Powiedziałem narzeczonej, iż wynajmujemy mieszkanie, choć w rzeczywistości mieszkałam w własnym lokum.
Dorastałem w trzydziestoczteroosobowej rodzinie jedynie mama Halina i babcia Zofia. Ojciec po kilku latach porzucił dom i nigdy nie interesował się naszym losem. Dzięki kobietom w domu nauczyłem się być twardy i samodzielny. To one wpoiły mi pracowitość i determinację. Kiedy skończyłem dwadzieścia siedem lat, własnymi oszczędnościami kupiłem mieszkanie na warszawskim Żoliborzu. Wtedy pojawiło się pytanie: jak godzić własny dach z relacją?
Zanim spotkałem Władka, miałem kilku kolegów, którzy po usłyszeniu, iż mam własny kąt, widzieli we mnie jedynie środek do życia. Nie liczyli mnie za osobę, a za źródło kasy. Nie mogło mi to odpowiadać chciałem być ceniony za charakter, nie za posiadany majątek.
Gdy poznałem Władka i zaczęliśmy się spotykać, zaprosił mnie do swojego mieszkania. Powiedziałem mu, iż wynajmuję pokój, by zobaczyć, jak mnie potraktuje, gdy nie mam nic ponad dach nad głową. On odparł, iż brak mieszkania nie jest przeszkodą sam zadba o zarobki i odłożę pieniądze, byśmy mogli kupić wspólny dom. Jego postawa spodobała mi się. Przez dwa lata, które spędziliśmy pod jednym dachem, Władek naprawdę składał grosze na nasz przyszły kąt.
Teraz szykuje się nasz ślub. Po weselu Władek od razu planuje wyłożyć za nas nowy dom, a ja mam wyrzuty sumienia. Przez cały ten czas ukrywałem przed nim, iż płacę czynsz ze swoich środków. Czy powinienem mu wyznać prawdę?
Babcia i mama mówią, iż nie ma potrzeby się spowiadać niech i tak mam własne mieszkanie, a mężczyzna powinien zapewnić żonie dach nad głową. Ale jak rozpocząć wspólne życie od kłamstwa?
