Marzena poprawiła słuchawkę przy uchu, bo obie ręce miała zajęte — odliczała resztę starszej kobiecie, która kupowała lek na nadciśnienie i trzy batony na cukier.
— Marzenka, wpadnij po zmianie do Biedronki. Weź coś na obiad, dobry ser i parę piw. Tomek przyjeżdża, zostanie u nas na noc.
— Jakie piwo, Darek? Ja dziś do ósmej robię.
— No to po ósmej. Market działa do dwudziestej drugiej. Mój brat jedzie przez Łódź, zatrzyma się u nas tylko jedną noc.
Marzena zerknęła na kolejkę przy kasie. Wieczorny szturm klientów w aptece zawsze zmieniał się w prawdziwą próbę wytrzymałości. Krzyż bolał tak, iż miała ochotę położyć się na chłodnej podłodze za ladą. Na jedną nogę już prawie nie mogła stawać. Dwanaście godzin bez porządnej przerwy.
— Darek, ja ledwo stoję. choćby po chleb nie mam siły iść.
— No super — burknął mąż. — Rodzony brat jedzie w gości. Mamy go suchym makaronem karmić? Ja też pracuję, swoją drogą. Mam pilny projekt.
— To zamów coś na telefon, jak jesteś taki zajęty.
— Tam jest grubą dopłata za dowóz! Dobra, czekamy na ciebie.
W słuchawce zapiszczały krótkie sygnały. Marzena schowała telefon do kieszeni fartucha i wróciła do swojego zawodowego uśmiechu dla następnej klientki.
Z Darkiem byli po piętnastu latach małżeństwa. Kiedyś wydawało jej się, iż ich życie ma jakiś sensowny układ. Ale od paru lat mąż zadomowił się w czterech ścianach na stałe. Sam nazywał to dumnie "freelance". Czasem łapał drobne zlecenia — jakiś baner reklamowy, logo dla lokalnego warzywniaka, poprawki do ulotki. Zarobki były nieregularne i marne. Spał zwykle do południa, a wieczorem opowiadał o kryzysie twórczym i wypaleniu.
Rachunki od dawna ciągnęła Marzena. Apteka dawała stały dochód, choć praca zabierała jej ostatnie siły. Darek przyjął tę stabilność jako naturalny porządek rzeczy. Po co się starać, jeżeli żona płaci za wszystko na czas i w lodówce zawsze jest co jeść.
Jego młodszy brat Tomek zasługiwał na osobny akapit. Ciągle "szukał siebie", wpadał w długi i raz na rok objawiał się w życiu starszego brata z kolejnym genialnym planem. Pożyczał od Darka pieniądze — które Darek po cichu wyciągał z domowego budżetu — i znów znikał do następnego objawienia.
Po zmianie Marzena wyszła z apteki. Z nieba sypał drobny, zimny listopadowy deszcz. Do marketu nie poszła. Po prostu nie potrafiła się zmusić. Dotarła na przystanek, wsiadła w tramwaj i zamknęła oczy.
W domu czekał ją zapach smażonej cebuli zmieszany z nieznaną męską wodą kolońską. Zdjęła buty w przedpokoju. Z pokoju dudnił telewizor, co chwilę rozlegał się głośny męski śmiech. Tomek już przyjechał.
Darek wyjrzał z kuchni. Miał na sobie domową bluzę, włosy w nieładzie, na twarzy wyraz pełnego zadowolenia z życia. Gdy zobaczył żonę bez siatek, natychmiast się zachmurzył.
— A zakupy?
— Zostały w sklepie — odparła sucho, wieszając płaszcz na haczyku.
— Przecież cię prosiłem! Marzena, no jak tak można?
— Powiedziałam ci wyraźnie, iż nigdzie nie idę.
Przeszła koło niego do kuchni. W zlewie piętrzyła się góra naczyń. Patelnia z przypalonym tłuszczem, kilka talerzy, widelce, kubki.
