— Mama powiedziała, iż restauracja jest już potwierdzona — rzuciła Kasia lekko.
Zignorowała napięcie w głosie Anny.
— A co z pieniędzmi? Ty i Marek przelewacie swoją część?
Anna szukała słów, ale Kasia nie dała jej dojść do głosu.
— To nie jakaś wielka suma. choćby myślałam, żeby dołożyć z własnej kieszeni. Ale wiesz, wydatki. To dla mamy.
— Czekaj — przerwała Anna. — Nigdy się na to nie umawialiśmy.
— Przecież wiesz, jak Marek wszystko zapomina — zaśmiała się Kasia. — Powiedziałam mu, iż wyjdzie jakieś sto tysięcy złotych.
Anna ścisnęła telefon.
— Sto tysięcy? — powtórzyła szeptem.
— Tak, choćby wynegocjowałam zniżkę. Ciasta, obsługa, mama będzie zachwycona. Zaliczkę już wpłaciłam. Marek wyśle resztę.
Kasia rozłączyła się, nie czekając na odpowiedź.
Anna siedziała nieruchomo, wpatrując się w telefon.
W głowie miała jedną myśl: znowu ta jednostronna układanka.
Wieczorem w kuchni powietrze było napięte.
Marek wyjął piwo z lodówki, nie patrząc na żonę.
— Kasia mówiła, iż jesteś przeciwna tej restauracji.
Anna zastygła.
— Przeciwna? Nie wiedziałam o niczym, dopóki nie postawiła mnie przed faktem.
Marek zmarszczył brwi.
— Ona nie robi tego dla siebie. Mama nie obchodzi urodzin co roku.
— I to normalne, iż robi to za nasze pieniądze? Sto tysięcy, Marek!
Wzruszył ramionami, odwracając wzrok.
— To dla mamy. Czego chcesz? Kasia wszystko zorganizowała.
— Łatwo wydawać cudze pieniądze — prychnęła Anna. — Dlaczego po prostu się zgodziłeś? Rozmawialiśmy o tym? Nie. Ona zdecydowała, a ty kiwnąłeś głową.
— Przestań. Ona tylko próbuje pomóc.
— Komu? Nam? Mamie? Czy sobie? — głos Anny podniósł się, ale zaraz go ściszyła. — Dla niej to zawsze: dajcie, przelejcie, zapłaćcie. A potem znika.
Marek milczał, wpatrując się w szklankę.
— Co mam zrobić? Taka już jest.
— Już z nią rozmawiałam — odcięła się Anna. — Powiedziała, iż to nasz obowiązek.
— A czego się spodziewałaś? Może jej życie jest trudniejsze niż nasze.
— Zajmuje się?! Ona wykorzystuje wszystkich wokół. A ty ją w tym wspierasz!
Marek wzruszył ramionami, mruknął coś i wyszedł.
Anna została sama ze swoimi myślami.
Następnego ranka zadzwonił niespodziewany telefon.
— Cześć Aniu! Nie jesteś zajęta? — Kasia brzmiała radośnie.
— Słucham — odpowiedziała Anna sucho.
— Potrzebuję pomocy. Zaczęłam mały projekt z sąsiadką, sklep internetowy. Muszę coś opłacić, a nie mam gotówki. Może pożyczysz mi kartę? Na kilka dni.
Anna zamarła.
— Mówisz poważnie? Moją kartę?
— Tak! Jestem ostrożna, oddam wszystko.
— Nie. choćby o tym nie rozmawiamy.
Zapadła cisza.
— Nie rozumiem. To tylko karta. Czemu odmawiasz?
— Bo mój spokój jest dla mnie cenny. Tak samo jak moja karta.
— Nie ufasz mi? Jesteśmy rodziną.
— Kasia, zakończmy tę rozmowę. Mam coś do zrobienia.
Anna się rozłączyła, czując ulgę i złość naraz.
Wiedziała, iż Kasia tak łatwo nie odpuści.
Wieczorem Marek wrócił z pracy zmęczony.
— Kasia dzwoniła do mnie — powiedział od drzwi. — Mówi, iż ją obraziłaś.
— Obraziłam? Odmówiłam pożyczenia karty. To wszystko.
— Mogłaś być milsza.
— Milsza? Marek, ona próbuje nas wykorzystać od miesięcy.
Usiadł przy stole, unikając jej wzroku.
— To moja siostra.
— A ja jestem twoją żoną. Kiedy ostatnio stanąłeś po mojej stronie?
Nie odpowiedział.
Anna poczuła, iż coś w niej się łamie.
— Wiesz co? Zadzwonię do mamy. Sama jej powiem o tej restauracji.
Marek spojrzał na nią zaniepokojony.
— Nie musisz robić z tego afery.
— To nie jest afera. To prawda.
Zadzwoniła do teściowej tego samego wieczoru.
Rozmowa była krótka, ale szczera.
Teściowa słuchała uważnie, bez przerywania.
— Nie wiedziałam o żadnej sumie — powiedziała w końcu. — Kasia nic mi nie mówiła o stu tysiącach.
Anna poczuła ulgę.
— Pomyślałam, iż powinna Pani wiedzieć.
— Dziękuję, Aniu. Porozmawiam z Kasią.
Następnego dnia Kasia zadzwoniła wściekła.
— Co ty zrobiłaś?! Mama dzwoniła, wściekła na mnie!
— Powiedziałam prawdę.
— Zepsułaś wszystko!
— Nie, Kasia. Ty zepsułaś, kiedy zaczęłaś decydować za nas.
Kasia krzyczała jeszcze chwilę, potem się rozłączyła.
Anna odłożyła telefon na stół, spokojna.
Marek stał w drzwiach, słyszał całą rozmowę.
— Musiałaś to robić?
— Tak. Bo nikt inny nie powiedział jej „nie”.
Spojrzał na nią długo, bez słowa.
— Może masz rację.
Tydzień później restauracja została zmieniona na skromniejszą.
Koszty spadły do rozsądnej kwoty.
Teściowa zadzwoniła, by podziękować Annie osobiście.
— Dobrze, iż to wyjaśniłaś. Nie chciałam takich wydatków.
Anna uśmiechnęła się po raz pierwszy od dawna.
Kasia przez tydzień nie odzywała się wcale.
Potem napisała krótką wiadomość: „Przepraszam, przesadziłam.”
Anna odpisała tylko: „Dobrze, iż to rozumiesz.”
Marek zaczął inaczej patrzeć na siostrę.
Zauważył, iż Anna miała rację od początku.
Rodzinne spotkania stały się spokojniejsze.
Nikt już nie decydował za nikogo bez pytania.
Anna wiedziała, iż to był dobry krok.
Granice trzeba stawiać, choćby w rodzinie.
















