym się pogodziła z tym przecież to mama, sama dla swojej zrobiłabym wiele ale tak, by nie powiedzieć choćby słowa… A gdyby wydarzyło się coś złego? Kto dźwignąłby ten kredyt? Oczywiście ja, bo Zofia jak zwykle umyłaby ręce.
Zrozumiałem, iż pora na poważną rozmowę z mężem. Musi zdecydować, co dla niego ważniejsze. Albo niech chociaż powie mamie, żeby ograniczyła wymagania. Ale nic z tego, Tomek stracił cierpliwość i oskarżył mnie o bezduszność:
Przecież już spłaciłem tamten dług, wszystko oddam! Mama nie chce tanich pensjonatów, musi być na poziomie! Ona mi życie dała, wszystko dla mnie robiła! A ja nie mogę jej zapewnić odpoczynku?
A to nie szkoda, iż jej widzimisię po prostu nas nie stać? Może jej to wytłumaczysz?
Lepiej tobie wytłumaczę mama to świętość…
Zrozumiałam: Tomek niczego w naszym życiu nie zamierza zmieniać. Zazdrości Zofii o syna widziałam codziennie: dzwoniła do niego, żebrała, by Iśka przyjechał, bo tęskni, a on rzucał wszystko, jechał przez całą Warszawę bo mama prosi!
Po wczorajszej kłótni wyszliśmy do pracy bez słowa. Przed południem poczułam się fatalnie. Moje koleżanki nalegały, żebym pojechała do lekarza. Tam dowiedziałam się, iż jestem w ciąży. Tak chciałam się podzielić tą wiadomością z Tomkiem! Przecież to doskonały powód, żeby przeorganizować budżet.
Ale niestety tata nie ucieszył się wcale. Zaczął lamentować, iż nie tego się spodziewał. Błagał, bym nie rodziła dziecka, nalegał na usunięcie. A potem zadzwoniła teściowa. W przeciwieństwie do syna nie prosiła, tylko rozkazywała:
Nie, nie będę żadną babcią! Co ty sobie wymyśliłaś? Myślisz, iż dzieckiem Tomka przy sobie zatrzymasz? I tak odejdzie, nie dasz rady go utrzymać…
Dokąd niby pójdzie? Skąd ta pewność?
Znam swojego syna. Od dawna szuka sposobu, żeby się ciebie pozbyć. Słuchaj się go i zrób, jak mówi! Alimenty i tak zobaczysz, jak własne uszy…
Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Ocknęłam się w szpitalu.
Martusia, nareszcie się obudziłaś! usłyszałam znajomy głos. Otworzyłam oczy, zobaczyłam pielęgniarkę, sąsiadkę mojej teściowej.
O, pani Aniu, ledwo wydukałam, Nie wiedziałam, iż tu pracuje pani…
I obyś więcej tu nie trafiała mrugnęła do mnie, Myśleliśmy już, iż będzie decyzja: ty czy dziecko.
Co?!
Spokojnie, wszystko gra. Powiedz tylko, co takiego się stało, iż źle się poczułaś?
Gdy wysłuchała mojej historii, zmarszczyła brwi, a potem dała mi rady:
Daj spokój z tą rodziną. Tomka nie zmienisz, a jego mamusia będzie wszystkim zatruwać życie. Ona uważa, iż syn jej wszystko zawdzięcza. Zofia przez takie wymagania wykończyła własnego męża. Tomek jest cały w ojca matce nie podskoczy.
A jednak się ożenił…
Szczerze? Ciężko powiedzieć, jak do tego doszło. Tyle dziewczyn zwiewało, po pierwszej wizycie u Zofii! Wybieraj dobrze. A co Tomek o byciu ojcem sądzi?
Gdy usłyszała moją odpowiedź, mruknęła pod nosem kilka mocnych słów pod adresem syneczka mamusi. I może to był taki urok, bo wtedy podjęłam decyzję: dam sobie radę sama. A Tomek chyba sam już wybrał, nie zdając sobie z tego sprawy.
Pozew o rozwód złożyłam, jak tylko wróciłam do pracy. Tomek nie walczył o nasze małżeństwo. O ciąży też mu nie powiedziałam.
…. Minął rok od odzyskania wolności. Szłam z córką Eweliną przez skwer obok bloku.
A to ci niespodzianka usłyszałam jeszcze nie do końca zapomniany głos Czemu nie pozwalasz mi spotkać wnuczki?
Bo to nie jest pańska wnuczka, odpowiedziałam spokojnie. To dziecko, o którym z Tomkiem decydowaliście, nie urodziło się. Ewelinka jest tylko moja. A babcia już jest moja mama.
Jak ty…
Tak, właśnie. Chyba bardzo zależy pani na byciu babcią, skoro szuka pani kontaktu? To nie problem, proszę znaleźć synowi żonę, która to pani umożliwi.
Odeszłam z uśmiechem na ustach, nie słuchając przekleństw za plecami. Wiedziałam, iż zrobiłam, co należało zostawiając za sobą maminsynka i teściową, która nie znała umiaru. I nie żałuję ani jednej decyzji.