— I czym teraz brata nakarmić? — Darek szedł za nią. — Wstyd przed człowiekiem!
— A wy cały dzień co jedliście?
— No pierogi ugotowaliśmy. Paczka leżała w zamrażarce. Ale już zjedliśmy wszystko.
Marzena otworzyła lodówkę. Na półce stał pusty garnek po żurku, który uwarzyła poprzedniej nocy na dwa dni.
— Jasne. Lodówka pusta — powiedziała. — Żurek też cały zjedliście?
— Z drogi człowiek przyjechał, apetyt dobry. Co w tym złego? — Darek skrzyżował ręce na piersi. — Dość już, nie zaczynaj. Brat jest zmęczony.
— Czyli dwóch dorosłych mężczyzn cały dzień siedziało w domu. Zjedli wszystko, co znaleźli. Zostawili po sobie górę naczyń. A teraz ja po dwunastogodzinnej zmianie mam iść na zakupy i wam gotować kolację?
— No czego się znowu nakręcasz — skrzywił się mąż. — Wieczny babski odruch: gości zobaczyła, to zaraz chora i nieszczęśliwa. To jest brak respektu dla rodziny.
Marzena oparła się ramieniem o framugę.
— Brak respektu, Darku, to siedzieć cały dzień w domu i czekać, aż żona po dwunastu godzinach za kasą przyniesie ci mięso dla twojego ukochanego braciszka.
— Ja dziś pracowałem! — podskoczył mąż.
— Naprawdę? I ile ten twój projekt przyniesie w tym miesiącu? Znowu tyle, iż choćby rachunków nie starczy pokryć?
Darek natychmiast poczerwieniał. Marzena wiedziała, iż trafiła w najboleśniejszy punkt. Zwykle starała się tego nie robić, ale teraz nie mogła się już zatrzymać.
— Nie wtrącaj się w moje finanse! Mam teraz trudny okres, szukam normalnych klientów. A ty tylko umiesz naciskać swoimi pretensjami. Już mnie wymęczyłaś tymi wyrzutami.
— Nie wyrzucam ci niczego. Chcę po pracy wrócić do czystego domu i spokojnie zjeść żurek, który sama ugotowałam.
— Dobra, koniec — Darek gwałtownie zmienił ton, podnosząc dłonie w geście pokoju. — Zamówimy pizzę. Nic się twojemu budżetowi nie stanie. A, Marzenko, tam w łazience leżą rzeczy Tomka.
Marzena natychmiast się wyprostowała.
— Jakie rzeczy?
— No, podróżne. Wypierz je szybko, dobrze? Jemu jutro po obiedzie dalej jechać, musi mieć czyste ciuchy. Tam są t-shirty, skarpety, jeansy.
Marzena bez słowa poszła do łazienki. Pstryknęła włącznik światła. Na pralce leżała góra zużytej męskiej odzieży. Wytarte na kolanach jeansy, trzy t-shirty z podejrzanymi plamami, zwinięte w kłębek skarpety, a choćby brudna bielizna. Od tej kupy ciągnął się zapach taniego tytoniu, potu i długiej drogi.
Darek stanął za nią w przejściu.
— Tam roboty na pięć minut. Po prostu wrzuć na krótki program.
Marzena powoli odwróciła głowę.
— A sam?
— Ja w ogóle się nie orientuję w tych programach — machnął ręką. — Jeszcze coś zepsuję, zblakną albo się skurczą. Wiesz, iż z elektroniką nie mam kontaktu.
Marzena odwróciła się do niego gwałtownie.
— Darek, ty jesteś grafikiem. Robisz w skomplikowanych programach cały dzień. A przycisku na pralce nacisnąć nie umiesz?
— Tam są różne tkaniny! — zaczął się unosić mąż. — Bawełna, syntetyka. Skąd wiem, w jakiej temperaturze prać jego rzeczy? Żona jest w domu czy nie? Nikt nie wymaga, żebyś się zarzynała, tylko wrzuć ciuchy do bębna.
