Zofia Kazimierzowa nie spała całą noc.
Dzień ślubu syna miał być idealny.
Bankiet w najlepszej restauracji, muzyka, kwiaty, szampan.
Jej Romuś, jedyny syn, żenił się.
Z kim? Z prowincjuszką, jak sądziła.
— Ta Kasia tylko czeka na nasze mieszkanie — mówiła do męża.
Grzegorz Romanowicz machnął ręką.
— Daj im żyć, Zosiu.
Zofia nie dawała za wygraną.
Od miesięcy dzwoniła do znajomych, szukając dowodów.
— Synku, ona nie jest dla ciebie — powtarzała Romanowi.
— Mamo, kochamy się. To dobra kobieta.
— Patrz, jak się do ciebie lepi.
Roman tylko kręcił głową.
Zofia zadzwoniła do Leszka, kolegi syna z pracy.
— Co wiesz o tej Kasi?
— Kasia to złoto. Najlepszy fachowiec w firmie.
— Na pewno coś kryje.
— Ciesz się, iż syn ma taką narzeczoną.
Zofia nie uwierzyła ani słowu.
Wymyśliła plan — intercyzę.
— Chcecie ślubu? Podpiszecie papiery.
— Mieszkanie w Warszawie zostaje nasze.
Kasia spojrzała na nią spokojnie.
— Proszę, jeżeli to da wam spokój.
Zofia zmrużyła oczy.
„Cwaniara. Zgodziła się za szybko” — myślała.
Intercyzę podpisano bez sprzeciwu.
Zofia czuła dziwną niepewność, ale odpychała ją.
Przygotowania do ślubu pochłonęły ją całkowicie.
Chciała pokazać wszystkim, jaka jest wielkoduszna.
„Przygarnęliśmy ją, postawiliśmy na nogi” — powtarzała znajomym.
W dniu ślubu Zofia promieniała fałszywą radością.
Goście wstali, gdy młoda para wkroczyła do sali.
Zofia z mężem podeszli pierwsi.
Wręczyli grubą kopertę z pieniędzmi.
— Wszystko najwyższej jakości — szepnęła do męża.
Potem podeszli rodzice Kasi.
W ich rękach nic nie było widać.
Zofia nachyliła się do Grzegorza.
— Cóż można oczekiwać od wieśniaków?
Nagle ojciec Kasi, Andrzej Bogumiłowicz, wyjął małe pudełko.
Otworzył je przed wszystkimi.
W środku błysnęły klucze.
— Niech w waszym domu zawsze będzie ciepło — powiedział spokojnie.
— Oto klucze do mieszkania w centrum Warszawy. Wasze.
Sala wybuchła oklaskami.
Zofia zbielała jak obrus na stole.
Ręce jej drżały.
„Niemożliwe. Ci ludzie?” — pomyślała z przerażeniem.
Wstyd spłynął na nią jak lodowata woda.
Wstyd za kpiny, za podejrzenia, za intercyzę.
Wstyd, iż nigdy nie zapytała Kasi o nic ważnego.
Dowiedziała się wtedy prawdy.
Rodzice Kasi mieli dużą mleczarnię.
Kasia kierowała działem w poważnej firmie.
Była uczciwa, pracowita, mądrzejsza niż Zofia mogła przypuszczać.
Matka Kasi uśmiechała się skromnie przez cały wieczór.
Nie powiedziała ani słowa przechwałki.
Zofia poczuła się mała przy tej ciszy.
Grzegorz szepnął żonie do ucha.
— Widzisz teraz, kim naprawdę są?
Zofia nie odpowiedziała, tylko spuściła wzrok.
Chciała podejść do Kasi i przeprosić.
Nogi jej ciążyły, serce biło szybko.
— Kasia, ja… — zaczęła niezdarnie.
— Wszystko w porządku, mamo — odpowiedziała synowa.
To słowo „mamo” zabolało bardziej niż milczenie.
Zofia zrozumiała, iż stracić twarz było o krok.
Intercyza leżała teraz jak wstydliwy świadek jej pomyłki.
Postanowiła, iż następnego dnia ją zmieni.
Wiedziała, iż na przeprosiny nigdy nie jest za późno.
Ale lekcja kosztowała ją cały spokój tego wieczoru.
Czasem najskromniejsi dają najwięcej.
