Przebaczenie: Siła Odkupienia i Pojednania w Polskiej Kulturze

Przebaczenie

Olga Kowalska przyszła na świat w zamożnej rodzinie. Ojciec był szefem dużego przedsiębiorstwa, a matka, Aniela, zajmowała się domem, prasowała jej garnitury i przygotowywała tradycyjne ogórki kiszone. Mieszkali w małym miasteczku nad Wisłą. Po ukończeniu liceum Olga wyjechała do Krakowa, by studiować. Tam poznała Aleksandra Nowaka, wzięli ślub i wydawało się, iż ich życie układa się idealnie: własny dom, stabilna praca, wspólne marzenia. Jedynym cieniem w ich szczęściu była bezdzietność. Przeglądali kolejnych lekarzy, wyjeżdżali za granicę, ale każdy powtarzał to samo zdrowie w porządku, żadnych przyczyn medycznych.

Gdy kolejny test ciążowy pokazał kolejny negatywny wynik, Olga pękła w łzach. Ile to jeszcze potrwać? Czemu Bóg nie spełnia tego, o czym tak mocno marzymy? myślała. W sobotę, by wyrzucić myśli z głowy, wybrała się do parku. Słońce rozświetlało aleję, ptaki ćwierkały, a w sercu Olgi panował pusty echo.

Na ławce siedziała starsza kobieta, Stanisława, karmiąc gołębie ziarnkami słonecznika. Ptaki otoczyły ją głośnym chciwym skrzeczeniem. Olga podeszła, usiadła obok i nieśmiało sięgnęła po paczkę ziarenek. Wtedy poczuła, iż musi porozmawiać.

Nie mam dzieci wyznała Olgę, a Stanisława wysłuchała w milczeniu. Czy zdarzyło ci się kiedyś kogoś zranić i zapomnieć o tym?

Olga zamyśliła się i odpowiedziała, iż nie przypomina sobie takiego momentu. Czy jesteś pewna? Może w szkole

Wspomnienia szkolne od dawna nie odwiedzały Olgi. Była cichą, skromną uczennicą, nie wchodzącą w konflikty. Nagle serce zaczęło jej drżeć, gdy przypomniała jedną sytuację. W klasie była dziewczyna imieniem Bogna, wychowywana przez babcię, a rodzice nie radzili sobie w życiu. Bogna była nieśmiała, trzymała się na uboczu, określana w szkole jako błogosławiona. Była ofiarą szyderstw, ale milczała.

Bogna i Olga rozmawiały telefonicznie po lekcjach, wymieniając się wrażeniami z książek i filmów. Na co dzień Bogna nigdy nie podchodziła do Olgi, bo obiebały, iż nie zostaną wyśmiane za przyjaźń z błogosławioną. Pewnego dnia Bogna przybyła do szkoły w swetrze i spódnicy zamiast mundurka. W przerwie zsunął się jej zamek i przyspieszyła go szpilką. Chłopcy, widząc to, podślizgnęli się od tyłu, rozpinając szpilkę, i spódnica spadła na podłogę. Rozległ się chichot, a Olga stała, patrząc przerażona. Nie mogła podejść, bo ryzykowała własny żart.

Bogna podniosła spódnicę, pobiegła na przerwę i skoczyła do rzeki. Była późna jesień, woda lodowata, ale ona płynęła, aż straciła przytomność. Mężczyzna przechodzący w pobliżu wyciągnął ją, okrył kurtką i wezwał karetkę. Została przewieziona do szpitala, kilka dni spędziła w śpiączce, potem wyleczyli ją z zapalenia spowodowanego hipotermią. Do szpitala przychodziła jedynie babcia. Koledzy z klasy usłyszeli o wypadku, ale Olga zapomniała o wizycie.

Bogna nigdy nie wróciła do szkoły. Mówiono, iż doznała urazu psychicznego. Olga nigdy nie słyszała o niej ponownie. Teraz, wspominając tę jedyną sytuację, poczuła wstyd choć nie zraniła jej fizycznie, nie stała przy niej w potrzebie.