— A rozdzielić je? Potem wyjąć, rozwiesić? A rano jeszcze wyprasować?
— Tobie to trudno? — ryknął Darek, tracąc już cierpliwość. — Same sobie z tym feminizmem dograłyście. Z powodu dwóch koszulek robi awanturę!
Marzena patrzyła na męża i naraz zrozumiała do końca: sprawa wcale nie dotyczyła prania. I choćby nie przyjazdu Tomka. Darkowi chciałoby się po prostu pokazać bratu, kto rządzi w tym domu. Obrazek idealnego, patriarchalnego gospodarstwa, gdzie żona bez słowa pierze gościowi brudne skarpety, gotuje gorącą kolację i wykonuje każde polecenie. Chciał się zbudować na jej koszt.
— Po zmianie nie będę robić za służącą.
— Marzena, nie wystawiaj mnie na idiotę przed bratem! — syknął Darek, spoglądając w stronę pokoju. — On za chwilę wyjdzie. Co on o nas pomyśli?
— Zupełnie mnie nie interesuje, co pomyśli dorosły mężczyzna, który zrzucił swoje brudne rzeczy na czyjąś żonę.
— Ach tak? Czyli ja jestem zły, a ty jesteś świętą? — odpowiedział zjadliwie Darek, przejmując inicjatywę. — Ja cię w ogóle przez cały dzień nie zaczepiam. Dam ci spokojnie odpocząć po twojej wielkiej pracy!
— Odpocząć? Codziennie wieczorem wchodzę do chlewu!
W korytarzu skrzypnęła podłoga. Z pokoju wyszedł Tomek. W wygniecionych dresach, zaspany, z rozczochranymi włosami, mrużył oczy od jasnego światła.
— Darek, czego się tak drzecie? — zapytał, drapiąc się po brzuchu. — Film oglądałem, przysnąłem trochę. Marzena, siema. Kolacja będzie wkrótce?
Darek natychmiast się przemienił. Wyprostował kark, wysunął ramiona, przyjął postawę solidnego gospodarza.
— No zastanawiamy się, co zamówić. Marzena dziś zmęczona.
— A moje rzeczy jak? — Tomek skinął głową w stronę łazienki. — Zdążą wyschnąć do rana? Potrzebuję czyste na drogę.
Darek spojrzał na żonę prawie błagalnie. Jego wzrok wyraźnie mówił: "Nie zaczynaj teraz. Podgraj mi przy nim przynajmniej."
Marzena, bez wahania, podeszła do pralki. Zebrała całą nieprzyjemnie pachnącą kupę cudzej odzieży w ramiona. Darek widocznie się rozluźnił, myśląc, iż żona w końcu ustąpiła i wrzuci wszystko do bębna.
Ale Marzena przeszła koło pralki, zatrzymała się przed mężem i włożyła brudne ubrania prosto w jego ręce.
— Masz.
Darek odruchowo przycisnął do klatki piersiowej jeansy, t-shirty i zwisające z góry skarpety.
— Co ty robisz? — wymówił zdezorientowany.
Marzena odwróciła się do Tomka i uśmiechnęła się przyjaźnie.
— Tomek, Darek właśnie chciał się zająć twoim praniem. On teraz u nas odpowiada za gospodarstwo. Pralka jest tutaj — wskazała na bęben. — Instrukcja naklejona od góry. Jak coś niejasne, zawsze można sprawdzić w internecie.
Darek stał z garścią braterskich rzeczy i mrugał bezradnie. Tomek przenosił wzrok między nim a Marzeną, widocznie nie wiedząc, jak zareagować.
— A jeść co? — spytał w końcu.
— A kolację Darek teraz zamówi na dowóz. Za własne, zarobione pieniądze — odparła spokojnie Marzena, patrząc na męża. — Masz środki, żeby nakarmić rodzonego brata, prawda, kochanie? Czy wszystko poszło na pierogi?
Twarz Darka zalała się czerwienią. Przyznać przy Tomku, iż pieniędzy praktycznie nie ma, znaczyło ostatecznie stracić twarz. Powiedzieć, iż żona go nie słucha, też nie wchodziło w grę. Sam się wpakował w pułapkę własnych prób udawania udanego gospodarza.
— Mam pieniądze — wycedził przez zęby.
— Świetnie — odparła Marzena. — Więc radźcie sobie sami. A ja idę spać. Naprawdę nie czuję nóg. Dobranoc, chłopcy.
Odwróciła się, poszła do sypialni i zamknęła drzwi. Za ścianą na kilka sekund zrobiło się ciężko i cicho. Potem usłyszała przyciszony głos Tomka:
— Słuchaj, brat, a czego ona taka ostra ostatnio?
— A, pewnie nastrój ma — rzucił nerwowo Darek. — Nie bierz tego do siebie. Dawaj rzeczy, zaraz wrzucę.
— A kolacja?
— Pizzę zamówię.
Marzena legła na łóżku w ubraniu. Ból w krzyżu powoli ustępował. Za ścianą trzasnęły drzwiczki pralki, po kilku sekundach rozległ się szum nabierającej się wody. Darek faktycznie nie umiał korzystać z pralki. Ale, jak się okazało, strach przed wyjściem na bezradnego przed bratem był silniejszy niż jego wieczna "niekompetencja techniczna". Kiedy człowiek nie ma dokąd się wycofać, choćby instrukcja robi się nagle zrozumiała.
Rano Marzena wyszła do kuchni około wpół do ósmej. Przed nią kolejna zmiana w aptece na ulicy Piotrkowskiej. Tomek siedział przy stole, wciąż pomarszczony po śnie, i w ciszy przeżuwał kanapki z niedrogą kiełbasą z osiedlowego sklepiku. Darek stał przy kuchence i warzył parówki, mrukliwie zaglądając do garnka. W przedpokoju na suszarce wisiały czyste męskie rzeczy. T-shirty wyciągnęły się trochę nierówno, jeansy Darek zawiesił dziwnie — tylko za jedną nogawkę — ale najważniejsze: wszystko było wyprane.
— Dzień dobry — powiedziała przyjaźnie Marzena i nalała sobie kawę z termosu, który stał na blacie od tygodnia bez użytku.
Nikt jej nie odpowiedział przeprosinami. Darek też nie wrócił do wczorajszej rozmowy. Bez słowa nadział parówkę na widelec i położył bratu na talerzu. Gdy Marzena dopiła kawę i odstawiła kubek na stół, Darek bez żadnego komentarza zabrał go i sam odniósł do zlewu.
Marzena ukradkiem zerknęła na swoje odbicie w szybie piekarnika i uśmiechnęła się lekko do siebie.
Jednego wieczoru dorosłego człowieka, oczywiście, się nie przerobi. Ale czasem wystarczy raz przestać robić za niego to, co sam doskonale potrafi zrobić. Zwłaszcza jeżeli w porę włożyć cudze brudne skarpety akurat w ręce tego, komu były przeznaczone.
Tomek wyjechał po obiedzie, jak planował, z pełną siatką jedzenia na drogę — też kupionego za pieniądze Darka, bo karta Marzeny tym razem zostawała w portfelu. Darek odprowadził brata do przystanku autobusowego na rogu, a kiedy wrócił, zastał żonę przy stole z laptopem — przeglądała ogłoszenia o pracę w rejestracji przychodni, na pół etatu, bliżej domu.
— Co to ma być? — zapytał, siadając naprzeciwko.
— Myślę o zmianie — odpowiedziała bez podnoszenia wzroku od ekranu. — Mniej godzin, mniej pieniędzy. Zobaczymy, jak sobie wtedy poradzimy z rachunkami we dwoje.
Darek otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zamknął je z powrotem. Pierwszy raz od dawna nie znalazł gotowej odpowiedzi.
