Olga chciała podzielić się tym ze Stanisławą, ale zauważyła, iż starsza pani zniknęła, a gołębie rozprzestrzeniły się po niebie. Zrozpaczona wróciła do domu i wpadła na pomysł: pojechać do rodzinnego miasteczka, Sandomierza, by odnaleźć ślady przeszłości. Rodzice już dawno zamieszkały w innym miejscu, a w Sandomierzu nie miała krewnych.

Następnego dnia wzięła wolny dzień, poinformowała Aleksandra, iż rodzice poprosili ją o wyjazd. Po przybyciu do Sandomierza zamieszkała w przytulnym pensjonacie, a później udała się pod adres, który kiedyś należał do Bogny. Dom wyglądał tak, jakby czas się zatrzymał. Po długim stukaniu w drzwi otworzyła babcia Bogny, zmarszczona, ale z ciepłym spojrzeniem.

Olga? Co cię tu sprowadza?

Dzień dobry. Szukam Bogny, czy jest w domu?

A gdzież ona miałaby nie być, w domu. Po co?

Muszę z nią porozmawiać. Proszę, przyprowadź ją.

Babcia skinęła głową i wpuściła Olgę do wnętrza. W pokoju Bogna siedziała przy oknie, rysując obraz. Odwróciła się, a Olga zobaczyła piękną, przekształconą kobietę, której włosy lśniły nowym blaskiem.

Bogna, cześć, to ja, Olga Kowalska. Pamiętasz mnie?

Oczywiście, Olgo. Czego ode mnie potrzebujesz?

Olga opowiedziała o swojej rozpaczy, o staruszce i o braku dzieci. Bogna spojrzała na nią i przemówiła:

Olgo, czekałam na ciebie w szpitalu przy rzece, dzień po twoim skoku. Codziennie myślałam o tobie, ale ty nie wspomniałaś o mnie. Nie czuję urazy, bo wiedziałam, iż inni by cię wyśmiali, ja byłam błogosławiona. ale w szpitalu było mi bardzo źle, duchowo rozbita, nie miałam nikogo oprócz babci i ciebie. Byłam zraniona, iż nie stanęłaś przy mnie, a kiedy lekarze powiedzieli, iż nie będę miała dzieci, życzyłam ci tego samego w gniewie. Myślałam, iż mnie zdradziłaś, iż jesteś obojętna. Nie wierzyłam, iż to się spełni

Olga upadła na kolana, łamiąc się w płaczach.

Bognko, wybacz mi, proszę. Było mi tak wstyd, iż nie podbiegłam, nie poszłam do szpitala. Byłam egoistką, myśląc tylko o sobie, i teraz płacę za to karę.

Bogna podniosła Olgę, jej twarz była łagodna.

Olgo, wybaczam ci. Rozumiem twoje myśli, ale nie trzymam urazy. Chcę pomóc, choć nie wiem jak.

Usiadły przy herbacie, popijały ciepły napar, a Olga obiecała dzwonić regularnie. Serce wypełniło się spokojem.

Trzy miesiące później Olga kupiła kolejny test ciążowy. Gdy pojawiły się dwie kreski, jej oczy napełniły się łzami radości. Natychmiast zadzwoniła do Bogny.

Jesteś w domu? zapytała drżącym głosem.

Bogna wykrzyknęła z zachwytu; w jej sercu zniknęła myśl, iż jest przyczyną bezdzietności Olgi.

Olga zadzwoniła też do Aleksandra i rodziców. Wszyscy cieszyli się nieopisanym szczęściem. Ciąża przebiegła lekko, a na świat przyszła piękna dziewczynka, Ania. Bogna zgodziła się zostać matką chrzestną, z euforią przyjmując tę nową rolę.

Tak jak wrzaskujący wiatr może odwrócić się przeciwko temu, kto go wypowiada, tak każde życzenie złośliwości może wrócić jak bumerang. Nie życzmy innym złego, żyjmy w pokoju i zgodzie w sercach.